പാണംപടിയിലെ മോർ കൂറിലോസ് പൗലോസ്

1850 ഡിസംബർ 4-ന് കേരളത്തിലെ കണ്ടനാട് ജനിച്ച മോർ കൂറിലോസ് പൗലോസ് തന്റെ ഭക്തരായ മാതാപിതാക്കളായ വർക്കിയുടെയും അന്നയുടെയും മലങ്കര സഭയ്ക്കുള്ള വലിയൊരു സമ്മാനമായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആത്മീയത വളരെ ചെറുപ്പത്തിൽത്തന്നെ പ്രകടമായിരുന്നു. വെറും ഒമ്പത് വയസ്സുള്ളപ്പോൾ, മലങ്കരയിലെ റീശ് എപ്പിസ്കോപ്പയായ മോർ കൂറിലോസ് യൂയാക്കിം അദ്ദേഹത്തെ ശെമ്മാശനായി വാഴിച്ചു, അതുവഴി ദൈവ ശുശ്രൂഷയ്ക്കായി പൂർണ്ണമായും സമർപ്പിക്കപ്പെട്ട ഒരു ജീവിതം ആരംഭിച്ചു. പള്ളത്തട്ട് ഗീവർഗീസ് കത്തനാർ, കൂനപ്പിള്ളിൽ ഗീവർഗീസ് കത്തനാർ തുടങ്ങിയ ആദരണീയരായ ഗുരുക്കന്മാരുടെ കീഴിൽ അദ്ദേഹം തന്റെ ദൈവശാസ്ത്ര പഠനം വളരെ ശ്രദ്ധയോടെ പൂർത്തിയാക്കി.

പിന്നീട് മലങ്കര മെത്രാപ്പോലീത്തയായിരുന്ന മോർ അത്താനാസിയോസ് മാത്യൂസ് അദ്ദേഹത്തെ പൗരോഹിത്യ പട്ടം നൽകി അനുഗ്രഹിക്കുകയും, കണ്ടനാട് പള്ളിയിൽ വച്ച് അദ്ദേഹം തന്റെ ആദ്യ വിശുദ്ധ കുർബാന അർപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. സഭയ്ക്കുള്ളിലെ തർക്കങ്ങളുടെ ഒരു കാലഘട്ടത്തിൽ, വലിയ മോർ ദിവന്നാസിയോസ് അദ്ദേഹത്തിന് വീണ്ടും പട്ടം നൽകുകയും ചരിത്രപ്രസിദ്ധമായ മുളന്തുരുത്തി പള്ളിയിൽ ഒരു വികാരിയായി വിശ്വസ്തതയോടെ അദ്ദേഹം സേവനമനുഷ്ഠിക്കുകയും ചെയ്തു. സഭാ സ്ഥിരതയോടും അപ്പൊസ്തോലിക അധികാരത്തോടുമുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രതിബദ്ധത ഇത് വ്യക്തമാക്കുന്നു.

കൂടുതൽ ആഴത്തിലുള്ള ആത്മീയ ജീവിതത്തിലേക്കുള്ള വിളി ആ യുവ വൈദികനെ സന്യാസത്തിലേക്ക് നയിച്ചു. ഇഗ്നാത്തിയോസ് പത്രോസ് നാലാമൻ പാത്രിയർക്കീസ് ബാവ അദ്ദേഹത്തെ റമ്പാനായി (സന്യാസി) വാഴിച്ചു. തുടർന്ന് പാത്രിയർക്കീസ് ബാവ മലങ്കര സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് സഭയുടെ ആദ്യത്തെ ദയറായി പ്രഖ്യാപിച്ച വെട്ടിക്കൽ കുരിശുപള്ളിയിൽ അദ്ദേഹം അച്ചടക്കമുള്ള സന്യാസജീവിതം ആരംഭിച്ചു. പിന്നീട് പരുമല തിരുമേനിയായി മാറിയ ഭാവിയുടെ വിശുദ്ധനായ ഗീവർഗീസ് റമ്പാനൊപ്പമാണ് അദ്ദേഹം ഈ സന്യാസജീവിതം പങ്കിട്ടത്. തീവ്രമായ പ്രാർത്ഥനയുടെയും ആത്മീയ രൂപീകരണത്തിന്റെയും ഈ കാലഘട്ടം അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശുശ്രൂഷയെ ആഴത്തിൽ സ്വാധീനിച്ചു.

