പരിശുദ്ധ പാത്രിയർക്കീസ് മോർ ഇഗ്നാത്തിയോസ് ഏലിയാസ് തൃതീയൻ ബാവ മലങ്കര മക്കളുടെ
ഹൃദയത്തിൽ ഈ വിശുദ്ധ പിതാവിനു സവിശേഷവും അമൂല്യവുമായ സ്ഥാനമുണ്ട്. തന്റെ
ആടുകൾക്കുവേണ്ടി ജീവൻ ബലിയർപ്പിച്ച നല്ല ഇടയനാണ് അദ്ദേഹം. സഭയിലെ ഭിന്നതകൾ പരിഹരിക്കാൻ ഇന്ത്യയിലേക്ക്
വരികയും ആ ഉദ്യമത്തിനിടയിൽ ജീവൻ വെടിയുകയും ചെയ്ത പാത്രിയർക്കീസ്. അന്ത്യോഖ്യയിലെ പാത്രിയർക്കീസുമാരിൽ
ഇന്ത്യൻ മണ്ണിൽ അന്ത്യവിശ്രമം കൊള്ളുന്ന ഏക പാത്രിയർക്കീസ് ഇദ്ദേഹമാണ്. സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് സഭയെ
മലങ്കരയിലെ വിശ്വസ്തരായ മക്കളുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന ത്യാഗപൂർണ്ണമായ സ്നേഹത്തിന്റെ അനശ്വരമായ
ഓർമ്മപ്പെടുത്തലാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ കബറിടം.
പരിശുദ്ധ ഇഗ്നാത്തിയോസ് ഏലിയാസ് തൃതീയൻ ബാവ, ഒന്നാം നൂറ്റാണ്ടിൽ തുടങ്ങി തുടർച്ചയായി നിലനിൽക്കുന്ന
അപ്പസ്തോലിക പരമ്പരയിലെ, വിശുദ്ധ പത്രോസിന്റെ സിംഹാസനത്തിലെ 119-ാമത്തെ നിയമപരമായ പിൻഗാമിയായിരുന്നു.
ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രയാസകരമായ ഒരു കാലഘട്ടത്തിലാണ് അദ്ദേഹം സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് സഭയെ നയിച്ചത് -
1915-ലെ സെയ്ഫോ വംശഹത്യയുടെ അനന്തരഫലങ്ങൾ, ഓട്ടോമൻ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ തകർച്ച, പൂർവ്വിക ദേശങ്ങളിൽ
നിന്ന് സുറിയാനി ക്രിസ്ത്യാനികളുടെ ചിതറിക്കപ്പെടൽ, മലങ്കരയിലെ സഭയിലെ ഭിന്നത ഉൾപ്പെടെയുള്ള ആഭ്യന്തര
സഭാ പ്രശ്നങ്ങൾ എന്നിവ നേരിട്ട കാലഘട്ടം.
മലങ്കരയിൽ ഏലിയാസ് തൃതീയൻ ബാവയെ ഇത്രമേൽ പ്രിയപ്പെട്ടവനാക്കുന്നത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ പാത്രിയർക്കൽ
സ്ഥാനമോ, ദൈവശാസ്ത്രത്തിലുള്ള അറിവോ, ഭരണപരമായ കഴിവുകളോ മാത്രമല്ല - ഇവയെല്ലാം അദ്ദേഹത്തിനുണ്ടായിരുന്നു
- മറിച്ച് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഇടയസമാനമായ ഹൃദയവും, സഭയുടെ ഐക്യത്തിനും ക്ഷേമത്തിനും വേണ്ടി എല്ലാം
ത്യജിക്കാനുള്ള സന്നദ്ധതയും, ഇന്ത്യയിലേക്കുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രവാചകതുല്യമായ അവസാന യാത്രയുമാണ്.
മലങ്കര സഭയെ കീറിമുറിച്ച ഭിന്നതകൾ പരിഹരിക്കാൻ ബ്രിട്ടീഷ് വൈസ്രോയി ക്ഷണിച്ചപ്പോൾ, ഹൃദ്രോഗം
അലട്ടിയിരുന്ന വയോധികനായ ഈ പാത്രിയർക്കീസ്, മെസപ്പൊട്ടേമിയയിൽ നിന്ന് ഇന്ത്യയിലേക്കുള്ള കഠിനമായ യാത്ര
ഏറ്റെടുത്തു. തന്നെ സ്നേഹിച്ചിരുന്ന സഹോദരിയോട് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു: "മരണം ഇവിടെയായാലും ഇന്ത്യയിലായാലും
അനിവാര്യമാണ്; മലങ്കരയിലെ നമ്മുടെ മക്കൾക്കുവേണ്ടി എന്റെ ജീവൻ ത്യജിക്കാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു."
"മലങ്കരയിലെ നമ്മുടെ മക്കൾ" - ഈ വാക്കുകൾ ഇന്ത്യൻ സഭയുമായുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ ബന്ധത്തെ നിർവചിക്കുന്ന
പിതൃതുല്യമായ സ്നേഹത്തെ കാണിക്കുന്നു. മലങ്കരയിലെ വിശ്വാസികളെ അദ്ദേഹം വിദൂര ദേശത്തുള്ള പ്രജകളായല്ല,
മറിച്ച് പ്രിയപ്പെട്ട മക്കളായാണ് കണ്ടത്; ഒരു ബാഹ്യ ദൗത്യമായല്ല, മറിച്ച് സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ്
കുടുംബത്തിന്റെ അവിഭാജ്യ ഘടകമായാണ് കരുതിയത്. വെറും വാക്കുകൾ കൊണ്ടല്ല, തന്റെ ജീവിതം കൊണ്ടാണ് അദ്ദേഹം
ആ സ്നേഹം തെളിയിച്ചത്; സഭയുടെ ഐക്യത്തിനും സമാധാനത്തിനും വേണ്ടി പ്രവർത്തിക്കവേ ഇന്ത്യൻ മണ്ണിൽ അദ്ദേഹം
അന്ത്യശ്വാസം വലിച്ചു.
ഭാവി പാത്രിയർക്കീസായ മോർ ഇഗ്നാത്തിയോസ് ഏലിയാസ് തൃതീയൻ 1867-ൽ, തെക്കുകിഴക്കൻ തുർക്കിയിലെ (അന്ന്
ഓട്ടോമൻ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്ന) പുരാതന നഗരമായ മർദ്ദീനിലാണ് ജനിച്ചത്. നൂറ്റാണ്ടുകളായി
സുറിയാനി ക്രിസ്ത്യാനിത്വം തഴച്ചുവളർന്ന ടൂർ അബ്ദീൻ മേഖലയുടെ ഹൃദയഭാഗത്താണിത്. കോറെപ്പിസ്കോപ്പ അബ്രഹാം
ഷാക്കിറിന്റെയും മറിയത്തിന്റെയും രണ്ടാമത്തെ മകനായി ജനിച്ച അദ്ദേഹത്തിന് നസ്രി ("നസ്രായൻ" അല്ലെങ്കിൽ
"സഹായി" എന്നർത്ഥം) എന്ന് നാമകരണം ചെയ്തു. നാല് സഹോദരന്മാരും മൂന്ന് സഹോദരിമാരുമടങ്ങുന്ന, സുറിയാനി
ഓർത്തഡോക്സ് സഭയുടെ ജീവിതത്തിലും പാരമ്പര്യങ്ങളിലും ആഴത്തിൽ വേരൂന്നിയ ഒരു വലിയ ഭക്തകുടുംബത്തിലാണ്
അദ്ദേഹം വളർന്നത്.
പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനത്തിൽ സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് ജീവിതത്തിന്റെ ഒരു പ്രധാന
കേന്ദ്രമായിരുന്നു മർദ്ദീൻ. നഗരത്തിലെ ക്രിസ്ത്യൻ ക്വാർട്ടേഴ്സിൽ, പ്രസിദ്ധമായ നാല്പത് രക്തസാക്ഷികളുടെ
പള്ളി ഉൾപ്പെടെ നിരവധി പള്ളികളുണ്ടായിരുന്നു. മെത്രാപ്പോലീത്തമാർ, വൈദികർ,
സന്യാസിമാർ, ഓട്ടോമൻ മുസ്ലീം ഭരണത്തിന് കീഴിലും സുറിയാനി ഭാഷയും ആരാധനാക്രമവും ആചാരങ്ങളും
കാത്തുസൂക്ഷിച്ച ഊർജ്ജസ്വലരായ അത്മായ സമൂഹവും അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു. ഷാക്കിർ കുടുംബം ഈ സമൂഹത്തിൽ
പ്രമുഖരായിരുന്നു. നസ്രിയുടെ പിതാവ് കോറെപ്പിസ്കോപ്പ പദവി വഹിച്ചിരുന്നു (പരിമിതമായ മെത്രാപ്പോലീത്തൻ
ചുമതലകളുള്ള മുതിർന്ന വൈദികൻ), ഇത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ സഭാ സേവനത്തെയും കുടുംബത്തിന്റെ സ്ഥാനത്തെയും
സൂചിപ്പിക്കുന്നു.
