വിശുദ്ധ മോർ ഗ്രീഗോറിയോസ് അബ്ദുൽ ജലീൽ

മലങ്കര സഭ "യാക്കോബ് ബുർദാന" എന്ന് അങ്ങേയറ്റം നന്ദിയോടെ ആദരിക്കുന്ന വിശുദ്ധ മോർ ഗ്രീഗോറിയോസ് അബ്ദുൽ ജലീൽ, ഇറാഖിലെ പുരാതനവും ചരിത്രപ്രസിദ്ധവുമായ മൊസൂൾ നഗരത്തിലാണ് ജനിച്ചത്. ടൈഗ്രിസ് നദിയുടെ തീരത്ത്, പുരാതന നിനവേയുടെ അവശിഷ്ടങ്ങൾക്ക് എതിർവശത്തായി സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന ഈ അനുഗ്രഹീത നഗരം, അപ്പസ്തോലിക കാലം മുതൽ സുറിയാനി ക്രൈസ്തവതയുടെ കേന്ദ്രമായിരുന്നു. നമ്മുടെ വിശുദ്ധ സഭയുടെ ഖജനാവിനെ സമ്പന്നമാക്കിയ എണ്ണമറ്റ വിശുദ്ധരെയും പണ്ഡിതന്മാരെയും രക്തസാക്ഷികളെയും ഈ നഗരം സംഭാവന ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.

സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് പാരമ്പര്യത്തിൽ ആഴത്തിൽ വേരൂന്നിയ ഒരു കുടുംബത്തിൽ ജനിച്ച ഭാവിയുടെ വിശുദ്ധൻ, അപ്പസ്തോലന്മാരുടെ തലവനായ വിശുദ്ധ പത്രോസിനാൽ അന്ത്യോഖ്യയിൽ സ്ഥാപിതമായ നമ്മുടെ സഭയുടെ സമ്പന്നമായ ആരാധനാക്രമത്തിലും ആത്മീയ പൈതൃകത്തിലും മുഴുകിയാണ് വളർന്നത്. ചെറുപ്പം മുതലേ, അദ്ദേഹം അസാധാരണമായ ഭക്തിയും, സഭയുടെ ആരാധനാ ജീവിതത്തോടുള്ള അഗാധമായ സ്നേഹവും, സഭാപരമായ നേതൃത്വത്തിനായി അദ്ദേഹത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തിയ ശ്രദ്ധേയമായ ബൗദ്ധിക സിദ്ധികളും പ്രകടിപ്പിച്ചു.

മെസപ്പൊട്ടേമിയയിലെ ദൈവശാസ്ത്ര സ്കൂളുകളിലെ വിദ്യാഭ്യാസം അദ്ദേഹത്തിന് സുറിയാനി ഭാഷയിൽ പ്രാവീണ്യവും, വിശുദ്ധ വേദഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ ആഴത്തിലുള്ള അറിവും, നമ്മുടെ ഓർത്തഡോക്സ് വിശ്വാസത്തിന് അടിത്തറയിടുന്ന പാട്രിസ്റ്റിക് ദൈവശാസ്ത്രത്തിൽ സമഗ്രമായ അറിവും നൽകി. സുറിയാനി പിതാക്കന്മാരായ വിശുദ്ധ എഫ്രേം, സെറൂഗിലെ വിശുദ്ധ യാക്കോബ്, നിനവേയിലെ വിശുദ്ധ ഇസഹാക്ക് എന്നിവരുടെ രചനകൾ അദ്ദേഹം പഠിക്കുകയും അവരുടെ ജ്ഞാനം ഉൾക്കൊള്ളുകയും ചെയ്തു. അത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആത്മീയ ജീവിതത്തിന്റെയും ഭാവിയിലെ അജപാലന ശുശ്രൂഷയുടെയും അടിസ്ഥാനമായി മാറി.

യുവ പണ്ഡിതന്റെ കഴിവുകൾ സഭാ നേതൃത്വത്തിന്റെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെടാതിരുന്നില്ല. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ദൈവശാസ്ത്രപരമായ സൂക്ഷ്മത, വ്യക്തിപരമായ വിശുദ്ധി, ഭരണപരമായ കഴിവ് എന്നിവയുടെ സംയോജനം അദ്ദേഹത്തെ മെത്രാൻ സ്ഥാനത്തേക്ക് അനുയോജ്യനായ സ്ഥാനാർത്ഥിയാക്കി. എഡി 1654-ൽ, പരിശുദ്ധ ഇഗ്നാത്തിയോസ് ശീമോൻ (ഇഗ്നാത്തിയോസ് ഇരുപത്തിരണ്ടാമൻ) പാത്രിയർക്കീസിന്റെ കാലത്ത്, അദ്ദേഹം മോർ തിമോത്തിയോസ് എന്ന പേരിൽ മെത്രാപ്പോലീത്തയായി വാഴിക്കപ്പെടുകയും ഇന്നത്തെ തെക്കുകിഴക്കൻ തുർക്കിയിലുള്ള അമിദ് (അമീദ് അല്ലെങ്കിൽ ദിയാർബക്കർ എന്നും അറിയപ്പെടുന്നു) ഭദ്രാസനത്തിന്റെ ചുമതല ഏൽപ്പിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു.

അമിദിലെ മെത്രാപ്പോലീത്ത എന്ന നിലയിൽ, മോർ തിമോത്തിയോസ് തന്റെ ആട്ടിൻകൂട്ടത്തെക്കുറിച്ച് ആഴത്തിൽ ആകുലപ്പെടുന്ന ഒരു വിശ്വസ്ത ഇടയനായി സ്വയം തെളിയിച്ചു. അദ്ദേഹം അതീവ ഭക്തിയോടെ വിശുദ്ധ കുർബ്ബാന അർപ്പിക്കുകയും, ശക്തിയോടും വ്യക്തതയോടും കൂടി പ്രസംഗിക്കുകയും, വിവിധ വേദവിപരീതങ്ങളിൽ നിന്നും ബാഹ്യ സമ്മർദ്ദങ്ങളിൽ നിന്നും ഓർത്തഡോക്സ് വിശ്വാസത്തെ സംരക്ഷിക്കുകയും, തന്റെ ഭദ്രാസനത്തെ ജ്ഞാനത്തോടും നീതിയോടും കൂടി ഭരിക്കുകയും ചെയ്തു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിശുദ്ധി, പാണ്ഡിത്യം, അജപാലനപരമായ കാര്യക്ഷമത എന്നിവ സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് ലോകത്തുടനീളം പരന്നു.

അമിദിലെ മെത്രാപ്പോലീത്തയായി പത്തു വർഷത്തെ വിശ്വസ്ത സേവനത്തിന് ശേഷം, എഡി 1664-ൽ, മോർ തിമോത്തിയോസിന് സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് സഭയിലെ ഏറ്റവും ഉന്നതമായ സ്ഥാനങ്ങളിലൊന്നിലേക്ക് ഉയർച്ച ലഭിച്ചു. പരിശുദ്ധ പിതാവായ മോർ ഇഗ്നാത്തിയോസ് അബ്ദുൽ മശിഹ ഒന്നാമൻ പാത്രിയർക്കീസ് (ഇഗ്നാത്തിയോസ് ഇരുപത്തിമൂന്നാമൻ, 1662-1686) അദ്ദേഹത്തെ വിശുദ്ധ നഗരമായ ജെറുസലേമിന്റെ ആർച്ച്ബിഷപ്പായി നിയമിച്ചു. നമ്മുടെ കർത്താവായ യേശുക്രിസ്തു തന്റെ വിശുദ്ധ പീഡാനുഭവം, മരണം, ഉയിർത്തെഴുന്നേൽപ്പ് എന്നിവയിലൂടെ നമ്മുടെ രക്ഷ പൂർത്തിയാക്കിയ സ്ഥലമാണിത്.

സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് സഭയുടെ ശ്രേണിയിൽ ജെറുസലേം ആർച്ച്ബിഷപ്പിന്റെ സ്ഥാനത്തിന് സവിശേഷമായ പ്രാധാന്യമുണ്ടായിരുന്നു. ജെറുസലേമിന്റെ പരമോന്നത ചരിത്രപരവും ദൈവശാസ്ത്രപരവുമായ പ്രാധാന്യം കണക്കിലെടുത്ത്—പെന്തക്കോസ്ത് നാളിൽ സഭ ജനിച്ച സ്ഥലം, കർത്താവിന്റെ സഹോദരനായ വിശുദ്ധ യാക്കോബിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ ആദ്യത്തെ ക്രിസ്ത്യൻ സമൂഹം സ്ഥാപിതമായ സ്ഥലം, നമ്മുടെ രക്ഷയുടെ വിശുദ്ധ സ്ഥലങ്ങൾ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന സ്ഥലം എന്നിങ്ങനെ—ജെറുസലേം മെത്രാപ്പോലീത്തയ്ക്ക് പ്രത്യേക ബഹുമതി നൽകപ്പെട്ടിരുന്നു. സഭയുടെ "അഞ്ചാം പാത്രിയർക്കീസ്" എന്ന് അദ്ദേഹത്തെ പലപ്പോഴും വിശേഷിപ്പിച്ചിരുന്നു.