ഒരു സന്യാസിയായിരിക്കെത്തന്നെ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭരണപരമായ കഴിവുകൾ അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടു. പഴയ സെമിനാരിയുടെ മാനേജരായി സേവനമനുഷ്ഠിച്ച അദ്ദേഹം തിരുവനന്തപുരത്തെ സെന്റ് ജോർജ്ജ് പള്ളിയും മണർകാട്ടെ സെന്റ് തോമസ് ചാപ്പലും പോലുള്ള പ്രധാന പള്ളികളുടെ നിർമ്മാണത്തിന് വലിയ പങ്കുവഹിച്ചു. വിദ്യാഭ്യാസത്തിന് വേണ്ടി വലിയ പ്രവർത്തനങ്ങൾ നടത്തിയ അദ്ദേഹം, സമുദായത്തെ ഉയർത്താൻ നിരവധി സ്കൂളുകൾ സ്ഥാപിച്ചു. പരുമല തിരുമേനിയുമായുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ അടുത്ത ബന്ധം, അവർ ഒരുമിച്ച് വിശുദ്ധ നാടുകളിലേക്ക് അനുഗ്രഹീതമായ ഒരു തീർത്ഥാടനം നടത്തിയപ്പോൾ കൂടുതൽ ശക്തമായി.

അദ്ദേഹത്തിന്റെ അചഞ്ചലമായ വിശ്വാസത്തിന്റെയും നേതൃത്വത്തിന്റെയും അംഗീകാരമെന്നോണം, മലങ്കര സുന്നഹദോസിന്റെ തീരുമാനപ്രകാരം അദ്ദേഹം മെത്രാപ്പോലീത്തയായി വാഴിക്കപ്പെട്ടു. 1908 മെയ് 31-ന് ജറുസലേമിലെ വിശുദ്ധ മർക്കോസിന്റെ ദയറായിൽ വെച്ച് അന്ത്യോഖ്യാ പാത്രിയർക്കീസ് പരിശുദ്ധ ഇഗ്നാത്തിയോസ് അബ്ദേദ് ആലോഹോ രണ്ടാമൻ ബാവ അദ്ദേഹത്തെ എപ്പിസ്കോപ്പയായി ഉയർത്തി. അദ്ദേഹത്തിന് കൂറിലോസ് എന്ന എപ്പിസ്കോപ്പൽ നാമം നൽകി.

ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ആരംഭം മലങ്കര സഭയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം കടുത്ത പ്രതിസന്ധികളുടെ കാലഘട്ടമായിരുന്നു. വലിയ തർക്കങ്ങൾക്ക് ശേഷം, 1911-ൽ സഭ പിളർന്നു. അബ്ദേദ് പാത്രിയർക്കീസ് ബാവ അക്കാലത്തെ മലങ്കര മെത്രാപ്പോലീത്തയായിരുന്ന ഗീവർഗീസ് ദിവന്നാസിയോസിനെ സഭയിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കി. ഈ നിർണായക ഘട്ടത്തിൽ, അപ്പൊസ്തോലിക വിശ്വാസം സംരക്ഷിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരു നേതാവിനെ സഭ തേടി. 1911 ഓഗസ്റ്റ് 30-ന് ആലുവയിൽ ചേർന്ന സിറിയൻ ക്രിസ്ത്യൻ അസോസിയേഷൻ യോഗത്തിൽ, മോർ കൂറിലോസിനെ യഥാർത്ഥ മലങ്കര മെത്രാപ്പോലീത്തയായി തിരഞ്ഞെടുത്തു, വിനയത്തോടും വലിയ ഉത്തരവാദിത്ത ബോധത്തോടും കൂടി അദ്ദേഹം ആ സ്ഥാനം സ്വീകരിച്ചു.