നസ്രി ചെറുപ്പമായിരുന്നപ്പോൾ തന്നെ കുടുംബത്തിൽ ദുരന്തം സംഭവിച്ചു - അമ്മ മറിയം മരിച്ചു. തുടർന്ന് മൂത്ത
സഹോദരി ഹെലീനയുടെ സംരക്ഷണയിലാണ് നസ്രി വളർന്നത്. അവൾ അമ്മയുടെ സ്ഥാനം ഏറ്റെടുത്ത് സ്നേഹത്തോടെയും
സമർപ്പണത്തോടെയും അദ്ദേഹത്തെ വളർത്തി. ഈ നേരത്തെയുള്ള നഷ്ടം നസ്രിയുടെ സ്വഭാവരൂപീകരണത്തിൽ സ്വാധീനം
ചെലുത്തിയിട്ടുണ്ടാകാം - കഷ്ടപ്പെടുന്നവരോടുള്ള അനുകമ്പയും, കുടുംബ ബന്ധങ്ങളോടുള്ള ആഴമായ മതിപ്പും
അദ്ദേഹത്തിൽ വളർത്തി. ഇത് പിന്നീട് അദ്ദേഹത്തിന്റെ പാത്രിയർക്കൽ ശുശ്രൂഷയിൽ പ്രകടമായി.
കൗമാരപ്രായത്തിൽ, നസ്രി ചെരുപ്പ് നിർമ്മാണം അഭ്യസിച്ചു. അത് മാന്യമായ തൊഴിലും ഉപജീവന
മാർഗ്ഗവുമായിരുന്നു. യുവാവായിരുന്നപ്പോൾ അദ്ദേഹം ഒരു ചെരുപ്പുകുത്തിയായി ജോലി ചെയ്തു. കഠിനാധ്വാനം,
വിശദാംശങ്ങളിലെ ശ്രദ്ധ, മറ്റുള്ളവർക്കുള്ള സേവനം എന്നീ ഗുണങ്ങൾ ഈ തൊഴിലിലൂടെ അദ്ദേഹം പരിശീലിച്ചു. ഭാവി
പാത്രിയർക്കീസ് ലളിതമായ ഒരു ജോലി ചെയ്തുവെന്നത് അപ്പസ്തോലനായ പൗലോസിനെ ("കൂടാര നിർമ്മാതാവ്")
ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. ദൈവം തന്റെ ദാസന്മാരെ എല്ലാ ജീവിതസാഹചര്യങ്ങളിൽ നിന്നും വിളിക്കുന്നുവെന്നും,
വിശുദ്ധി എന്നത് പണ്ഡിതന്മാരുടെയോ ഉന്നതകുലജാതരുടെയോ മാത്രം അവകാശമല്ലെന്നും, അധ്വാനം മാന്യമാണെന്നും
ഇത് തെളിയിക്കുന്നു.
യുവത്വത്തിൽ, നസ്രി ഏകദേശം മൂന്ന് മാസത്തോളം ഓട്ടോമൻ സർക്കാരിനുവേണ്ടി ജോലി ചെയ്തു. ഈ ജോലിയുടെ സ്വഭാവം
വ്യക്തമല്ലെങ്കിലും, ഓട്ടോമൻ സാമ്രാജ്യത്തിലെ ക്രിസ്ത്യാനികൾ ഭരണപരമോ, വാണിജ്യപരമോ, സാങ്കേതികമോ ആയ
വിവിധ ജോലികൾ ചെയ്തിരുന്നു. എന്നാൽ ഈ ലൗകിക ജോലികൾ യുവ നസ്രിയുടെ ആഴമായ ആഗ്രഹങ്ങളെ
തൃപ്തിപ്പെടുത്തിയില്ല. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഹൃദയം സഭയിലേക്കും, ദൈവത്തിന്റെ സേവനത്തിലേക്കും,
സന്യാസത്തിലേക്കും വൈദിക ജീവിതത്തിലേക്കും ആകർഷിക്കപ്പെട്ടു.
1872 മുതൽ 1894 വരെ പാത്രിയർക്കീസായിരുന്ന പത്രോസ് നാലാമൻ (മോർ ഇഗ്നാത്തിയോസ് പത്രോസ് നാലാമൻ),
യുവാവിന്റെ കഴിവുകൾ തിരിച്ചറിയുകയും ദൈവശാസ്ത്ര പഠനത്തിന് അയക്കുകയും ചെയ്തതോടെയാണ് നസ്രിയുടെ
ജീവിതത്തിൽ വഴിത്തിരിവുണ്ടായത്. പാത്രിയർക്കീസിന്റെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം, മർദ്ദീനിലെ നാല്പത്
രക്തസാക്ഷികളുടെ പള്ളിയോട് ചേർന്നുള്ള ദൈവശാസ്ത്ര സ്കൂളിൽ നസ്രി ചേർന്നു. സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ്
പാരമ്പര്യത്തിൽ പഠനത്തിന്റെ സുപ്രധാന കേന്ദ്രങ്ങളായിരുന്നു ഈ പള്ളിയും സ്കൂളും. ഇവിടെ വിദ്യാർത്ഥികൾ
സുറിയാനി ഭാഷയും വ്യാകരണവും, ആരാധനാക്രമം, വേദപുസ്തകം, സുറിയാനി പിതാക്കന്മാരുടെ രചനകൾ, സഭാ ചരിത്രം,
വൈദിക ശുശ്രൂഷയ്ക്ക് ആവശ്യമായ പ്രായോഗിക കാര്യങ്ങൾ എന്നിവ അഭ്യസിച്ചു.
നസ്രി ബുദ്ധിമാനും കഠിനാധ്വാനിയുമായ വിദ്യാർത്ഥിയാണെന്ന് തെളിയിച്ചു. സഭയുടെ ആരാധനാ ഭാഷയായ ക്ലാസിക്കൽ
സുറിയാനി അദ്ദേഹം സ്വായത്തമാക്കി. പെശീത്താ (സുറിയാനി ബൈബിൾ) പഠിക്കുകയും, വി. അപ്രേം, വി. യാക്കോബ്
തുടങ്ങിയ സുറിയാനി പണ്ഡിതന്മാരുടെ കൃതികൾ വായിക്കുകയും, സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് ക്രിസ്ത്യാനിത്വത്തിന്റെ
സമ്പന്നമായ ആരാധനാ-ആത്മീയ പാരമ്പര്യങ്ങൾ ഉൾക്കൊള്ളുകയും ചെയ്തു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിദ്യാഭ്യാസം കേവലം
ബൗദ്ധികമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ആത്മീയമായിരുന്നു - പ്രാർത്ഥന, ഉപവാസം, വി. കുർബ്ബാനയിലെ പങ്കാളിത്തം,
ഒരു വൈദികനും ഭാവി മെത്രാപ്പോലീത്തയ്ക്കും ആവശ്യമായ ഗുണങ്ങൾ വളർത്തുന്നതായിരുന്നു അത്.
1887-ൽ, ഏകദേശം ഇരുപത് വയസ്സുള്ളപ്പോൾ, സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് സഭയിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട
ആശ്രമങ്ങളിലൊന്നായ ദെയറൂസ്സഫറാൻ (കുങ്കുമ ആശ്രമം) മഠത്തിൽ ചേർന്ന് സന്യാസ ജീവിതം സ്വീകരിക്കാൻ നസ്രി
തീരുമാനിച്ചു. മർദ്ദീനടുത്തുള്ള ദെയറൂസ്സഫറാൻ 1293 മുതൽ 1924 വരെ പാത്രിയർക്കീസ് ആസ്ഥാനമായിരുന്നു. ആറ്
നൂറ്റാണ്ടിലധികം സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് സഭയുടെ ഭരണ-ആത്മീയ കേന്ദ്രമായിരുന്നു ഇത്. സഭാ നേതൃത്വത്തിലേക്ക്
ഉയരാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഒരു യുവാവിനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, ഈ ആശ്രമത്തിൽ ചേരുക എന്നത് പാരമ്പര്യത്തിന്റെ
ഹൃദയത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നതിന് തുല്യമായിരുന്നു.