"അഞ്ചാം പാത്രിയർക്കീസ്" എന്ന ഈ ബഹുമാനപ്പേര് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്, ജെറുസലേം ആർച്ച്ബിഷപ്പ് അന്ത്യോഖ്യയിലെ പാത്രിയർക്കീസിന്റെ ആത്മീയ അധികാരത്തിന് കീഴിൽ തുടരുമ്പോഴും, പുരാതന പാത്രിയർക്കാസനങ്ങളായ അന്ത്യോഖ്യ, അലക്സാണ്ട്രിയ, കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിൾ, റോം എന്നിവയ്ക്ക് ശേഷം സഭയിൽ പ്രത്യേക പദവി വഹിച്ചിരുന്നു എന്നാണ്. "മോർ ഗ്രീഗോറിയോസ്" എന്നത് ഈ പുരാതനവും ആദരണീയവുമായ സിംഹാസനത്തിൽ ഇരിക്കുന്നവർക്ക് നൽകപ്പെടുന്ന പരമ്പരാഗത ബഹുമതിയായിരുന്നു.

അങ്ങനെ, ജെറുസലേം സിംഹാസനത്തിലേക്ക് ഉയർത്തപ്പെട്ട നിമിഷം മുതൽ, മെത്രാപ്പോലീത്ത മോർ തിമോത്തിയോസ്, മോർ ഗ്രീഗോറിയോസ് എന്നറിയപ്പെടാൻ തുടങ്ങി. തന്റെ കുടുംബപ്പേര് കൂടി ചേർത്ത്, ചരിത്രത്തിൽ അദ്ദേഹം മോർ ഗ്രീഗോറിയോസ് അബ്ദുൽ ജലീൽ എന്ന് ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്നു. "അബ്ദുൽ ജലീൽ" എന്ന പേരിന് "മഹത്വമുള്ളവന്റെ ദാസൻ" എന്നർത്ഥമുണ്ട്. ഇത് ക്രിസ്തുരാജാവിനും അവിടുത്തെ ജനങ്ങൾക്കും വേണ്ടിയുള്ള ശുശ്രൂഷയായി മെത്രാപ്പോലീത്തൻ സ്ഥാനത്തെ അദ്ദേഹം കണ്ടിരുന്നുവെന്ന് പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നു.

ജെറുസലേം ആർച്ച്ബിഷപ്പ് എന്ന നിലയിൽ, നമ്മുടെ കർത്താവിന്റെ ഭൗമിക ശുശ്രൂഷയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട വിശുദ്ധ സ്ഥലങ്ങളുടെ മേൽനോട്ടം, വിശുദ്ധ ഭൂമിയിലെ സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് സമൂഹത്തെ പരിപാലിക്കാനുള്ള ഉത്തരവാദിത്തം, നമ്മുടെ രക്ഷ പൂർത്തിയായ സ്ഥലങ്ങളെ വണങ്ങാൻ ക്രൈസ്തവ ലോകത്തുടനീളം നിന്ന് വരുന്ന തീർത്ഥാടകരെ സ്വാഗതം ചെയ്യാനുള്ള കടമ എന്നിവ മോർ ഗ്രീഗോറിയോസിനുണ്ടായിരുന്നു. അത് വലിയ ആത്മീയ ഉത്തരവാദിത്തമുള്ള ഒരു സ്ഥാനമായിരുന്നു, അദ്ദേഹം അത് ഭംഗിയായി നിറവേറ്റി.

മോർ ഗ്രീഗോറിയോസ് ജെറുസലേം ആർച്ച്ബിഷപ്പായി വിശ്വസ്തതയോടെ സേവിക്കുമ്പോൾ, ആയിരക്കണക്കിന് മൈലുകൾക്കപ്പുറം മലങ്കരയിൽ (കേരളം, ഇന്ത്യ) നിർണായകമായ ചില സംഭവങ്ങൾ അരങ്ങേറുകയായിരുന്നു. ഒന്നാം നൂറ്റാണ്ടിൽ വിശുദ്ധ തോമസിന്റെ അപ്പസ്തോലിക പ്രസംഗത്തിൽ നിന്ന് ഉത്ഭവിച്ച ഇന്ത്യയിലെ പുരാതന സുറിയാനി ക്രിസ്ത്യൻ സമൂഹം, ഒരു ഓർത്തഡോക്സ് സഭ എന്ന നിലയിലുള്ള തങ്ങളുടെ നിലനിൽപ്പിനെത്തന്നെ ഭീഷണിപ്പെടുത്തുന്ന കടുത്ത പ്രതിസന്ധിയിൽ അകപ്പെട്ടു.

പതിനഞ്ചാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനം പോർച്ചുഗീസുകാർ ഇന്ത്യയിലെത്തിയതുമുതൽ, മലങ്കരയിലെ സുറിയാനി ക്രിസ്ത്യാനികൾ തങ്ങളുടെ പുരാതന സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് പാരമ്പര്യങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ച് റോമിന്റെ അധികാരത്തിന് കീഴടങ്ങാൻ നിരന്തരമായ സമ്മർദ്ദം നേരിട്ടിരുന്നു. റോമൻ കത്തോലിക്കാ ആർച്ച്ബിഷപ്പ് അലക്സിസ് ഡി മെനസിസ് വിളിച്ചുകൂട്ടിയ കുപ്രസിദ്ധമായ ഉദയംപേരൂർ സൂനഹദോസോടെ (1599 എഡി) ഈ സമ്മർദ്ദം അതിന്റെ ഉച്ചകോടിയിലെത്തി. പോർച്ചുഗീസ് സൈനിക ശക്തിയുടെ പിന്തുണയോടെ, റോമൻ കത്തോലിക്കർ മലങ്കര സഭയെ ബലമായി ലത്തീൻവൽക്കരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പുരാതന സുറിയാനി കയ്യെഴുത്തുപ്രതികൾ കത്തിക്കുകയും ചരിത്രരേഖകൾ നശിപ്പിക്കുകയും സുറിയാനി പാരമ്പര്യത്തിന് അന്യമായ ലത്തീൻ ആചാരങ്ങൾ അടിച്ചേൽപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.

പതിറ്റാണ്ടുകളോളം മലങ്കരയിലെ സുറിയാനി ക്രിസ്ത്യാനികൾ ഈ അടിച്ചമർത്തലിൻ കീഴിൽ നട്ടംതിരിഞ്ഞു. തങ്ങളുടെ പുരാതന വിശ്വാസവും പാരമ്പര്യങ്ങളും വീണ്ടെടുക്കാൻ സഹായിക്കണമെന്ന് അപേക്ഷിച്ച് അവർ അന്ത്യോഖ്യയിലെ പാത്രിയർക്കാസനത്തിലേക്ക് നിരവധി അപേക്ഷകൾ അയച്ചു. ഈ നിരാശാജനകമായ അപേക്ഷകളോട് പ്രതികരിച്ചുകൊണ്ട്, പരിശുദ്ധ ഇഗ്നാത്തിയോസ് അഹത്തുള്ള പാത്രിയർക്കീസ് തന്റെ കഷ്ടതയനുഭവിക്കുന്ന ആട്ടിൻകൂട്ടത്തെ സേവിക്കാൻ ഇന്ത്യയിലേക്കുള്ള അപകടകരമായ യാത്ര നടത്തി. എന്നാൽ, മലങ്കരയും അന്ത്യോഖ്യയും തമ്മിലുള്ള എന്ത് ബന്ധവും തടയാൻ തീരുമാനിച്ചുറച്ച പോർച്ചുഗീസുകാർ പാത്രിയർക്കീസിനെ പിടികൂടിയതോടെ ഈ വിശുദ്ധ ദൗത്യം ദുരന്തത്തിൽ കലാശിച്ചു.

1653-ൽ പരിശുദ്ധ ഇഗ്നാത്തിയോസ് അഹത്തുള്ള പാത്രിയർക്കീസിന്റെ രക്തസാക്ഷിത്വം—അദ്ദേഹത്തെ കഴുത്തിൽ തിരികല്ലുകെട്ടി അറബിക്കടലിൽ മുക്കിക്കൊല്ലുകയോ ഗോവയിൽ വച്ച് ജീവനോടെ കത്തിക്കുകയോ ചെയ്തു എന്ന് പറയപ്പെടുന്നു—മലങ്കര വിശ്വാസികളുടെ ചെറുത്തുനിൽപ്പിന് തിരികൊളുത്തി. പാത്രിയർക്കീസിന്റെ കൊലപാതകവാർത്ത കാട്ടുതീ പോലെ പടർന്നു. തോമസ് അർക്കദിയോക്കോന്റെയും ധീരനായ വൈദികൻ ആഞ്ഞിലിമൂട്ടിൽ ഇട്ടി തൊമ്മൻ കത്തനാരുടെയും നേതൃത്വത്തിൽ സുറിയാനി ക്രിസ്ത്യാനികൾ കൊച്ചിയിലെ മട്ടാഞ്ചേരിയിലുള്ള പുരാതന കരിങ്കൽ കുരിശിനു മുന്നിൽ ഒത്തുകൂടി.

അവിടെ, 1653 ജനുവരി 3-ന് (മലയാള വർഷം മകരം 3), ഏകദേശം 25,000 വിശ്വാസികൾ പുരാതന കുരിശിന് ചുറ്റും ഒത്തുകൂടി. കുരിശിൽ കെട്ടിയ കയറിൽ പിടിച്ചുകൊണ്ട് സത്യം ചെയ്തപ്പോൾ, ജനങ്ങളുടെ ഭാരം കൊണ്ട് കുരിശ് ഒരു വശത്തേക്ക് ചരിഞ്ഞു—അങ്ങനെ "കൂനൻ കുരിശ്" എന്ന പേര് ലഭിച്ചു. ഈ വിശുദ്ധ കയറിൽ കൈകൾ ചേർത്ത്, തങ്ങൾ ഒരിക്കലും റോമൻ കത്തോലിക്കാ അധികാരത്തിന് കീഴടങ്ങില്ലെന്നും, അന്ത്യോഖ്യയിലെ പരിശുദ്ധ സിംഹാസനത്തോട് എന്നെന്നും വിശ്വസ്തരായിരിക്കുമെന്നും, തങ്ങളുടെ പുരാതന സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് വിശ്വാസവും പാരമ്പര്യങ്ങളും സംരക്ഷിക്കുമെന്നും അവർ ദൈവമുമ്പാകെ ഗൗരവമേറിയ സത്യപ്രതിജ്ഞ ചെയ്തു. "കൂനൻ കുരിശു സത്യം" എന്നറിയപ്പെടുന്ന ഈ ചരിത്രസംഭവം പോർച്ചുഗീസ് അടിച്ചമർത്തലിനെതിരായ മലങ്കര സഭയുടെ സംഘടിത ചെറുത്തുനിൽപ്പിന്റെ തുടക്കം കുറിച്ചു.