സഭയുടെ ഏറ്റവും പ്രക്ഷുബ്ധമായ വർഷങ്ങളിലൂടെ അതിനെ പ്രാർത്ഥനയോടെയും സ്ഥിരതയോടെയും നയിച്ച ശേഷം, 1917 ഡിസംബർ 14-ന് പൗലോസ് മോർ കൂറിലോസ് നിത്യവിശ്രമത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭൗതികശരീരം പനമ്പാടി സെന്റ് മേരീസ് യാക്കോബായ സുറിയാനി പള്ളിയിൽ കബറടക്കി. പിന്നീട് ഈ സ്ഥലം അദ്ദേഹത്തിന്റെ മാധ്യസ്ഥം തേടിയെത്തുന്ന വിശ്വാസികളുടെ ഒരു പ്രധാന തീർത്ഥാടന കേന്ദ്രമായി മാറി.

ഏകദേശം ഒരു നൂറ്റാണ്ടിനുശേഷം, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ വിശുദ്ധി പരിശുദ്ധ സഭ ഔദ്യോഗികമായി അംഗീകരിച്ചു. 2008 ഒക്ടോബർ 24-ന് അന്ത്യോഖ്യാ പാത്രിയർക്കീസ് പരിശുദ്ധ ഇഗ്നാത്തിയോസ് സഖാ പ്രഥമൻ ഈവാസ് ബാവ അദ്ദേഹത്തെ വിശുദ്ധനായി പ്രഖ്യാപിച്ചു. ഇന്ത്യയിലെ സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് സഭയുടെ വലിയ പ്രതിസന്ധി ഘട്ടത്തിൽ സത്യവിശ്വാസം ധീരമായി സംരക്ഷിച്ച ഒരു പരിശുദ്ധ പിതാവായി അദ്ദേഹം പ്രശംസിക്കപ്പെട്ടു. സഭയിലെ വലിയ വിശുദ്ധരുടെയും രക്തസാക്ഷികളുടെയും പേരുകൾക്കൊപ്പം അഞ്ചാം തൂബ്ദെനിൽ മോർ കൂറിലോസ് പൗലോസിന്റെ പേരും സ്മരിക്കാൻ പരിശുദ്ധ ബാവ അനുമതി നൽകി.

മോർ കൂറിലോസിന്റെ പൈതൃകം അചഞ്ചലമായ വിശ്വസ്തതയുടേതാണ്. സഭ പിളർപ്പിന്റെ ഭീഷണി നേരിട്ട സമയത്ത്, അന്ത്യോഖ്യൻ പാത്രിയർക്കാസനത്തോട് വിശ്വസ്തത പുലർത്തിയ വിശ്വാസികൾക്ക് അദ്ദേഹത്തിന്റെ നേതൃത്വം നിർണായകമായ ഒരു ആശ്രയമായിരുന്നു. കേവലം ഒരു അഡ്മിനിസ്ട്രേറ്റർ മാത്രമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് പ്രതികൂല സാഹചര്യങ്ങളിൽ വിശ്വാസത്തിന്റെ ശക്തിക്കുള്ള ഒരു സാക്ഷ്യമായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതം, അദ്ദേഹം യഥാർത്ഥത്തിൽ ഒരു സന്യാസിയും പ്രാർത്ഥനാ മനുഷ്യനുമായിരുന്നു. വിശുദ്ധ സഭയുടെ അപ്പൊസ്തോലിക പാരമ്പര്യങ്ങളിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കാൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്മരണ ഇന്നും വിശ്വാസികൾക്ക് പ്രചോദനം നൽകുന്നു.