സന്യാസ ജീവിതത്തിൽ പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ, നസ്രി സന്യാസ വ്രതങ്ങൾ - ബ്രഹ്മചര്യം, ദാരിദ്ര്യം, അനുസരണം, സ്ഥിരത
- സ്വീകരിക്കുകയും പുതിയ വ്യക്തിത്വത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്ന പുതിയ പേര് സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്തു. അദ്ദേഹം
ഒരു സന്യാസിയായി (സുറിയാനിയിൽ 'ദയറോയോ'), സന്യാസ ജീവിതത്തിന്റെ ചിട്ടയായ ദിനചര്യകളിൽ പങ്കെടുത്തു: ഏഴ്
നേരത്തെ പ്രാർത്ഥനകൾ, ഏകാന്ത ധ്യാനം, പഠനം, കായികാധ്വാനം, തപോജീവിതത്തിലൂടെ ആന്തരിക ജീവിതത്തിന്റെ
വളർച്ച എന്നിവ. ആശ്രമം അദ്ദേഹത്തെ ബൗദ്ധികമായി മാത്രമല്ല, ആത്മീയമായും രൂപപ്പെടുത്തി, ഭാവിയിലെ ഇടയനും
പാത്രിയർക്കീസുമാകാൻ അദ്ദേഹത്തെ പ്രാപ്തനാക്കി.
ദെയറൂസ്സഫറാനിൽ എത്തിയ അതേ വർഷം തന്നെ (1887), പാത്രിയർക്കീസ് പത്രോസ് നാലാമൻ നസ്രിയെ ശെമ്മാശനായി
വാഴിച്ചു. ഈ പട്ടംകൊട അദ്ദേഹത്തിന്റെ വൈദിക ജീവിതത്തിലേക്കുള്ള ഔദ്യോഗിക
പ്രവേശനത്തെയും, അപ്പസ്തോലിക പരമ്പരയിലേക്കുള്ള ചേർക്കലിനെയും, മദ്ബഹായിൽ ശുശ്രൂഷിക്കാനും വി.
കുർബ്ബാനയിൽ സഹായിക്കാനുമുള്ള സ്താനാരോഹണത്തെയും കുറിച്ചു. ഒരു ശെമ്മാശനെന്ന നിലയിൽ, അദ്ദേഹം സുവിശേഷം
വായിക്കാനും, വി. പാത്രങ്ങൾ ഒരുക്കാനും, വൈദികരെ സഹായിക്കാനും, ആശ്രമത്തിന്റെയും സഭയുടെയും ആരാധനാപരമായ
ആവശ്യങ്ങൾ നിറവേറ്റാനും ചുമതലപ്പെട്ടു.
⛪വൈദിക ശുശ്രൂഷയും മെത്രാപ്പോലീത്തൻ
സ്ഥാനാരോഹണവും
ശെമ്മാശനായി വാഴിക്കപ്പെട്ടതിനുശേഷം, നസ്രി സഭയിൽ വിവിധ നിലകളിൽ സേവനം തുടർന്നു. എന്നാൽ
അദ്ദേഹത്തിന്റെ
ആദ്യകാല ശുശ്രൂഷയെക്കുറിച്ചുള്ള വിശദമായ രേഖകൾ ലഭ്യമല്ല. അദ്ദേഹം സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ്
പാരമ്പര്യത്തിൽ
വൈദിക ശുശ്രൂഷയുടെ വിവിധ ഘട്ടങ്ങളിലൂടെ കടന്നുപോയി - ശെമ്മാശൻ മുതൽ കശീശ (വൈദികൻ) വരെ. ആരാധന,
അജപാലന
ശുശ്രൂഷ, അധ്യാപനം, ഭരണം എന്നിവയിൽ അദ്ദേഹം കൂടുതൽ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾ ഏറ്റെടുത്തു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ
കഴിവുകളും,
സ്വഭാവവും, ഭക്തിയും സഭാ നേതൃത്വത്തെ ആകർഷിച്ചു. അങ്ങനെ അദ്ദേഹം മെത്രാപ്പോലീത്തയായി
തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടു.
അദ്ദേഹത്തെ മെത്രാപ്പോലീത്തയായി വാഴിച്ച കൃത്യമായ തീയതിയും സാഹചര്യങ്ങളും ലഭ്യമായ ഉറവിടങ്ങളിൽ
വ്യക്തമല്ല. എന്നാൽ സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് പാരമ്പര്യത്തിൽ ഇത്തരം സ്ഥാനാരോഹണ ചടങ്ങുകൾ വിപുലമായ
ആരാധനാക്രമങ്ങളോടെയാണ് നടക്കുന്നത്. ഒന്നിലധികം മെത്രാപ്പോലീത്തമാർ കൈവെപ്പ് നൽകുകയും (അപ്പസ്തോലിക
തുടർച്ച ഉറപ്പാക്കുന്നു), പരിശുദ്ധാത്മാവിനെ വിളിച്ചപേക്ഷിക്കുന്ന പ്രാർത്ഥനകൾ നടത്തുകയും,
സ്ഥാനചിഹ്നങ്ങൾ
(അംശവടി, സ്ലീബാ, മുടി) നൽകുകയും ചെയ്യുന്നു. മെത്രാപ്പോലീത്തയായപ്പോൾ അദ്ദേഹം ഏലിയാസ് (ഇംഗ്ലീഷിൽ
Elijah)
എന്ന പേര് സ്വീകരിച്ചു. ജനങ്ങളെ ദൈവവിശ്വാസത്തിലേക്ക് തിരികെ വിളിച്ച ഇസ്രായേലിലെ മഹാനായ പ്രവാചകനെ
ഈ പേര്
ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.
സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് സഭയിലെ മെത്രാപ്പോലീത്തമാർക്ക് വലിയ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളുണ്ട്: അവർ
ഭദ്രാസനങ്ങളുടെ
പ്രധാന ഇടയന്മാരും, സത്യവിശ്വാസത്തിന്റെയും ആചാരങ്ങളുടെയും സംരക്ഷകരും, കൂദാശകളുടെ കാർമ്മികരും
(പ്രത്യേകിച്ച് പട്ടംകൊട), വിശ്വാസികളുടെ അധ്യാപകരും, സഭാ സ്വത്തുക്കളുടെയും
സ്ഥാപനങ്ങളുടെയും ഭരണാധികാരികളും, സഭാപരമായ കാര്യങ്ങളിലെ വിധികർത്താക്കളുമാണ്. മെത്രാപ്പോലീത്തയായ
ഏലിയാസ്
ഈ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾ ജാഗ്രതയോടെയും അജപാലനപരമായ കരുതലോടും കൂടി നിർവ്വഹിച്ചു. ജ്ഞാനം, വിശുദ്ധി,
ഫലപ്രദമായ നേതൃത്വം എന്നിവയാൽ അദ്ദേഹം പേരെടുത്തു.
👑പാത്രിയർക്കീസായുള്ള തിരഞ്ഞെടുപ്പ്: വിശുദ്ധ
പത്രോസിന്റെ
119-ാമത്തെ പിൻഗാമി
മെത്രാപ്പോലീത്ത ഏലിയാസ് പാത്രിയർക്കീസായി തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട കൃത്യമായ തീയതി ലഭ്യമായ രേഖകളിൽ
ഇല്ലെങ്കിലും,
അദ്ദേഹം മോർ ഇഗ്നാത്തിയോസ് ഏലിയാസ് തൃതീയൻ എന്ന പേരിൽ അന്ത്യോഖ്യയുടെ സിംഹാസനത്തിൽ വിശുദ്ധ
പത്രോസിന്റെ
119-ാമത്തെ പിൻഗാമിയായി. അന്ത്യോഖ്യയിൽ വി. പത്രോസ് സ്ഥാപിച്ച അപ്പസ്തോലിക
സഭയാണ് സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് സഭ. "ശിഷ്യന്മാർ ആദ്യമായി ക്രിസ്ത്യാനികൾ
എന്ന്
വിളിക്കപ്പെട്ടത്" (അപ്പൊ. പ്രവൃത്തികൾ 11:26) അന്ത്യോഖ്യയിലാണ്. അപ്പസ്തോലിക കാലം മുതൽ
ഇന്നുവരെയുള്ള
പാത്രിയർക്കീസുമാരുടെ തുടർച്ചയായ പരമ്പര, കൈവെപ്പിലൂടെ കൈമാറ്റം ചെയ്യപ്പെടുന്നത്, സഭയുടെ
അപ്പസ്തോലിക
അധികാരത്തെയും സത്യവിശ്വാസത്തെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു.