കൂനൻ കുരിശു സത്യത്തിന് ശേഷം, തോമസ് അർക്കദിയോക്കോൻ, രക്തസാക്ഷിയായ പാത്രിയർക്കീസ് നൽകിയതായി പറയപ്പെടുന്ന പ്രത്യേക അനുമതിയോടെ, സമുദായത്തിലെ പന്ത്രണ്ട് പുരോഹിതന്മാർ ചേർന്ന് "മാർത്തോമ്മാ" എന്ന പേരിൽ എപ്പിസ്കോപ്പ (മെത്രാൻ) സ്ഥാനത്തേക്ക് ഉയർത്തപ്പെട്ടു. എന്നിരുന്നാലും, സാധുവായ മെത്രാഭിഷേകം ലഭിച്ച ഒരു മെത്രാനില്ലാതെ അടിയന്തിര സാഹചര്യത്തിൽ നടത്തിയ ഈ ഉയർത്തൽ ക്രമവിരുദ്ധമാണെന്ന് മലങ്കര സഭയ്ക്ക് നന്നായി അറിയാമായിരുന്നു. മെത്രാൻ സ്ഥാനം ക്രമപ്പെടുത്തുന്നതിനും ആധികാരികമായ സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് ആചാരങ്ങളിലേക്ക് അവരെ നയിക്കുന്നതിനും മാതൃസഭയിൽ നിന്ന് ശരിയായ പട്ടം ലഭിച്ച ഒരു മെത്രാപ്പോലീത്തയെ അവർക്ക് അത്യാവശ്യമായിരുന്നു.

തങ്ങളുടെ നിരാശാജനകമായ സാഹചര്യം വിശദീകരിച്ചുകൊണ്ട്, ശരിയായ എപ്പിസ്കോപ്പൽ ഭരണം പുനഃസ്ഥാപിക്കാനും തങ്ങളുടെ പുരാതന പാരമ്പര്യങ്ങൾ വീണ്ടെടുക്കാൻ സഹായിക്കാനും ഒരു മെത്രാപ്പോലീത്തയെ അയക്കണമെന്ന് അപേക്ഷിച്ച്, വിശ്വാസികൾ അന്ത്യോഖ്യയിലെ പാത്രിയർക്കാസനത്തിലേക്ക് നിരവധി അപേക്ഷകൾ അയച്ചു. മലങ്കരയിൽ എത്തിയ അമിദിൽ നിന്നുള്ള സ്റ്റെഫാനോസ് എന്ന വ്യാപാരി വഴി സുറിയാനിയിൽ എഴുതി അയച്ച അത്തരം ഒരു അപേക്ഷ, ഒടുവിൽ തുർക്കിയിലെ ടൂറബ്ദീനിലുള്ള പാത്രിയർക്കൽ ആശ്രമത്തിൽ താമസിച്ചിരുന്ന പരിശുദ്ധ ഇഗ്നാത്തിയോസ് അബ്ദുൽ മശിഹ ഒന്നാമൻ പാത്രിയർക്കീസിന്റെ അടുത്തെത്തി.

മലങ്കരയിൽ നിന്നുള്ള നിരാശാജനകമായ അപേക്ഷകൾ ലഭിക്കുകയും ഇന്ത്യയിലെ സുറിയാനി ക്രിസ്ത്യാനികൾ നേരിടുന്ന പ്രതിസന്ധിയെക്കുറിച്ച് അറിയുകയും ചെയ്തപ്പോൾ, പരിശുദ്ധ ഇഗ്നാത്തിയോസ് അബ്ദുൽ മശിഹ ഒന്നാമൻ പാത്രിയർക്കീസ് 1665-ൽ ടൂറബ്ദീനിലെ പാത്രിയർക്കൽ ആശ്രമത്തിൽ സഭയുടെ പരിശുദ്ധ സുന്നഹദോസ് വിളിച്ചുകൂട്ടി. ഈ അടിയന്തിര ആവശ്യത്തോട് എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കണമെന്ന് മെത്രാന്മാർ ആലോചിച്ചു. ദൗത്യം അസാധാരണമാംവിധം അപകടകരമായിരുന്നു—ആരു പോയാലും കടലിലും ഇന്ത്യയിൽ എത്തിയാലും പോർച്ചുഗീസ് അധികാരികളെ വെട്ടിച്ച് സഞ്ചരിക്കണം, ജയിലിലോ രക്തസാക്ഷിത്വത്തിലോ കലാശിക്കാൻ സാധ്യതയുണ്ട്, അരനൂറ്റാണ്ടിലേറെയായി കടുത്ത അടിച്ചമർത്തലിന് കീഴിലായിരുന്ന ഒരു സഭയെ പുനർനിർമ്മിക്കാൻ ശത്രുത നിറഞ്ഞ അന്തരീക്ഷത്തിൽ പ്രവർത്തിക്കേണ്ടിവരും.

ദൗത്യത്തിന്റെ സ്വഭാവം മെത്രാന്മാരോട് വിശദീകരിച്ചപ്പോൾ, ഒരു മെത്രാപ്പോലീത്ത ഉടൻ തന്നെ ഈ അപകടകരമായ യാത്ര ഏറ്റെടുക്കാൻ സന്നദ്ധനായി മുന്നോട്ടുവന്നു. ജെറുസലേം ആർച്ച്ബിഷപ്പ് മോർ ഗ്രീഗോറിയോസ് അബ്ദുൽ ജലീലായിരുന്നു അത്. ജെറുസലേം എന്ന അഭിമാനകരമായ സിംഹാസനത്തിലേക്ക് ഉയർത്തപ്പെട്ട് ഒരു വർഷം മാത്രം പിന്നിട്ടിട്ടും, തന്റെ സ്ഥാനത്തിന്റെ സുഖസൗകര്യങ്ങളും ബഹുമതികളും അവഗണിച്ചും, വലിയ കഷ്ടപ്പാടുകളും അപകടങ്ങളും നേരിടേണ്ടിവരുമെന്ന് ഉറപ്പായിട്ടും, ആ പരിശുദ്ധ ആർച്ച്ബിഷപ്പ് മടിയൊന്നും കൂടാതെ സ്വമേധയാ മുന്നോട്ടുവന്നു.

അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രേരണ തികച്ചും അജപാലനപരമായിരുന്നു. ദൂരെയുള്ള ഇന്ത്യയിലെ തന്റെ സഹ ഓർത്തഡോക്സ് ക്രിസ്ത്യാനികളുടെ കഷ്ടപ്പാടുകളെക്കുറിച്ചും, പീഡനത്തിനിടയിലും അവരുടെ വിശ്വസ്തതയെക്കുറിച്ചും, അപ്പസ്തോലന്മാരിൽ നിന്ന് ലഭിച്ച വിശ്വാസം കാത്തുസൂക്ഷിക്കാനുള്ള അവരുടെ നിശ്ചയദാർഢ്യത്തെക്കുറിച്ചും, അവരെ നയിക്കാൻ ഒരു ഇടയനെ അവർക്ക് അത്യാവശ്യമാണെന്നും അദ്ദേഹം കേട്ടിരുന്നു. അപ്പസ്തോലന്മാരുടെ പിൻഗാമി എന്ന നിലയിൽ, ക്രിസ്തുവിന്റെ ശരീരത്തിലെ മറ്റ് അംഗങ്ങൾ കഷ്ടപ്പെടുമ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന് എങ്ങനെ സുഖമായി ഇരിക്കാനാകും? പാത്രിയർക്കീസ് സന്നദ്ധപ്രവർത്തകരെ വിളിച്ചപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന് എങ്ങനെ നിരസിക്കാനാകും? കഷ്ടപ്പെടുന്ന ഈ വിശ്വാസികളെ സേവിക്കാനുള്ള അപ്പസ്തോലിക തീക്ഷയാൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഹൃദയം ജ്വലിച്ചു.

മോർ ഗ്രീഗോറിയോസിനെപ്പോലൊരു യോഗ്യനെ അയക്കേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകതയും ആർച്ച്ബിഷപ്പിന്റെ സേവനസന്നദ്ധതയും തിരിച്ചറിഞ്ഞ പാത്രിയർക്കീസ്, ഈ ദൗത്യത്തെ ആശീർവദിക്കുകയും മലങ്കരയിൽ അപ്പസ്തോലിക സിംഹാസനത്തിന്റെ പ്രതിനിധിയായി പ്രവർത്തിക്കാൻ പൂർണ്ണ പാത്രിയർക്കൽ അധികാരം നൽകുന്ന സുസ്താത്തിക്കോൻ (നിയമന കൽപ്പന) നൽകുകയും ചെയ്തു. മെത്രാന്മാരെ വാഴിക്കാനും, ശരിയായ സഭാഭരണം സ്ഥാപിക്കാനും, ആവശ്യമെങ്കിൽ ആചാരങ്ങൾ പരിഷ്കരിക്കാനും അധികാരപ്പെടുത്തുന്ന ഈ രേഖ, പിന്നീട് ഇന്ത്യയിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ അധികാരം സ്ഥാപിക്കുന്നതിൽ നിർണ്ണായകമായി.

പതിനേഴാം നൂറ്റാണ്ടിൽ മധ്യപൗരസ്ത്യ ദേശത്തുനിന്ന് ഇന്ത്യയിലേക്കുള്ള യാത്ര ഏറ്റവും അനുകൂലമായ സാഹചര്യങ്ങളിൽ പോലും അപകടകരമായിരുന്നു. കൊടുങ്കാറ്റുകളിൽ കപ്പലുകൾ തകരാം, കടൽക്കൊള്ളക്കാർ പതിയിരിക്കാം, തിരക്കേറിയ കപ്പലുകളിൽ രോഗങ്ങൾ പടരാം, യാത്രയ്ക്ക് ആഴ്ചകളോ മാസങ്ങളോ എടുക്കാം. എന്നാൽ മോർ ഗ്രീഗോറിയോസിനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, മലങ്കരയിൽ എത്തുന്നതിൽ നിന്ന് സുറിയാനി മെത്രാന്മാരെ തടയാൻ ഉത്തരവിട്ടിരുന്ന പോർച്ചുഗീസ് അധികാരികളെ ഒഴിവാക്കേണ്ടതുകൊണ്ട് ഈ സാധാരണ അപകടങ്ങൾ പതിന്മടങ്ങ് വർധിച്ചു.

പുരാതന കാലത്തെ മിഷനറിമാരുടെയും രക്തസാക്ഷികളുടെയും ആത്മാവോടെയാണ് പരിശുദ്ധ ആർച്ച്ബിഷപ്പ് ഈ യാത്ര மேற்கொண்டത്. വിശുദ്ധ കുർബ്ബാന അർപ്പിക്കാൻ ആവശ്യമായ അത്യാവശ്യ വസ്ത്രങ്ങൾ, ചില അമൂല്യമായ ആരാധനാ പാത്രങ്ങളും പുസ്തകങ്ങളും, ഏറ്റവും പ്രധാനമായി നമ്മുടെ കർത്താവിന്റെ കുരിശിന്റെ ഒരംശം ഉൾപ്പെടെയുള്ള വിശുദ്ധ തിരുശേഷിപ്പുകൾ എന്നിവയല്ലാതെ അദ്ദേഹം കയ്യിൽ കരുതിയിരുന്നില്ല. എന്നിരുന്നാലും, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ നിധി പാത്രിയർക്കീസിൽ നിന്നുള്ള സുസ്താത്തിക്കോൻ ആയിരുന്നു. അപ്പസ്തോലിക സിംഹാസനത്തിന് വേണ്ടി പ്രവർത്തിക്കാനുള്ള തന്റെ അധികാരത്തിന്റെ രേഖാമൂലമുള്ള തെളിവ് അതാണെന്ന് അദ്ദേഹം അറിഞ്ഞിരുന്നു.

അറബിക്കടലിലൂടെയുള്ള ദീർഘവും ദുഷ്കരവുമായ യാത്രയ്ക്ക് ശേഷം, പോർച്ചുഗീസ് പട്രോളിംഗുകളെ വെട്ടിച്ച് നിരവധി അപകടങ്ങളെ അതിജീവിച്ച്, മോർ ഗ്രീഗോറിയോസ് ഒടുവിൽ 1665-ൽ കേരള തീരത്തെത്തി. വടക്കൻ കേരളത്തിലെ പ്രധാന തുറമുഖ നഗരമായ പൊന്നാനിക്ക് സമീപമാണ് അദ്ദേഹം കപ്പലിറങ്ങിയത്. എന്നാൽ, ലക്ഷ്യസ്ഥാനത്ത് എത്തിയിട്ടും അദ്ദേഹത്തിന്റെ പരീക്ഷണങ്ങൾ അവസാനിച്ചിരുന്നില്ല. കേരളത്തിൽ പോർച്ചുഗീസുകാർക്ക് ശക്തമായ സാന്നിധ്യമുണ്ടായിരുന്നു, സുറിയാനി ക്രിസ്ത്യൻ സമൂഹവുമായി ബന്ധപ്പെടാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഓർത്തഡോക്സ് മെത്രാന്മാരെ കണ്ടെത്താൻ കത്തോലിക്കാ അധികാരികൾ ജാഗരൂകരായിരുന്നു.

ഈ കാരണത്താൽ, മോർ ഗ്രീഗോറിയോസ് തുടക്കത്തിൽ തന്റെ യഥാർത്ഥ വ്യക്തിത്വമോ ദൗത്യമോ വെളിപ്പെടുത്താതെ, പൊന്നാനി പ്രദേശത്തും പരിസരപ്രദേശങ്ങളിലും വേഷപ്രച്ഛന്നനായി കഴിഞ്ഞു. ഒരു വ്യാപാരിയോ സഞ്ചാരിയോ ആയി ലളിതമായി ജീവിച്ച അദ്ദേഹം, സാഹചര്യം സൂക്ഷ്മമായി നിരീക്ഷിക്കുകയും സുറിയാനി ക്രിസ്ത്യൻ നേതൃത്വവുമായി ബന്ധപ്പെടാൻ സുരക്ഷിതമായ മാർഗ്ഗം അന്വേഷിക്കുകയും ചെയ്തു. ഈ കാലഘട്ടത്തിലെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ക്ഷമയും വിവേകവും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജ്ഞാനത്തെ തെളിയിക്കുന്നു—തന്റെ ദൗത്യം പൂർത്തിയാക്കുന്നതിന് മുമ്പ് യഥാർത്ഥ വ്യക്തിത്വം വെളിപ്പെടുത്തിയാൽ അറസ്റ്റിലേക്കോ രക്തസാക്ഷിത്വത്തിലേക്കോ നയിക്കുമെന്ന് അദ്ദേഹത്തിന് അറിയാമായിരുന്നു.

ശരിയായ സമയത്ത് മോർ ഗ്രീഗോറിയോസിന്റെ വ്യക്തിത്വം വെളിപ്പെടുത്താൻ ദൈവഹിതം ഒരുങ്ങി. സുറിയാനി ക്രിസ്ത്യൻ സമുദായത്തിന്റെ പ്രധാന കേന്ദ്രങ്ങളിലൊന്നായ വടക്കൻ പറവൂർ സെന്റ് തോമസ് യാക്കോബായ സുറിയാനി പള്ളിയിലെ ചില ഇടവകാംഗങ്ങൾ ആർച്ച്ബിഷപ്പ് വേഷപ്രച്ഛന്നനായി താമസിച്ചിരുന്ന പ്രദേശം സന്ദർശിക്കാനിടയായി. ദൈവം ഒരുക്കിയ സാഹചര്യങ്ങളിലൂടെ, അവർ ഈ അപരിചിതനെ കണ്ടുമുട്ടുകയും അദ്ദേഹവുമായി സംസാരിക്കുകയും ചെയ്തു. ഒരുപക്ഷേ അദ്ദേഹത്തിൽ അസാധാരണമായ എന്തെങ്കിലും അവർ ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടുണ്ടാകാം—അദ്ദേഹത്തിന്റെ പെരുമാറ്റം, ദൈവശാസ്ത്രത്തിലുള്ള അറിവ്, സുറിയാനി പ്രാർത്ഥനകളുമായുള്ള പരിചയം, അല്ലെങ്കിൽ അദ്ദേഹം ഒരു സാധാരണ സഞ്ചാരിയല്ലെന്ന് സൂചിപ്പിക്കുന്ന മറ്റെന്തെങ്കിലും അടയാളം.

ഇവർ വിശ്വസ്തരായ സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് ക്രിസ്ത്യാനികളാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞപ്പോൾ, മോർ ഗ്രീഗോറിയോസ് തന്റെ യഥാർത്ഥ വ്യക്തിത്വം അവരോട് വെളിപ്പെടുത്തി. പരിശുദ്ധ പാത്രിയർക്കീസിന്റെ മുദ്രയുള്ള സുസ്താത്തിക്കോൻ അദ്ദേഹം അവരെ കാണിച്ചു, താൻ മലങ്കര സഭയെ ശുശ്രൂഷിക്കാൻ അപ്പസ്തോലിക സിംഹാസനത്തിൽ നിന്ന് അയക്കപ്പെട്ട ജെറുസലേം ആർച്ച്ബിഷപ്പാണെന്ന് തെളിയിച്ചു. ഈ വിശ്വാസികളുടെ സന്തോഷവും അത്ഭുതവും വാക്കുകൾക്ക് അതീതമായിരുന്നു. 1653-ലെ കൂനൻ കുരിശു സത്യത്തിന് ശേഷം പന്ത്രണ്ട് വർഷമായി അവർ അന്ത്യോഖ്യയിൽ നിന്നുള്ള സഹായത്തിനായി പ്രാർത്ഥിക്കുകയും കാത്തിരിക്കുകയും ചെയ്യുകയായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ, ഒടുവിൽ, അവരുടെ പ്രാർത്ഥനയ്ക്ക് ഉത്തരം ലഭിച്ചിരിക്കുന്നു!