പതിമൂന്നാം നൂറ്റാണ്ട് മുതൽ മിക്കവാറും എല്ലാ സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് പാത്രിയർക്കീസുമാരും
"ഇഗ്നാത്തിയോസ്"
എന്ന സ്ഥാനപ്പേര് സ്വീകരിക്കുന്നു. എ.ഡി. 107-ൽ രക്തസാക്ഷിത്വം വരിച്ച അന്ത്യോഖ്യയിലെ
മെത്രാപ്പോലീത്തയായിരുന്ന
വിശുദ്ധ ഇഗ്നാത്തിയോസ് നൂറോനോയെ (അഗ്നിമയനായ ഇഗ്നാത്തിയോസ്) ആദരിച്ചുകൊണ്ടാണിത്. ഈ പേര്
സ്വീകരിച്ചതിലൂടെ, പാത്രിയർക്കീസ് ഏലിയാസ് തൃതീയൻ ഈ പുരാതന സാക്ഷിയും രക്തസാക്ഷിയുമായി
തന്നെത്തന്നെ
ബന്ധിപ്പിച്ചു. വിശുദ്ധ ഇഗ്നാത്തിയോസിനെപ്പോലെ താനും സഭയ്ക്കുവേണ്ടി മരിക്കുമെന്ന് അന്ന് അദ്ദേഹം
അറിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകില്ല.
അത്യന്തം പ്രയാസകരമായ ഒരു കാലഘട്ടത്തിലാണ് പാത്രിയർക്കീസ് ഏലിയാസ് തൃതീയൻ സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ്
സഭയുടെ
നേതൃത്വം ഏറ്റെടുത്തത്. ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തുടക്കം മധ്യപൗരസ്ത്യ ദേശത്തെ സുറിയാനി
ക്രിസ്ത്യാനികൾക്ക്
ദുരന്തപൂർണ്ണമായിരുന്നു. 1915-ലെ സെയ്ഫോ (വാളുകൊണ്ട് വെട്ടിക്കൊലപ്പെടുത്തൽ) അല്ലെങ്കിൽ സുറിയാനി
വംശഹത്യയിൽ, ഓട്ടോമൻ-കുർദ്ദിഷ് സൈന്യങ്ങൾ തെക്കുകിഴക്കൻ തുർക്കിയിലും വടക്കൻ മെസപ്പൊട്ടേമിയയിലും
ലക്ഷക്കണക്കിന്
സുറിയാനി ക്രിസ്ത്യാനികളെ കൊന്നൊടുക്കി. ഗ്രാമങ്ങൾ നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടു, പള്ളികൾ കത്തിച്ചു, വൈദികർ
കൊല്ലപ്പെട്ടു, അതിജീവിച്ചവർ അഭയാർത്ഥികളായി ചിതറിക്കപ്പെട്ടു. ഈ ആഘാതത്തിലൂടെ തന്റെ ആടുകളെ
നയിക്കുകയും,
അഭയാർത്ഥികൾക്ക് സഹായം നൽകുകയും, കുഴപ്പങ്ങൾക്കിടയിലും സഭാ ജീവിതം നിലനിർത്തുകയും,
നിലനിൽപ്പിനായുള്ള ഭീഷണികൾക്കിടയിലും
വിശ്വാസവും പാരമ്പര്യവും സംരക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യേണ്ട ചുമതല പാത്രിയർക്കീസിനുണ്ടായിരുന്നു.
ഒന്നാം ലോകമഹായുദ്ധത്തിനും ഓട്ടോമൻ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ തകർച്ചയ്ക്കും ശേഷം, സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ്
സഭയുടെ
പരമ്പരാഗത ഭൂപ്രദേശങ്ങൾ തുർക്കി, സിറിയ, ഇറാഖ്, ലെബനൻ എന്നീ പുതിയ രാഷ്ട്രങ്ങൾക്കിടയിൽ
വിഭജിക്കപ്പെട്ടു.
രണ്ടായിരം വർഷത്തോളം ടൂർ അബ്ദീനിലും മെസപ്പൊട്ടേമിയയിലും ജീവിച്ചിരുന്ന ക്രിസ്ത്യൻ സമൂഹങ്ങൾ പുതിയ
രാഷ്ട്രങ്ങളിൽ ന്യൂനപക്ഷങ്ങളായി മാറി. പലപ്പോഴും വിവേചനവും പീഡനവും നേരിട്ടു. പാത്രിയർക്കീസിന് ഈ
പുതിയ
രാഷ്ട്രീയ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളെ അഭിമുഖീകരിക്കുകയും, തന്റെ ജനതയുടെ അവകാശങ്ങൾക്കായി വാദിക്കുകയും, വിവിധ
സർക്കാരുകളുമായി ബന്ധം നിലനിർത്തുകയും, സഭയുടെ നിലനിൽപ്പ് ഉറപ്പാക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടിവന്നു.
1924-ൽ, തുർക്കിയിലെ വർദ്ധിച്ചുവരുന്ന ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ കാരണം, പാത്രിയർക്കീസ് ആസ്ഥാനം അതിന്റെ
പുരാതന
ഭവനമായ ദെയറൂസ്സഫറാനിൽ നിന്ന് സിറിയയിലേക്കും ഇറാഖിലേക്കും മാറ്റാൻ പാത്രിയർക്കീസ് ഏലിയാസ് തൃതീയൻ
വേദനാജനകമായ
തീരുമാനമെടുത്തു. നിലനിൽപ്പിന് ഇത് ആവശ്യമായിരുന്നുവെങ്കിലും, ഇതൊരു യുഗത്തിന്റെ അന്ത്യമായിരുന്നു
- സുറിയാനി
ഓർത്തഡോക്സ് സഭ അതിന്റെ പൂർവ്വിക ദേശങ്ങളിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കപ്പെടുകയും, കൂടുതലായി പ്രവാസ സഭയായി
മാറുകയും ചെയ്തു.
🕊️ബെത്ലഹേമിലേക്കും വിശുദ്ധനാട്ടിലേക്കും
അജപാലന സന്ദർശനം
1924-ൽ പാത്രിയർക്കീസ് ഏലിയാസ് തൃതീയൻ വിശുദ്ധനാട്ടിലേക്ക് ഒരു സുപ്രധാന അജപാലന സന്ദർശനം നടത്തി.
ബെത്ലഹേമും മറ്റ് വിശുദ്ധ സ്ഥലങ്ങളും അദ്ദേഹം സന്ദർശിച്ചു. ഈ തീർത്ഥാടനത്തിന് ആത്മീയവും
പ്രായോഗികവുമായ
മാനങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. ആത്മീയമായി, ഇത് പാത്രിയർക്കീസിനെ ക്രിസ്തുവിന്റെ ജനനം, ശുശ്രൂഷ, മരണം,
ഉയിർപ്പ്
എന്നിവ നടന്ന സ്ഥലങ്ങളുമായി ബന്ധിപ്പിച്ചു - യേശു നടന്ന ഇടങ്ങളിൽ നടക്കുക, അവൻ പ്രാർത്ഥിച്ച
ഇടങ്ങളിൽ
പ്രാർത്ഥിക്കുക, ബെത്ലഹേമിലെ തിരുപ്പിറവി പള്ളിയിലും മറ്റ് വിശുദ്ധ സ്ഥലങ്ങളിലും വി. കുർബ്ബാന
അർപ്പിക്കുക. ഇത്തരം തീർത്ഥാടനങ്ങൾ പാത്രിയർക്കീസുമാർക്കും മെത്രാപ്പോലീത്തമാർക്കും
പ്രധാനമായിരുന്നു.
ഭരണപരമായ ഭാരങ്ങൾക്കിടയിൽ വിശ്വാസത്തിന്റെ ഉറവിടങ്ങളിലേക്കുള്ള മടക്കവും ആത്മീയ നവോന്മേഷവും ഇത്
നൽകി.
പ്രായോഗികമായി, വിശുദ്ധനാട്ടിലെ സന്ദർശനം അവിടുത്തെ സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് സമൂഹത്തെ
സന്ദർശിക്കുന്നതും,
വിശ്വാസികളെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നതും, വൈദികരെ വാഴിക്കുന്നതും, തർക്കങ്ങൾ പരിഹരിക്കുന്നതും, സഭയുടെ
സാന്നിധ്യം ശക്തമാക്കുന്നതും ഉൾക്കൊള്ളുന്നു. നൂറ്റാണ്ടുകളായി ജറുസലേം, ബെത്ലഹേം തുടങ്ങിയ
നഗരങ്ങളിൽ
സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് സഭയ്ക്ക് സാന്നിധ്യമുണ്ട്. ഗ്രീക്ക് ഓർത്തഡോക്സ്, അർമേനിയൻ ഓർത്തഡോക്സ്,
ലാറ്റിൻ
(റോമൻ കത്തോലിക്ക) സഭകളെ അപേക്ഷിച്ച് ന്യൂനപക്ഷമാണെങ്കിലും, പാത്രിയർക്കീസിന്റെ സാന്നിധ്യം
ഫലസ്തീനിലെ
തന്റെ ആടുകളോടുള്ള സഭയുടെ തുടർച്ചയായ പ്രതിബദ്ധതയെ തെളിയിച്ചു.
🇮🇳മലങ്കരയിലെ പ്രതിസന്ധി: അന്ത്യയാത്രയുടെ
പശ്ചാത്തലം
പാത്രിയർക്കീസ് ഏലിയാസ് തൃതീയന്റെ ഇന്ത്യയിലേക്കുള്ള അവസാന യാത്രയും അവിടെ വെച്ചുണ്ടായ മരണവും
മനസ്സിലാക്കാൻ, അതിലേക്ക് നയിച്ച പ്രതിസന്ധിയെക്കുറിച്ച് അറിയണം. സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് സഭയും
ഇന്ത്യയിലെ
സെന്റ് തോമസ് ക്രിസ്ത്യാനികളും (മലങ്കര സഭ) തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തിന് നൂറ്റാണ്ടുകളുടെ പഴക്കമുണ്ട്.
ആറാം
നൂറ്റാണ്ട് മുതൽ സുറിയാനി മെത്രാപ്പോലീത്തമാർ ഇന്ത്യ സന്ദർശിച്ചിരുന്നതായി ചരിത്രപരമായ
തെളിവുകളുണ്ട്.
ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തുടക്കത്തിൽ, സ്വയംഭരണം, സ്വത്തവകാശം, ആരാധനാക്രമങ്ങൾ, അന്ത്യോഖ്യാ
പാത്രിയർക്കീസിന്റെ
അധികാരം തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങളിൽ മലങ്കര സഭ ആഭ്യന്തര ഭിന്നതകൾ നേരിടുകയായിരുന്നു. ചില നേതാക്കൾ
അന്ത്യോഖ്യയിൽ
നിന്ന് കൂടുതൽ സ്വാതന്ത്ര്യം ആഗ്രഹിച്ചു. മറ്റുചിലർ മലങ്കര സഭ പാത്രിയർക്കീസിന്റെ ആത്മീയ
അധികാരത്തിന്
കീഴിൽ തുടരണമെന്നും, അതേസമയം പ്രാദേശിക സ്വയംഭരണം നിലനിർത്തണമെന്നും വാദിച്ചു. ഈ
അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങൾ
ഭിന്നതയിലേക്ക് വളരുകയും, ഇരു വിഭാഗങ്ങളും നിയമസാധുത അവകാശപ്പെടുകയും, പള്ളികളുടെയും
സ്വത്തുക്കളുടെയും
നിയന്ത്രണത്തിനായി തർക്കിക്കുകയും, പരിഹാരത്തിനായി ബ്രിട്ടീഷ് കോടതികളെ സമീപിക്കുകയും ചെയ്തു.
ഇന്ത്യയിലെ ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണകൂടം മതപരമായ കാര്യങ്ങളിൽ ഔദ്യോഗികമായി നിഷ്പക്ഷത പാലിച്ചിരുന്നെങ്കിലും,
സഭാ
തർക്കങ്ങളിൽ നിന്ന് ഉണ്ടാകുന്ന ക്രമസമാധാന പ്രശ്നങ്ങളിലും വ്യവഹാരങ്ങളിലും അവർക്ക്
ആശങ്കയുണ്ടായിരുന്നു.
ബ്രിട്ടീഷ് വൈസ്രോയിയായിരുന്ന (ഇന്ത്യയിലെ ബ്രിട്ടീഷ് രാജാവിന്റെ പ്രതിനിധി) ലോർഡ് ഇർവിൻ, 1930
ഡിസംബർ 1-ന്
പാത്രിയർക്കീസ് ഏലിയാസ് തൃതീയന് കത്തെഴുതി. മലങ്കര സഭയിലെ ഭിന്നത പരിഹരിക്കാനും സമാധാനം
പുനഃസ്ഥാപിക്കാനും പാത്രിയർക്കീസ് നേരിട്ടോ അല്ലെങ്കിൽ പ്രതിനിധി വഴിയോ ഇടപെടണമെന്ന് അദ്ദേഹം
അഭ്യർത്ഥിച്ചു.
ഈ ക്ഷണം പാത്രിയർക്കീസിനെ വിഷമകരമായ ഒരു നിലയിലാക്കി. അറുപതുകളുടെ മധ്യത്തിലായിരുന്ന അദ്ദേഹം
ഹൃദ്രോഗം
മൂലം കഷ്ടപ്പെടുകയായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആരോഗ്യനില ഗുരുതരമാണെന്ന് ഡോക്ടർമാർ
വിധിയെഴുതിയിരുന്നു.
മെസപ്പൊട്ടേമിയയിൽ നിന്ന് ഇന്ത്യയിലേക്കുള്ള യാത്ര വളരെ കഠിനമായിരുന്നു - കപ്പലിലും തീവണ്ടിയിലുമായി
ആയിരക്കണക്കിന് മൈലുകൾ, ആഴ്ചകളോ മാസങ്ങളോ നീളുന്ന യാത്ര, പ്രതികൂല സാഹചര്യങ്ങൾ, ഭക്ഷണത്തിന്റെയും
വെള്ളത്തിന്റെയും
അനിശ്ചിതത്വം എന്നിവ ആരോഗ്യമുള്ള ഒരു യുവാവിനെപ്പോലും തളർത്തുന്നതായിരുന്നു. യാത്ര ചെയ്യരുതെന്ന്
ഡോക്ടർമാർ അദ്ദേഹത്തെ ഉപദേശിച്ചു. യാത്രയുടെ ആയാസം അദ്ദേഹത്തിന്റെ മരണത്തിന് കാരണമാകുമെന്ന് അവർ
മുന്നറിയിപ്പ് നൽകി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കുടുംബം, പ്രത്യേകിച്ച് 75 വയസ്സുള്ള സഹോദരി ഹെലീന,
പോകരുതെന്ന്
അദ്ദേഹത്തോട് കേണപേക്ഷിച്ചു.
എന്നാൽ പാത്രിയർക്കീസ് ഏലിയാസ് തൃതീയൻ ഈ ക്ഷണത്തെ നിരസിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒന്നായി കണ്ടില്ല, മറിച്ച്
നിറവേറ്റേണ്ട അജപാലന ദൗത്യമായി കണ്ടു. മലങ്കര സഭ പ്രതിസന്ധിയിലായിരുന്നു, ഭിന്നതയാൽ
കീറിമുറിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു,
വിശ്വാസികൾ കഷ്ടപ്പെടുകയായിരുന്നു. ഇന്ത്യയിലെ മക്കൾ കഷ്ടപ്പെടുമ്പോൾ, അവരുടെ ആത്മീയ പിതാവും വി.
പത്രോസിന്റെ പിൻഗാമിയുമായ തനിക്ക് എങ്ങനെ മെസപ്പൊട്ടേമിയയിൽ സുഖമായി കഴിയാനാകും? 1930 ഡിസംബർ 15-ന്
വൈസ്രോയിക്ക് അയച്ച മറുപടിയിൽ, ചില ഉപാധികളോടെ (മധ്യസ്ഥതയുടെ വ്യാപ്തിയും പാത്രിയർക്കീസ്
സ്ഥാനത്തോടുള്ള
ആദരവും സംബന്ധിച്ച്) അദ്ദേഹം ക്ഷണം സ്വീകരിച്ചു.