വടക്കൻ പറവൂരിലെ ഇടവകാംഗങ്ങൾ ഉടൻ തന്നെ മോർ ഗ്രീഗോറിയോസിനെ തങ്ങളുടെ പള്ളിയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുകയും തോമസ് അർക്കദിയോക്കോനെയും (മാർത്തോമ്മാ) മറ്റ് മലങ്കര സഭാ നേതാക്കളെയും വിവരം അറിയിക്കുകയും ചെയ്തു. പാത്രിയർക്കീസ് നേരിട്ട് അയച്ച ജെറുസലേമിൽ നിന്നുള്ള ഒരു മെത്രാപ്പോലീത്ത എത്തിയിട്ടുണ്ടെന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ, തോമസ് അർക്കദിയോക്കോൻ മറ്റ് പ്രമുഖ വൈദികരോടും അത്മായരോടും ഒപ്പം വടക്കൻ പറവൂരിലേക്ക് ഓടിയെത്തി. മാർത്തോമ്മാ ഒന്നാമനും മോർ ഗ്രീഗോറിയോസും തമ്മിലുള്ള കണ്ടുമുട്ടൽ അങ്ങേയറ്റം വികാരനിർഭരമായിരുന്നിരിക്കണം—മലങ്കരയിലെ ആട്ടിൻകൂട്ടത്തെ നയിക്കാനും ശക്തിപ്പെടുത്താനും ഒടുവിൽ മാതൃസഭയിൽ നിന്ന് ഇടയൻ എത്തിയിരിക്കുന്നു.

തോമസ് അർക്കദിയോക്കോന് സാധുവായ മെത്രാഭിഷേകം നൽകി ശരിയായ കാനോനിക ക്രമം സ്ഥാപിക്കുക എന്നതായിരുന്നു മോർ ഗ്രീഗോറിയോസിന്റെ പ്രഥമ പരിഗണന. 1653-ലെ കൂനൻ കുരിശു സത്യം മുതൽ മാർത്തോമ്മാ മലങ്കര സഭയുടെ നേതാവായി പ്രവർത്തിച്ചിരുന്നുവെങ്കിലും, അടിയന്തിര സാഹചര്യത്തിൽ പന്ത്രണ്ട് വൈദികർ ചേർന്ന് അദ്ദേഹത്തിന് സ്ഥാനക്കയറ്റം നൽകിയിരുന്നുവെങ്കിലും, സഭയുടെ കാനോനുകൾ അനുസരിച്ചുള്ള ശരിയായ മെത്രാഭിഷേകമായിരുന്നില്ല അത്. ശരിയായ എപ്പിസ്കോപ്പൽ അധികാരം അപ്പസ്തോലിക പിന്തുടർച്ചയിലുള്ള മെത്രാന്മാരുടെ കൈവെപ്പിലൂടെ മാത്രമേ നൽകാനാവൂ.

അതുകൊണ്ട്, 1665-ൽ, മലങ്കരയിലെത്തി അധികം താമസിയാതെ, മോർ ഗ്രീഗോറിയോസ് അബ്ദുൽ ജലീൽ തോമസ് അർക്കദിയോക്കോനെ മാർത്തോമ്മാ ഒന്നാമൻ എന്ന പേരിൽ മെത്രാപ്പോലീത്തയായി വാഴിച്ചു. ഇതോടെ അദ്ദേഹം മലങ്കര യാക്കോബായ സുറിയാനി സഭയുടെ കാനോനികമായി വാഴിക്കപ്പെട്ട ആദ്യത്തെ തദ്ദേശീയ മെത്രാപ്പോലീത്തയായി മാറി. ഈ പ്രവൃത്തിക്ക് അളവറ്റ ചരിത്രപരവും സഭാപരവുമായ പ്രാധാന്യമുണ്ട്. ഈ അഭിഷേകത്തിലൂടെ, അപ്പസ്തോലിക പിന്തുടർച്ച—നൂറ്റാണ്ടുകളിലൂടെ അപ്പസ്തോലന്മാരിലേക്ക് നീളുന്ന മെത്രാൻ പട്ടങ്ങളുടെ മുറിയാത്ത കണ്ണികൾ—മലങ്കരയിൽ ഉറപ്പിക്കപ്പെട്ടു.

ഈ ഒരൊറ്റ പ്രവൃത്തിയിലൂടെ, മലങ്കര സഭയും അന്ത്യോഖ്യയിലെ അപ്പസ്തോലിക സിംഹാസനവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം മോർ ഗ്രീഗോറിയോസ് പുനഃസ്ഥാപിച്ചു. ഒരു ദശാബ്ദത്തിലേറെയായി അതില്ലാതെ കഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്ന സഭയ്ക്ക് ശരിയായ എപ്പിസ്കോപ്പൽ ഭരണം അദ്ദേഹം തിരികെ നൽകി. കൂനൻ കുരിശു സത്യം ചെയ്തവരും റോമൻ കത്തോലിക്കാ അധികാരത്തിന് കീഴടങ്ങാൻ വിസമ്മതിച്ചവരുമായവരുടെ വിശ്വാസത്തെ അദ്ദേഹം സാധൂകരിച്ചു. മലങ്കര സഭയ്ക്ക് ഇനിമുതൽ സാധുവായ കൂദാശകളും, ശരിയായ സഭാ ക്രമവും, കാനോനിക സാധുതയും ഉണ്ടാകുമെന്ന് അദ്ദേഹം ഉറപ്പുവരുത്തി.

മാർത്തോമ്മാ ഒന്നാമന്റെ അഭിഷേകത്തിന് ശേഷം, രണ്ട് പിതാക്കന്മാരും—മോർ ഗ്രീഗോറിയോസ് അബ്ദുൽ ജലീലും മാർത്തോമ്മാ ഒന്നാമനും—ചേർന്ന് കേരളത്തിലുടനീളം വിപുലമായ ഒരു മിഷനറി യാത്ര ആരംഭിച്ചു. മലങ്കരയുടെ ഒരറ്റം മുതൽ മറ്റേയറ്റം വരെ അവർ സഞ്ചരിച്ചു. ഗ്രാമങ്ങളിലും പട്ടണങ്ങളിലുമുള്ള പള്ളികൾ സന്ദർശിക്കുകയും, പോർച്ചുഗീസ് അടിച്ചമർത്തലിൻ കീഴിൽ ഏറെ കഷ്ടതയനുഭവിച്ച സുറിയാനി ക്രിസ്ത്യൻ വിശ്വാസികളിലേക്ക് നവീകരണത്തിന്റെയും ഉണർവിന്റെയും സന്ദേശം എത്തിക്കുകയും ചെയ്തു.

ഈ സന്ദർശനങ്ങൾ കേവലം ആഘോഷപരമോ ഉപരിപ്ലവമോ ആയിരുന്നില്ല. ഓരോ ഇടവകയിലും യഥാർത്ഥ ഇടയന്മാരായി എത്തിയ മോർ ഗ്രീഗോറിയോസും മാർത്തോമ്മാ ഒന്നാമനും ജനങ്ങളോടൊപ്പം സമയം ചെലവഴിച്ചു. ആധികാരികമായ സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് ക്രമമനുസരിച്ച് വിശുദ്ധ കുർബ്ബാന അർപ്പിക്കുകയും, ഓർത്തഡോക്സ് വിശ്വാസം പ്രസംഗിക്കുകയും, കുമ്പസാരം കേൾക്കുകയും, തർക്കങ്ങൾ പരിഹരിക്കുകയും, ആത്മീയ ഉപദേശം നൽകുകയും, വൈദികരെയും അത്മായരെയും സഭയുടെ ശരിയായ ആചാരങ്ങളിലും പാരമ്പര്യങ്ങളിലും പരിശീലിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. വിശ്വാസികൾ തങ്ങളുടെ വിശ്വാസവും പൈതൃകവും ശരിക്കും മനസ്സിലാക്കുന്നുണ്ടെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്താൻ പരിശുദ്ധ ആർച്ച്ബിഷപ്പ് പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിച്ചു.

ഉദയംപേരൂർ സൂനഹദോസ് വരുത്തിവച്ച നാശനഷ്ടങ്ങൾ പരിഹരിക്കുക എന്നതായിരുന്നു മോർ ഗ്രീഗോറിയോസിന്റെ പ്രാഥമിക ദൗത്യങ്ങളിലൊന്ന്. അറുപതിലധികം വർഷങ്ങളായി, പോർച്ചുഗീസുകാരും അവരുടെ റോമൻ കത്തോലിക്കാ പിൻഗാമികളായ കർമ്മലീത്താ മിഷനറിമാരും സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് ആചാരങ്ങളെ വ്യവസ്ഥാപിതമായി അടിച്ചമർത്തുകയും ലത്തീൻ ആചാരങ്ങൾ അടിച്ചേൽപ്പിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. പള്ളികളിൽ രൂപങ്ങളും പ്രതിമകളും സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു, സുറിയാനി പാരമ്പര്യത്തിന് അന്യമായ ആചാരങ്ങൾ നിർബന്ധമാക്കപ്പെട്ടു, പുരാതന സുറിയാനി ആരാധനാ പുസ്തകങ്ങൾ കത്തിക്കുകയോ കണ്ടുകെട്ടുകയോ ചെയ്തു, ഓർത്തഡോക്സ് ദൈവശാസ്ത്രത്തിന് വിരുദ്ധമായ ഉപദേശങ്ങൾ വിശ്വാസികളെ പഠിപ്പിച്ചു.

ധൈര്യത്തോടും നിശ്ചയദാർഢ്യത്തോടും കൂടി, ഈ അനധികൃത മാറ്റങ്ങൾ നീക്കം ചെയ്യാൻ മോർ ഗ്രീഗോറിയോസ് തിരുമനസ്സായി. കത്തോലിക്കർ സ്ഥാപിച്ച രൂപങ്ങളും പ്രതിമകളും നീക്കം ചെയ്യാൻ അദ്ദേഹം ഉത്തരവിട്ടു. ഓർത്തഡോക്സ് സഭ വിശുദ്ധ ഐക്കണുകളെ വണങ്ങുന്നുണ്ടെങ്കിലും, പോർച്ചുഗീസുകാർ പ്രചരിപ്പിച്ചിരുന്ന മതപരമായ കലാരൂപങ്ങൾ പൗരസ്ത്യ ക്രിസ്ത്യൻ പാരമ്പര്യത്തിന് യോജിച്ചതല്ലെന്ന് അദ്ദേഹം തിരിച്ചറിഞ്ഞു. പുരാതന സുറിയാനി ആരാധനാക്രമം അദ്ദേഹം അതിന്റെ തനിമയിൽ പുനഃസ്ഥാപിച്ചു. സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് സഭയിൽ നൂറ്റാണ്ടുകളായി ആഘോഷിച്ചിരുന്നതുപോലെ വിശുദ്ധ കുർബ്ബാനയുടെ ശരിയായ ക്രമങ്ങളും പ്രാർത്ഥനകളും അദ്ദേഹം വൈദികരെ പഠിപ്പിച്ചു.

എല്ലാ വൈദികർക്കും നിർബന്ധിത ബ്രഹ്മചര്യം വേണമെന്ന് റോമൻ കത്തോലിക്കർ അടിച്ചേൽപ്പിച്ച വ്യവസ്ഥയെയും അദ്ദേഹം അഭിസംബോധന ചെയ്തു. പൗരസ്ത്യ സഭകളുടെ പുരാതന അച്ചടക്കത്തോട് വിശ്വസ്തത പുലർത്തുന്ന സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് സഭ, വിവാഹിതരായ പുരുഷന്മാർക്ക് പൗരോഹിത്യം നൽകുന്നത് എപ്പോഴും അനുവദിച്ചിട്ടുണ്ട് (മെത്രാന്മാർക്ക് ബ്രഹ്മചര്യം നിർബന്ധമാണെങ്കിലും). ഇടവക വൈദികർ സാധാരണയായി വിവാഹിതരാണ്. ഇത് അവരുടെ അജപാലന ശുശ്രൂഷയ്ക്ക് ഗുണകരമാണെന്നും പ്രലോഭനങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള സംരക്ഷണമാണെന്നും കരുതപ്പെടുന്നു. പോർച്ചുഗീസുകാർ അടിച്ചേൽപ്പിച്ച നിർബന്ധിത ബ്രഹ്മചര്യം പല പ്രശ്നങ്ങൾക്കും കാരണമായെന്നും അത് സഭയുടെ പാരമ്പര്യത്തിന് വിരുദ്ധമാണെന്നും തിരിച്ചറിഞ്ഞ മോർ ഗ്രീഗോറിയോസ് ഈ പരമ്പരാഗത രീതി പുനഃസ്ഥാപിച്ചു.

ഈ പരിഷ്കാരങ്ങളിലുടനീളം, മോർ ഗ്രീഗോറിയോസ് കാർക്കശ്യവും അജപാലനപരമായ സംവേദനക്ഷമതയും ഒരേസമയം പ്രകടിപ്പിച്ചു. ഓർത്തഡോക്സ് വിശ്വാസത്തെയും അവശ്യമായ സഭാപരമായ ആചാരങ്ങളെയും സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അദ്ദേഹം വിട്ടുവീഴ്ചയില്ലാത്തവനായിരുന്നു. എന്നിരുന്നാലും, മലങ്കര വിശ്വാസികൾ പതിറ്റാണ്ടുകളായി പോർച്ചുഗീസ് സ്വാധീനത്തിലായിരുന്നുവെന്നും ചില കാര്യങ്ങൾ മാറാൻ സമയമെടുക്കുമെന്നും മനസ്സിലാക്കാനുള്ള വിവേകം അദ്ദേഹം കാണിച്ചു. ആരാധനാക്രമം, മെത്രാൻ സ്ഥാനം, കൂദാശകൾ തുടങ്ങിയ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ഘടകങ്ങൾ പുനഃസ്ഥാപിക്കുന്നതിലാണ് അദ്ദേഹം ആദ്യം ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചത്. അതേസമയം ഓർത്തഡോക്സ് പാരമ്പര്യത്തിന്റെ മറ്റ് വശങ്ങളെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹം വിശ്വാസികളെ ക്ഷമയോടെ പഠിപ്പിച്ചു.

റോമൻ കത്തോലിക്കാ അധികാരികളിൽ നിന്നും കത്തോലിക്കാ സഭയിൽ ചേരാൻ പ്രേരിപ്പിക്കപ്പെട്ട സുറിയാനി ക്രിസ്ത്യാനികളിൽ നിന്നും സജീവമായ എതിർപ്പും പരിശുദ്ധ ആർച്ച്ബിഷപ്പിന് നേരിടേണ്ടിവന്നു. ജെസ്യൂട്ടുകളിൽ നിന്ന് അധികാരം ഏറ്റെടുത്ത് സുറിയാനി ക്രിസ്ത്യാനികളെ റോമിലേക്ക് കൊണ്ടുവരാൻ കൂടുതൽ സൂക്ഷ്മമായ സമീപനം സ്വീകരിച്ച് വരികയായിരുന്ന കർമ്മലീത്താ മിഷനറിമാർ, മോർ ഗ്രീഗോറിയോസിന്റെ വരവിലും വിജയത്തിലും പരിഭ്രാന്തരായി. അവർ പ്രാദേശിക ഭരണാധികാരികളുമായുള്ള സ്വാധീനം ഉപയോഗിക്കുകയും, ഓർത്തഡോക്സ് മെത്രാന്മാർക്കെതിരെ കിംവദന്തികളും ആരോപണങ്ങളും പരത്തുകയും, മലങ്കരയിൽ ഓർത്തഡോക്സ് ക്രിസ്ത്യാനിറ്റി പുനഃസ്ഥാപിക്കുന്നത് അട്ടിമറിക്കാൻ വിവിധ മാർഗങ്ങൾ ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്തു.

എന്നിട്ടും ഈ തടസ്സങ്ങളെയെല്ലാം അവഗണിച്ച്, അപകടങ്ങളെയും കഷ്ടപ്പാടുകളെയും അവഗണിച്ച്, ശക്തരായ ശക്തികളുടെ സജീവമായ എതിർപ്പിനെ അവഗണിച്ച്, മോർ ഗ്രീഗോറിയോസും മാർത്തോമ്മാ ഒന്നാമനും തങ്ങളുടെ ദൗത്യത്തിൽ ഉറച്ചുനിന്നു. അവരുടെ വിശ്വാസത്തിന്റെ ആധികാരികത, ഉദ്ദേശ്യശുദ്ധി, വിശ്വാസികളോടുള്ള പ്രകടമായ സ്നേഹം, എല്ലാറ്റിനുമുപരി അവർിലൂടെ പ്രവർത്തിക്കുന്ന ദൈവകൃപ എന്നിവ വലിയൊരു വിഭാഗം സുറിയാനി ക്രിസ്ത്യാനികളുടെ മനസ്സ് മാറ്റി. പരസ്പരവിരുദ്ധമായ അവകാശവാദങ്ങളിൽ ആശയക്കുഴപ്പത്തിലായവർക്ക് ഇപ്പോൾ ഏതാണ് സത്യസന്ധമായ പാതയെന്ന് വ്യക്തമായി. പോർച്ചുഗീസ് ശക്തിയാൽ ഭയപ്പെട്ടിരുന്നവർക്ക് ഇപ്പോൾ ഓർത്തഡോക്സ് വിശ്വാസത്തിനുവേണ്ടി നിലകൊള്ളാനുള്ള ധൈര്യം ലഭിച്ചു. പുരാതന പാരമ്പര്യത്തിന് അനുകൂലമായി കാറ്റ് വീശിത്തുടങ്ങി.

മലങ്കരയിലെ മോർ ഗ്രീഗോറിയോസിന്റെ ശുശ്രൂഷയിൽ നിന്ന് അവശേഷിക്കുന്ന ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ചരിത്രരേഖകളിലൊന്ന് എഡി 1668 കുംഭം (ഫെബ്രുവരി-മാർച്ച്) 5-ാം തീയതി അദ്ദേഹം എഴുതിയ ചാക്രികലേഖനമാണ്. വടക്കൻ പറവൂരിലെ സെന്റ് തോമസ് പള്ളി, മുളന്തുരുത്തിയിലെ പുരാതന മാർത്തോമ്മൻ പള്ളി, കണ്ടനാട്ടെ ചരിത്രപ്രസിദ്ധമായ പള്ളി എന്നിവയുൾപ്പെടെ മലങ്കരയിലെ നിരവധി പ്രമുഖ പള്ളികളിലെ വൈദികരെ അഭിസംബോധന ചെയ്തുകൊണ്ടാണ് ഈ കത്ത് എഴുതിയിരിക്കുന്നത്. അക്കാലത്തെ മലങ്കര സഭയുടെ അവസ്ഥയെക്കുറിച്ചും മോർ ഗ്രീഗോറിയോസിന്റെ നവീകരണ പ്രവർത്തനങ്ങളുടെ സ്വഭാവത്തെക്കുറിച്ചും അമൂല്യമായ ഉൾക്കാഴ്ച ഈ കത്ത് നൽകുന്നു.