✈️അന്ത്യയാത്ര: "എന്റെ ജീവൻ ബലിയർപ്പിക്കാൻ
ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു"
1931 ഫെബ്രുവരി 6-ന് പാത്രിയർക്കീസ് മോർ ഇഗ്നാത്തിയോസ് ഏലിയാസ് തൃതീയൻ ഇറാഖിലെ മൊസൂളിൽ നിന്ന്
തന്റെ
അവസാന യാത്ര ആരംഭിച്ചു. ഈ ദൗത്യത്തിൽ അദ്ദേഹത്തെ സഹായിക്കാൻ ഏതാനും പേർ കൂടെയുണ്ടായിരുന്നു: മോർ
ക്ലീമിസ് യൂഹാനോൻ അബ്ബാച്ചി (മെത്രാപ്പോലീത്ത), റമ്പാൻ കുര്യാക്കോസ് (പിന്നീട് മോർ ഒസ്താത്തിയോസ്
കുര്യാക്കോസ് മെത്രാപ്പോലീത്ത), റമ്പാൻ യേശു ശമുവേൽ (പിന്നീട് അമേരിക്കയിലെ ആർച്ച്ബിഷപ്പ് മോർ
അത്താനാസിയോസ് യേശു ശമുവേൽ - ചാവുകടൽ ചുരുളുകൾ ലോകശ്രദ്ധയിൽ കൊണ്ടുവന്നതിൽ പ്രധാന പങ്ക് വഹിച്ച
വ്യക്തി).
പാത്രിയർക്കീസ് സംഘം വിവിധ മാർഗ്ഗങ്ങളിലൂടെ സഞ്ചരിച്ചു - തീവണ്ടിയിലും കപ്പലിലും. പേർഷ്യൻ ഗൾഫ്
വഴിയോ
അറേബ്യ ചുറ്റിയോ അവർ ഇന്ത്യയിലെത്തി, പിന്നീട് തീവണ്ടിയിൽ കേരളത്തിലേക്ക്. ആഴ്ചകളോളം നീണ്ട
യാത്രയായിരുന്നു
അത്. ഹൃദ്രോഗിയായ ഒരു വയോധികന് ഓരോ ഘട്ടവും വെല്ലുവിളിയായിരുന്നു: ചൂട്, അപരിചിതമായ ഭക്ഷണം,
കപ്പലിലെയും
തീവണ്ടിയിലെയും പരിമിതമായ സൗകര്യങ്ങൾ, തുടർച്ചയായ യാത്ര, മാനസിക സമ്മർദ്ദം എന്നിവ.
യാത്ര ചെയ്യരുതെന്ന് 75 വയസ്സുള്ള സഹോദരി ഹെലീന അവസാനമായി അപേക്ഷിച്ചപ്പോൾ, മലങ്കര സഭയിൽ
ഐതിഹാസികമായിത്തീർന്ന വാക്കുകളിലൂടെ പാത്രിയർക്കീസ് മറുപടി നൽകി: "മരണം ഇവിടെയായാലും
ഇന്ത്യയിലായാലും
അനിവാര്യമാണ്; മലങ്കരയിലെ നമ്മുടെ മക്കൾക്കുവേണ്ടി എന്റെ ജീവൻ ത്യജിക്കാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു." ഈ
വാക്കുകൾ
അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്വഭാവത്തെ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു - അപകടസാധ്യതകളെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹത്തിന്
അറിയാമായിരുന്നു,
തന്റെ ആരോഗ്യനിലയെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹം ബോധവാനായിരുന്നു. എന്നാൽ സ്വന്തം സുരക്ഷയേക്കാൾ സഭയുടെ
ആവശ്യങ്ങൾക്ക്
മുൻഗണന നൽകാൻ അദ്ദേഹം തീരുമാനിച്ചു. യേശു പറഞ്ഞ നല്ല ഇടയനെപ്പോലെ, തന്റെ ആടുകൾക്കുവേണ്ടി ജീവൻ
നൽകാൻ
അദ്ദേഹം തയ്യാറായിരുന്നു: "നല്ല ഇടയൻ ആടുകൾക്കുവേണ്ടി തന്റെ ജീവൻ നൽകുന്നു" (യോഹന്നാൻ 10:11).
🕊️മലങ്കരയിലെ ശുശ്രൂഷ: സമാധാന ദൗത്യം
1931 മാർച്ച് 21-ന് പാത്രിയർക്കീസ് ഏലിയാസ് തൃതീയൻ കേരളത്തിൽ എത്തി. ആയിരക്കണക്കിന്
വിശ്വാസികൾ അദ്ദേഹത്തെ
സ്വീകരിച്ചു. ക്ഷീണിതനായിരുന്നെങ്കിലും, അദ്ദേഹം വിശ്രമിച്ചില്ല. സമാധാനത്തിനുള്ള തന്റെ ദൗത്യം
അദ്ദേഹം
ഉടൻ ആരംഭിച്ചു. ആലുവ, കരിങ്ങാച്ചിറ, പാണമ്പാടി, കുറുപ്പംപടി തുടങ്ങിയ വിവിധ സ്ഥലങ്ങളിൽ അദ്ദേഹം
സമാധാനയോഗങ്ങൾ വിളിച്ചുകൂട്ടി. ഭിന്നിച്ചുനിൽക്കുന്ന വിഭാഗങ്ങളെ ഒന്നിപ്പിക്കാൻ അദ്ദേഹം അക്ഷീണം
പരിശ്രമിച്ചു. തന്റെ പ്രസംഗങ്ങളിൽ അദ്ദേഹം സമാധാനത്തിനും, സ്നേഹത്തിനും, വിട്ടുവീഴ്ചയ്ക്കും
വേണ്ടി
ആഹ്വാനം ചെയ്തു.
നിർഭാഗ്യവശാൽ, സഭാപരമായ വഴക്കുകളും നിയമപരമായ സങ്കീർണ്ണതകളും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശ്രമങ്ങൾക്ക്
തടസ്സമായി.
എന്നാൽ അദ്ദേഹം നിരാശനായില്ല. തന്റെ മക്കൾക്കിടയിൽ ഐക്യം സ്ഥാപിക്കാൻ കഴിയുന്നതെല്ലാം
ചെയ്തുവെന്ന്
ഉറപ്പാക്കാൻ അദ്ദേഹം ആഗ്രഹിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ സാന്നിധ്യം തന്നെ മലങ്കരയിലെ വിശ്വാസികൾക്ക്
വലിയ
ആശ്വാസവും അനുഗ്രഹവുമായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ എളിമയും, പ്രാർത്ഥനാശീലവും, സ്നേഹപൂർവ്വമായ
പെരുമാറ്റവും
ഏവരെയും ആകർഷിച്ചു. അദ്ദേഹം ഒരു ഭരണാധികാരിയെപ്പോലെയല്ല, മറിച്ച് ഒരു പിതാവിനെപ്പോലെയാണ്
ഇടപെട്ടത്.
കോട്ടയം വലിയപള്ളിയിൽ വെച്ചാണ് അദ്ദേഹം 1931-ലെ ഹാശാ ആഴ്ച (പീഡാനുഭവ വാരം) ആചരിച്ചത്.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ
പ്രാർത്ഥനകളും ശുശ്രൂഷകളും വിശ്വാസികൾക്ക് അവിസ്മരണീയമായ അനുഭവമായിരുന്നു.
രോഗബാധിതനായിരുന്നിട്ടും,
ദീർഘമായ ശുശ്രൂഷകളിൽ അദ്ദേഹം പങ്കെടുത്തു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ത്യാഗം കണ്ട് പലരും കണ്ണീരൊഴുക്കി.
✝️അവസാന ദിവസങ്ങളും പുണ്യ മരണവും
1932 ഫെബ്രുവരിയിൽ, പാത്രിയർക്കീസ് ബാവ മഞ്ഞനിക്കരയിലുള്ള മോർ സ്തഫാനോസ് പള്ളിയിൽ എത്തി.
അപ്പോഴേക്കും
അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആരോഗ്യനില വളരെ മോശമായിരുന്നു. എന്നാൽ അദ്ദേഹം ആശ്വാസം കണ്ടെത്തിയത്
പ്രാർത്ഥനയിലായിരുന്നു.