നമ്മുടെ സഭയുടെ വിശുദ്ധ ആരാധനാഭാഷയായ സുറിയാനിയിലാണ് ഈ ചാക്രികലേഖനം എഴുതിയിരിക്കുന്നത്. ഈ പുരാതന ഭാഷയിലുള്ള മോർ ഗ്രീഗോറിയോസിന്റെ പ്രാവീണ്യവും മലങ്കരയിൽ അതിന്റെ ശരിയായ ഉപയോഗം പുനഃസ്ഥാപിക്കാനുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ നിശ്ചയദാർഢ്യവും ഇത് തെളിയിക്കുന്നു. ഈ കത്തിൽ, പരിശുദ്ധ ആർച്ച്ബിഷപ്പ് സഭാഭരണം, ആരാധനാക്രമം, അജപാലന ശുശ്രൂഷ എന്നിവയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട വിവിധ വിഷയങ്ങൾ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നു. വിശുദ്ധ കുർബ്ബാന ശരിയായി അർപ്പിക്കുന്നതിനുള്ള നിർദ്ദേശങ്ങൾ അദ്ദേഹം നൽകുന്നു, കാനോനിക അച്ചടക്കത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചോദ്യങ്ങൾക്ക് വ്യക്തത വരുത്തുന്നു, പതിറ്റാണ്ടുകളായുള്ള അനിശ്ചിതത്വത്തിനിടയിൽ ഉയർന്നുവന്ന വിവിധ അജപാലന സാഹചര്യങ്ങൾ എങ്ങനെ കൈകാര്യം ചെയ്യണമെന്ന് മാർഗ്ഗനിർദ്ദേശം നൽകുന്നു.

ഈ ചാക്രികലേഖനം ചരിത്രപരമായി പ്രത്യേകം മൂല്യമുള്ളതാകുന്നത്, പോർച്ചുഗീസ് ഇടപെടലിന് മുമ്പുള്ള കാലഘട്ടത്തിൽ മലങ്കര സഭയും അന്ത്യോഖ്യയിലെ അപ്പസ്തോലിക സിംഹാസനവും തമ്മിലുണ്ടായിരുന്ന ബന്ധത്തിന്റെ വ്യക്തമായ തെളിവ് അത് നൽകുന്നു എന്നതാണ്. മലങ്കരയിൽ നിലനിന്നിരുന്ന പുരാതന ആചാരങ്ങളെയും പാരമ്പര്യങ്ങളെയും മോർ ഗ്രീഗോറിയോസ് പരാമർശിക്കുന്നു. ഉദയംപേരൂർ സൂനഹദോസിന് മുമ്പ് ഇവിടെയുള്ള സഭ ആധികാരികമായ സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് ആചാരങ്ങളാണ് പിന്തുടർന്നിരുന്നതെന്ന് ഇത് സൂചിപ്പിക്കുന്നു. പതിനേഴാം നൂറ്റാണ്ടിന് മുമ്പ് മലങ്കര സഭ നെസ്തോറിയൻ ആയിരുന്നുവെന്നോ അന്ത്യോഖ്യയുമായി ബന്ധമില്ലായിരുന്നുവെന്നോ ഉള്ള ചില ചരിത്രകാരന്മാരുടെ പിൽക്കാല വാദങ്ങളെ ഖണ്ഡിക്കാൻ ഈ രേഖ സഹായിക്കുന്നു.

ചാക്രികലേഖനത്തിന്റെ ശൈലി മോർ ഗ്രീഗോറിയോസിന്റെ അജപാലന ഹൃദയത്തെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നു. ഗൗരവമേറിയ കാര്യങ്ങൾ അഭിസംബോധന ചെയ്യുകയും വ്യക്തമായ നിർദ്ദേശങ്ങൾ നൽകുകയും ചെയ്യുമ്പോഴും, വിശ്വാസികളോടുള്ള പ്രകടമായ സ്നേഹത്തോടും പ്രാദേശിക നേതൃത്വത്തോടുള്ള ബഹുമാനത്തോടും കൂടിയാണ് അദ്ദേഹം അത് ചെയ്യുന്നത്. പരീക്ഷണഘട്ടങ്ങളിൽ ഉറച്ചുനിന്നതിന് വൈദികരെയും വിശ്വാസികളെയും അദ്ദേഹം അഭിനന്ദിക്കുകയും ഓർത്തഡോക്സ് വിശ്വാസത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അറിവിലും പ്രയോഗത്തിലും വളരാൻ അവരെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അപ്പസ്തോലിക സിംഹാസനത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ഒരാളുടെ അധികാരത്തോടെയും, എന്നാൽ ക്രിസ്തുവിന്റെയും അവിടുത്തെ സഭയുടെയും ദാസനാണെന്ന് തിരിച്ചറിയുന്ന ഒരാളുടെ എളിമയോടെയുമാണ് അദ്ദേഹം സംസാരിക്കുന്നത്.

ഈ ചാക്രികലേഖനം പിന്നീട് "ഇന്ത്യൻ ചർച്ച് ഓഫ് സെന്റ് തോമസ്" എന്ന പുസ്തകത്തിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു, ഭാവി തലമുറകൾക്കായി അതിന്റെ ഉള്ളടക്കം സംരക്ഷിച്ചു. ഇതിന്റെ യഥാർത്ഥ സുറിയാനി കൈയെഴുത്തുപ്രതി കോട്ടയം വലിയപള്ളിയിൽ സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു. മലങ്കര സഭയുടെ ഏറ്റവും അമൂല്യമായ ചരിത്രരേഖകളിലൊന്നായി ഇത് നിലനിൽക്കുന്നു. വിശുദ്ധ മോർ ഗ്രീഗോറിയോസ് അബ്ദുൽ ജലീൽ ഏറ്റെടുത്ത പുനരുദ്ധാരണ പ്രവർത്തനങ്ങളുടെ സാക്ഷ്യപത്രമായും മലങ്കര സഭയുടെ പുരാതന ഓർത്തഡോക്സ് സ്വഭാവത്തിന്റെ തെളിവായും ഇത് നിലകൊള്ളുന്നു.

വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയപ്പോൾ, വന്ദ്യവയോധികനായ മാർത്തോമ്മാ ഒന്നാമൻ മെത്രാപ്പോലീത്ത പ്രായാധിക്യം മൂലം ക്ഷീണിതനായിത്തുടങ്ങി. സഭയുടെ ഭാവി സുരക്ഷിതമാക്കാൻ ഒരു പിൻഗാമിയെ വാഴിക്കേണ്ടത് അത്യാവശ്യമാണെന്ന് അദ്ദേഹത്തിനും മോർ ഗ്രീഗോറിയോസിനും തോന്നി. മാർത്തോമ്മാ ഒന്നാമന്റെ സഹോദരപുത്രനായ തോമസ് എന്ന വൈദികനെ പിൻഗാമിയായി തെരഞ്ഞെടുത്തു.

അങ്ങനെ, 1670-ൽ, മാർത്തോമ്മാ ഒന്നാമനും മോർ ഗ്രീഗോറിയോസും ചേർന്ന് തോമസ് കത്താനാരെ മാർത്തോമ്മാ രണ്ടാമൻ എന്ന പേരിൽ മെത്രാപ്പോലീത്തയായി വാഴിച്ചു. ഈ സംഭവം മലങ്കര സഭയുടെ ചരിത്രത്തിൽ മറ്റൊരു നാഴികക്കല്ലായിരുന്നു. ഒരു വിദേശ മെത്രാപ്പോലീത്തയും (മോർ ഗ്രീഗോറിയോസ്) ഒരു തദ്ദേശീയ മെത്രാപ്പോലീത്തയും (മാർത്തോമ്മാ ഒന്നാമൻ) ചേർന്ന് നടത്തിയ ആദ്യത്തെ മെത്രാഭിഷേകമായിരുന്നു ഇത്. ഇത് അന്ത്യോഖ്യൻ സഭയും മലങ്കര സഭയും തമ്മിലുള്ള സഹകരണത്തെയും ഐക്യത്തെയും പ്രതീകവൽക്കരിച്ചു. കൂടാതെ, സഭയ്ക്കുള്ളിൽ തന്നെ മെത്രാന്മാരെ വാഴിക്കാനുള്ള അധികാരം കൈമാറ്റം ചെയ്യപ്പെടുന്നതിന്റെ തുടക്കവും ഇതായിരുന്നു.

മാർത്തോമ്മാ രണ്ടാമന്റെ അഭിഷേകത്തിന് ശേഷം അധികം താമസിയാതെ, 1670 ഏപ്രിൽ 25-ന് (മേടം 12), 'വലിയ മാർത്തോമ്മാ' എന്നറിയപ്പെട്ട മാർത്തോമ്മാ ഒന്നാമൻ കാലം ചെയ്തു. മലങ്കര സഭയെ അത്ഭുതകരമായ രീതിയിൽ നയിക്കുകയും പോർച്ചുഗീസ് പീഡനകാലത്ത് വിശ്വാസം കാത്തുസൂക്ഷിക്കുകയും ചെയ്ത ആ മഹാപിതാവിന്റെ വിയോഗം സഭയ്ക്ക് വലിയ നഷ്ടമായിരുന്നു. അങ്കമാലിയിലെ സെന്റ് മേരീസ് പള്ളിയിലാണ് അദ്ദേഹത്തെ കബറടക്കിയത്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മരണശേഷം, മോർ ഗ്രീഗോറിയോസ് മാർത്തോമ്മാ രണ്ടാമന് മാർഗ്ഗനിർദ്ദേശം നൽകുകയും അദ്ദേഹത്തോടൊപ്പം ചേർന്ന് സഭയെ നയിക്കുകയും ചെയ്തു.

തന്റെ വിശാലമായ പര്യടനങ്ങൾക്കും മിഷനറി പ്രവർത്തനങ്ങൾക്കും ശേഷം, മോർ ഗ്രീഗോറിയോസ് തന്റെ അവസാന നാളുകൾ വടക്കൻ പറവൂരിലെ സെന്റ് തോമസ് പള്ളിയിൽ ചെലവഴിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. 1566-ൽ പണികഴിപ്പിച്ച ഈ പള്ളി ചരിത്രപ്രാധാന്യമുള്ളതും സുറിയാനി ക്രിസ്ത്യാനികളുടെ പ്രധാന ആരാധനാലയങ്ങളിൽ ഒന്നുമായിരുന്നു. ഇവിടെ താമസിച്ച്, അദ്ദേഹം പ്രാർത്ഥനയിലും ധ്യാനത്തിലും ഉപവാസത്തിലും മുഴുകി.