ഫെബ്രുവരി 11-ന് കോട്ടയം ഭദ്രാസന മെത്രാപ്പോലീത്തയായിരുന്ന മോർ ദിവാന്നാസിയോസ് മിഖായേലിന്റെ
ക്ഷണപ്രകാരം
അദ്ദേഹം കല്ലിശ്ശേരി പള്ളി സന്ദർശിച്ചു. അവിടെ നിന്ന് മടങ്ങിയെത്തിയ ശേഷം അദ്ദേഹം കൂടുതൽ
ക്ഷീണിതനായി.
1932 ഫെബ്രുവരി 13, ശനിയാഴ്ച. ഉച്ചതിരിഞ്ഞ് ഏകദേശം 2:30. തന്റെ മക്കൾക്കുവേണ്ടി ജീവൻ
ത്യജിക്കാൻ
വന്ന ആ വലിയ ഇടയൻ, മഞ്ഞനിക്കരയിലെ ലളിതമായ ഒരു മുറിയിൽ വെച്ച്, പ്രാർത്ഥനാനിർഭരമായ
അന്തരീക്ഷത്തിൽ
തന്റെ ആത്മാവിനെ ദൈവത്തിന് സമർപ്പിച്ചു. അദ്ദേഹം ആഗ്രഹിച്ചതുപോലെ, മലങ്കര മണ്ണിൽ അദ്ദേഹം
അന്ത്യശ്വാസം
വലിച്ചു. മരിക്കും മുമ്പ് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു: "ക്യൂറിയോ റഹിം അലൈനു വ്ആദർ ലാൻ" (കർത്താവേ ഞങ്ങളോട്
കരുണയുണ്ടാകണമേ, ഞങ്ങളെ സഹായിക്കണമേ).
അദ്ദേഹത്തിന്റെ മരണവാർത്ത കാട്ടുതീ പോലെ പടർന്നു. ആയിരക്കണക്കിന് ആളുകൾ മഞ്ഞനിക്കരയിലേക്ക്
ഒഴുകിയെത്തി.
ജാതിമതഭേദമന്യേ എല്ലാവരും അദ്ദേഹത്തെ ആദരിക്കാൻ എത്തി. "ഞങ്ങളുടെ ബാവ ഞങ്ങളെ വിട്ടുപോയി" എന്ന
വിലാപം
നാടെങ്ങും ഉയർന്നു.
⚰️കബറടക്കം: മലങ്കരയുടെ ഹൃദയത്തിൽ
ഫെബ്രുവരി 14-ന് ഞായറാഴ്ച, വലിയ വിലാപയാത്രയോടെ പാത്രിയർക്കീസ് ബാവയുടെ ഭൗതികശരീരം കബറടക്കി.
മോർ
സ്തെഫാനോസ് പള്ളിയുടെ വടക്കുവശത്താണ് അദ്ദേഹത്തിന് കബറിടം ഒരുക്കിയത്. മെസപ്പൊട്ടേമിയയിലെ
പൂർവ്വികരുടെ കല്ലറകളിൽ നിന്ന് അകലെ, എന്നാൽ താൻ ഏറ്റവുമധികം സ്നേഹിച്ച മക്കളുടെ നടുവിൽ അദ്ദേഹം
അന്ത്യവിശ്രമം കൊണ്ടു. അന്ത്യോഖ്യയുടെ സിംഹാസനത്തിൽ ഇരുന്ന ഒരു പാത്രിയർക്കീസ് ഇന്ത്യയിൽ
കബറടക്കപ്പെടുന്നത്
ചരിത്രത്തിൽ ആദ്യമായിരുന്നു.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ കബറിടം ഉടൻ തന്നെ ഒരു തീർത്ഥാടന കേന്ദ്രമായി മാറി. മരിച്ച് അധികം കഴിയുന്നതിന്
മുമ്പ്
തന്നെ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ മധ്യസ്ഥതയാൽ അത്ഭുതങ്ങൾ നടക്കുന്നതായി വിശ്വാസികൾ സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തി.
രോഗശാന്തിയും,
സമാധാനവും, ആശ്വാസവും തേടി നാനാജാതി മതസ്ഥർ ആ കബറിടത്തിലേക്ക് എത്തിത്തുടങ്ങി.
🏛️മഞ്ഞനിക്കര: ഒരു ആഗോള തീർത്ഥാടന
കേന്ദ്രം
പരിശുദ്ധ ഏലിയാസ് തൃതീയൻ പാത്രിയർക്കീസ് ബാവായുടെ വിയോഗത്തിന് ശേഷമുള്ള പതിറ്റാണ്ടുകളിൽ,
മഞ്ഞനിക്കരയിലെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കബറിടം മലങ്കരയിലെ സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് വിശ്വാസികളുടെ ഏറ്റവും
പ്രധാനപ്പെട്ട തീർത്ഥാടന കേന്ദ്രങ്ങളിൽ ഒന്നായി മാറി. എല്ലാ വർഷവും അദ്ദേഹത്തിന്റെ
ഓർമ്മപ്പെരുന്നാൾ ദിനമായ ഫെബ്രുവരി 13-ന്, കേരളത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ നിന്നും
പുറത്തുനിന്നുമായി ആയിരക്കണക്കിന് തീർത്ഥാടകർ ഭക്തിയുടെയും പ്രായശ്ചിത്തത്തിന്റെയും അടയാളമായി
കിലോമീറ്ററുകളോളം നഗ്നപാദരായി നടന്ന് മഞ്ഞനിക്കരയിൽ ഒത്തുചേരുന്നു. തങ്ങൾക്കായി ജീവൻ ബലിനൽകിയ ആ
പരിശുദ്ധ പിതാവിനെ സ്മരിക്കാനും, അദ്ദേഹത്തിന്റെ കബറിടത്തിൽ പ്രാർത്ഥിക്കാനും, മധ്യസ്ഥത
അപേക്ഷിക്കാനും, അദ്ദേഹം പകർന്നുനൽകിയ വിശ്വാസത്തിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കുമെന്ന് പുനർപ്രതിജ്ഞ
ചെയ്യാനുമാണ് അവർ അവിടെ എത്തുന്നത്.
വാർഷിക ഓർമ്മപ്പെരുന്നാളിന്റെ ഭാഗമായി വിപുലമായ ആരാധനാ ശുശ്രൂഷകൾ നടക്കുന്നു: ഫെബ്രുവരി 12-ന്
വൈകുന്നേരത്തെ സന്ധ്യാ പ്രാർത്ഥന, പാതിരാത്രി പ്രാർത്ഥന, പ്രഭാത പ്രാർത്ഥന എന്നിവയെത്തുടർന്ന്
മലങ്കര കാതോലിക്കാ ബാവായുടെയോ മുതിർന്ന മെത്രാപ്പോലീത്തമാരുടെയോ മുഖ്യകാർമ്മികത്വത്തിൽ വിശുദ്ധ
കുർബാനയും നടക്കുന്നു. ഈ അവസരത്തിനായി പ്രത്യേകം രചിക്കപ്പെട്ട ഗീതങ്ങൾ പാത്രിയർക്കീസ് ബാവായുടെ
പുണ്യങ്ങളെ വാഴ്ത്തുകയും, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ത്യാഗത്തെ അനുസ്മരിക്കുകയും, മധ്യസ്ഥത തേടുകയും
ചെയ്യുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഇടയസ്നേഹത്തെയും, സഭാ ഐക്യത്തിനായി ജീവൻ വെടിയാനുള്ള സന്നദ്ധതയെയും,
അപ്പോസ്തോലിക പാരമ്പര്യത്തോടുള്ള വിശ്വസ്തതയെയും കുറിച്ച് പ്രസംഗങ്ങൾ വിശ്വാസികളെ
ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.
കാലക്രമേണ, കബറിടം പുതുക്കിപ്പണിയുകയും മനോഹരമാക്കുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. 1987 ഒക്ടോബർ 20-ന്
കബറിടത്തിന്റെ നവീകരണ പ്രവർത്തനങ്ങൾ പൂർത്തിയാക്കി, അത് ബാവായുടെ സ്മരണയ്ക്ക് ഉചിതമായ ഒരു
സ്മാരകമായി മാറി. കബറിടത്തിൽ സുറിയാനി ലിഖിതങ്ങൾ, പാത്രിയർക്കൽ ചിഹ്നങ്ങൾ, ബാവായുടെ ചിത്രങ്ങൾ
അല്ലെങ്കിൽ ഐക്കണുകൾ എന്നിവ കാണാം. വിശ്വാസികൾക്ക് പ്രാർത്ഥിക്കാനും മെഴുകുതിരി തെളിക്കാനും
നേർച്ചകൾ സമർപ്പിക്കാനും ഇവിടെ സൗകര്യമുണ്ട്. ഈ പ്രദേശം കേവലം ഒരു സ്മരണാലയം മാത്രമല്ല, മറിച്ച്
ബാവാ ദൈവതിരുമുമ്പിൽ തങ്ങൾക്കായി നിരന്തരം മധ്യസ്ഥത വഹിക്കുന്നു എന്ന് വിശ്വാസികൾ
വിശ്വസിക്കുന്ന ജീവസ്സുറ്റ ഒരു പ്രാർത്ഥനാ കേന്ദ്രം കൂടിയാണ്.
മലങ്കരയിൽ ഒരു പാത്രിയർക്കീസ് ബാവായുടെ കബറിടം നിലകൊള്ളുന്നത് അഗാധമായ പ്രതീകാത്മക
പ്രാധാന്യമുള്ള കാര്യമാണ്. ഭാരതത്തിലെ വിശ്വാസികളോടുള്ള സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് സഭയുടെ
പ്രതിബദ്ധതയെ ഇത് വ്യക്തമാക്കുന്നു. ബാവാ വെറുമൊരു സന്ദർശനം നടത്തി മടങ്ങിപ്പോവുകയല്ല ചെയ്തത്,
മറിച്ച് അദ്ദേഹം തന്റെ ജീവൻ ഇവിടെ നൽകുകയും എന്നെന്നേക്കുമായി ഇവിടെ വിശ്രമിക്കുകയും
ചെയ്യുന്നു. അന്ത്യോക്യയും മലങ്കരയും തമ്മിലുള്ള അഭേദ്യമായ ബന്ധത്തിന്റെയും ഐക്യത്തിന്റെയും
നിത്യമായ ഓർമ്മപ്പെടുത്തലാണിത്. ഇത് വിശ്വാസികൾക്ക് അവരുടെ സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ്
സ്വത്വവുമായുള്ള ബന്ധം ശക്തിപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു തീർത്ഥാടന കേന്ദ്രമായി വർത്തിക്കുന്നു.
വിശ്വാസത്തോടുള്ള വിശ്വസ്തതയുടെ വിലയും, യഥാർത്ഥ ഇടയസ്നേഹവും, വൻകരകൾക്കും സംസ്കാരങ്ങൾക്കും
അപ്പുറം സഭ നൽകുന്ന സാക്ഷ്യവും വരുംതലമുറകൾക്ക് ഇത് പകർന്നുനൽകുന്നു.
✨പൈതൃകവും മധ്യസ്ഥതയും
പരിശുദ്ധ ഇഗ്നാത്തിയോസ് ഏലിയാസ് തൃതീയൻ പാത്രിയർക്കീസ് ബാവയെ വിശ്വാസികൾ ഒരു വിശുദ്ധ പിതാവായി
വണങ്ങുകയും ആരാധനാക്രമങ്ങളിൽ അനുസ്മരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഓർമ്മപ്പെരുന്നാൾ
ദിനമായ ഫെബ്രുവരി 13, മലങ്കര സഭയിലുടനീളവും ലോകമെമ്പാടുമുള്ള അനേകം സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ്
ഇടവകകളിലും പ്രത്യേക പ്രാർത്ഥനകളോടും ശുശ്രൂഷകളോടും കൂടി ഭക്തിപൂർവ്വം ആചരിച്ചുവരുന്നു. ജീവൻ
തന്നെയായിരുന്നു.
വിശ്വാസികൾ ഏലിയാസ് തൃതീയൻ ബാവായോട് പ്രാർത്ഥിക്കുകയും ദൈവതിരുമുമ്പിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മധ്യസ്ഥത
അപേക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. സഭയ്ക്കുവേണ്ടിയുള്ള സേവനത്തിനിടയിൽ മരിക്കുകയും ഇപ്പോൾ
ദൈവസാന്നിധ്യത്തിൽ വസിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന അദ്ദേഹം, തങ്ങളുടെ പ്രാർത്ഥനകൾ കേൾക്കുമെന്നും
തങ്ങൾക്കായി ശുപാർശ ചെയ്യുമെന്നും അവർ വിശ്വസിക്കുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മധ്യസ്ഥതയാൽ ലഭിച്ച
അനുഗ്രഹങ്ങളെക്കുറിച്ചും അത്ഭുതങ്ങളെക്കുറിച്ചും ഔദ്യോഗികമായ അന്വേഷണങ്ങളോ സ്ഥിരീകരണങ്ങളോ
നടന്നിട്ടില്ലെങ്കിലും, അത്തരം സാക്ഷ്യങ്ങൾ ജനകീയ ഭക്തിയുടെ ഭാഗമാണ്. ഇത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ
വിശുദ്ധിയെക്കുറിച്ചും സഭയോടുള്ള കരുതലിലുമുള്ള വിശ്വാസികളുടെ ഉറപ്പിനെ വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നു
മലങ്കരയിലെ പല പള്ളികളിലും ഏലിയാസ് തൃതീയൻ ബാവായുടെ ചിത്രങ്ങൾ (Icons) കാണാം. പാത്രിയർക്കൽ
സ്ഥാനചിഹ്നങ്ങളോടും (സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് പാത്രിയർക്കീസുമാർ ധരിക്കുന്ന സവിശേഷമായ മസ്തകാവരണം
ഉൾപ്പെടെ), സ്ലീബായും അംശവടിയും ഏന്തിയ രൂപത്തിലുമാണ് സാധാരണയായി അദ്ദേഹത്തെ
ചിത്രീകരിക്കുന്നത്. ചില ചിത്രങ്ങളിൽ പശ്ചാത്തലമായി മഞ്ഞനിക്കര കബറിടമോ മലങ്കര സഭയ്ക്കായി
അദ്ദേഹം ചെയ്ത ത്യാഗത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്ന പ്രതീകങ്ങളോ ഉണ്ടാവാറുണ്ട്. ഭക്തിപൂർവ്വം
പ്രാർത്ഥിക്കാനും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതസാക്ഷ്യത്തെ ദൃശ്യരൂപത്തിൽ ഓർമ്മിക്കാനും ഈ ചിത്രങ്ങൾ
വിശ്വാസികളെ സഹായിക്കുന്നു.
" നീതിമാൻ പനപോലെ തഴയ്ക്കും; ലെബനോനിലെ ലവംഗംപോലെ വളരും." (സങ്കീർത്തനങ്ങൾ 92:12)
🙏ആദരവ്
സഭ അദ്ദേഹത്തെ "സമാധാനത്തിന്റെ ദൂതൻ" എന്നും "മലങ്കരയുടെ കാവൽപിതാവ്" എന്നും വിളിക്കുന്നു.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ
കബറിടത്തിൽ നിന്ന് എടുക്കുന്ന മണ്ണ് വിശ്വാസികൾ അനുഗ്രഹമായി സൂക്ഷിക്കുന്നു. ലോകമെമ്പാടുമുള്ള
സുറിയാനി
ഓർത്തഡോക്സ് പള്ളികളിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചിത്രം ആദരവോടെ സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്നു.
ഉപസംഹാരം
പരിശുദ്ധ ഇഗ്നാത്തിയോസ് ഏലിയാസ് തൃതീയൻ ബാവ, കാലത്തിന്റെയും ദേശത്തിന്റെയും അതിരുകൾക്കപ്പുറം
ജീവിക്കുന്നു. മർദ്ദീനിലെ ചെരുപ്പുകുത്തിയിൽ നിന്ന് അന്ത്യോഖ്യയുടെ പാത്രിയർക്കീസിലേക്കും,
അവിടെ നിന്ന്
മലങ്കരയുടെ വിശുദ്ധനിലേക്കും ഉള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ യാത്ര ദൈവത്തിന്റെ അത്ഭുതകരമായ പദ്ധതിയുടെ
സാക്ഷ്യമാണ്. ആടുകൾക്കുവേണ്ടി ജീവൻ നൽകിയ ആ നല്ല ഇടയനെ നമുക്ക് എപ്പോഴും ഓർക്കാം.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ
പ്രാർത്ഥന നമുക്ക് കോട്ടയായിരിക്കട്ടെ.