വിശുദ്ധ കുർബ്ബാന അർപ്പിക്കുമ്പോൾ അദ്ദേഹം ധരിച്ചിരുന്ന സ്ഥാനവസ്ത്രങ്ങളും മറ്റ് വിശുദ്ധ വസ്തുക്കളും ഇന്നും ഈ പള്ളിയിൽ ഭദ്രമായി സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ലളിതമായ ജീവിതശൈലിയും അഗാധമായ ഭക്തിയും ചുറ്റുമുള്ളവർക്ക് വലിയ മാതൃകയായിരുന്നു. അദ്ദേഹം സഭയുടെ ഭരണകാര്യങ്ങളിൽ ശ്രദ്ധ ചെലുത്തുമ്പോഴും, ആത്മീയ ജീവിതത്തിന് എപ്പോഴും മുൻഗണന നൽകി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ സാന്നിധ്യം തന്നെ ആ ദേശത്തിന് ഒരു അനുഗ്രഹമായിരുന്നു.

അക്കാലത്തെ രാഷ്ട്രീയ സാഹചര്യങ്ങളും അദ്ദേഹം സമർത്ഥമായി കൈകാര്യം ചെയ്തു. കൊച്ചി രാജാവുമായും ഡച്ച് അധികാരികളുമായും അദ്ദേഹം നല്ല ബന്ധം പുലർത്തിയിരുന്നുവെന്ന് ചരിത്രരേഖകൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. (1663-ൽ ഡച്ചുകാർ കൊച്ചി പിടിച്ചടക്കിയതോടെ പോർച്ചുഗീസ് ശക്തി ക്ഷയിച്ചിരുന്നു).

എഡി 1681 ഏപ്രിൽ 27-ന് (കൊല്ലവർഷം 857 മേടം 14), വെള്ളിയാഴ്ച, ആ പരിശുദ്ധ പിതാവ് തന്റെ ഇഹലോകവാസം വെടിഞ്ഞ് സ്വർഗ്ഗീയ സന്നിധിയിലേക്ക് യാത്രയായി. അദ്ദേഹം വടക്കൻ പറവൂർ സെന്റ് തോമസ് പള്ളിയുടെ മദ്ബഹയുടെ (അൾത്താര) വടക്കുഭാഗത്ത് കബറടക്കപ്പെട്ടു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിയോഗം മലങ്കര സഭയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം വലിയൊരു നഷ്ടമായിരുന്നുവെങ്കിലും, സ്വർഗ്ഗത്തിൽ അവർക്ക് ഒരു മധ്യസ്ഥനെ ലഭിച്ചു എന്ന വിശ്വാസം അവർക്ക് ആശ്വാസം നൽകി.

നൂറ്റാണ്ടുകളായി, അദ്ദേഹത്തിന്റെ കബർ ആയിരക്കണക്കിന് തീർത്ഥാടകർക്ക് ആശ്വാസവും അനുഗ്രഹവും നൽകുന്ന വിശുദ്ധ സ്ഥലമായി നിലകൊള്ളുന്നു. ജാതിമതഭേദമെന്യേ നിരവധി ആളുകൾ ഇവിടെ വന്ന് പ്രാർത്ഥിക്കുകയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ മധ്യസ്ഥതയിൽ അഭയം തേടുകയും ചെയ്യുന്നു.

വിശുദ്ധ മോർ ഗ്രീഗോറിയോസ് അബ്ദുൽ ജലീലിന്റെ ജീവിതകാലത്തും ശേഷവും നിരവധി അത്ഭുതങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തിലൂടെ സംഭവിച്ചതായി വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കബറിങ്കൽ വന്ന് പ്രാർത്ഥിക്കുന്ന രോഗികൾക്ക് സൗഖ്യം ലഭിക്കുകയും, കുഞ്ഞുങ്ങളില്ലാത്ത ദമ്പതികൾക്ക് കുട്ടികൾ ജനിക്കുകയും, മാനസിക വിഷമങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നവർക്ക് ആശ്വാസം ലഭിക്കുകയും ചെയ്തതായി എണ്ണമറ്റ സാക്ഷ്യങ്ങളുണ്ട്.

പ്രസിദ്ധമായ ഒരു സംഭവം 1681-ൽ, അദ്ദേഹം കാലം ചെയ്ത അതേ വർഷം തന്നെ നടന്നു. പറവൂർ രാജാവും തിരുവിതാംകൂർ രാജാവും തമ്മിൽ യുദ്ധമുണ്ടായപ്പോൾ, തിരുവിതാംകൂർ സൈന്യം പറവൂർ രാജാവിന്റെ കോട്ട ആക്രമിച്ചു. തോൽവി ഉറപ്പായ പറവൂർ രാജാവ് വിശുദ്ധന്റെ പള്ളിയിലെത്തി കണ്ണീരോടെ പ്രാർത്ഥിച്ചു. അത്ഭുതകരമെന്നു പറയട്ടെ, തിരുവിതാംകൂർ സൈന്യം പെട്ടെന്ന് പിൻവാങ്ങി. ഈ വിജയം വിശുദ്ധന്റെ മധ്യസ്ഥത കൊണ്ടാണെന്ന് വിശ്വസിച്ച രാജാവ്, നന്ദിസൂചകമായി തന്റെ ഉടവാൾ പള്ളിയിൽ സമർപ്പിച്ചു. പള്ളിക്ക് നികുതിയിളവ് നൽകുകയും ചെയ്തു.

മറ്റൊരു ഐതിഹ്യം അനുസരിച്ച്, ഡച്ച് ഗവർണർ ഒരിക്കൽ പള്ളി സന്ദർശിച്ചപ്പോൾ, വിശുദ്ധന്റെ കബറിന് മുകളിൽ കണ്ട വെളിച്ചം കണ്ട് അത്ഭുതപ്പെടുകയും, തന്റെ തൊപ്പി ഊരി ബഹുമാനിക്കുകയും ചെയ്തുവെന്ന് പറയപ്പെടുന്നു. ഇന്നും അദ്ദേഹത്തിന്റെ പെരുന്നാൾ ദിനത്തിൽ (ഏപ്രിൽ 27) ആയിരക്കണക്കിന് തീർത്ഥാടകർ വടക്കൻ പറവൂർ പള്ളിയിലേക്ക് ഒഴുകിയെത്തുന്നു.

വടക്കൻ പറവൂർ സെന്റ് തോമസ് പള്ളിയിൽ ഇന്നും സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുന്ന വിശുദ്ധ മൊർ ഗ്രീഗോറിയോസിന്റെ തിരുശേഷിപ്പുകൾ വിശ്വാസികൾക്ക് വലിയ അനുഗ്രഹമാണ്. അദ്ദേഹം ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന സ്ഥാനവസ്ത്രങ്ങൾ (കാപ്പ), അംശവടി, സ്ലീബ (കുരിശ്), തക്സ (വിശുദ്ധ കുർബ്ബാന ക്രമം), മറ്റ് ആരാധന വസ്ത്രങ്ങൾ എന്നിവ ഇവിടെ ഭദ്രമായി സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു.

ഈ വിശുദ്ധ വസ്ത്രങ്ങളും വസ്തുക്കളും വർഷത്തിൽ ഒരിക്കൽ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ പെരുന്നാൾ ദിനത്തിൽ, വിശ്വാസികൾക്ക് വണങ്ങാനായി പുറത്തെടുക്കുന്നു. ഈ സമയം പള്ളിയിൽ വലിയ തിരക്ക് അനുഭവപ്പെടുന്നു. ഈ വിശുദ്ധ വസ്തുക്കളിൽ സ്പർശിക്കാനും അനുഗ്രഹം പ്രാപിക്കാനും ദൂരദേശങ്ങളിൽ നിന്ന് പോലും ആളുകൾ എത്തുന്നു. ഈ തിരുശേഷിപ്പുകൾക്ക് അത്ഭുതശക്തിയുണ്ടെന്നാണ് വിശ്വാസം.

വിശുദ്ധ മോർ ഗ്രീഗോറിയോസ് അബ്ദുൽ ജലീലിന്റെ ഓർമ്മപ്പെരുന്നാൾ എല്ലാ വർഷവും ഏപ്രിൽ 24 മുതൽ 27 വരെ (മേടം 11-14) വടക്കൻ പറവൂർ സെന്റ് തോമസ് യാക്കോബായ സുറിയാനി പള്ളിയിൽ അതിവിപുലമായി ആഘോഷിക്കുന്നു. നാല് ദിവസം നീണ്ടുനിൽക്കുന്ന ഈ പെരുന്നാൾ മലങ്കരയിലെ തന്നെ ഏറ്റവും വലിയ തീർത്ഥാടനങ്ങളിലൊന്നാണ്.

പെരുന്നാൾ ദിവസങ്ങളിൽ പ്രത്യേക പ്രാർത്ഥനകൾ, വിശുദ്ധ കുർബ്ബാന, പ്രദക്ഷിണം (റാസ), നേർച്ചവിളമ്പ് എന്നിവ നടക്കുന്നു. ആയിരക്കണക്കിന് വിശ്വാസികൾ കാൽനടയായും അല്ലാതെയും ഇവിടെയെത്തി നേർച്ചകൾ അർപ്പിക്കുന്നു. ഏപ്രിൽ 27-നാണ് പ്രധാന പെരുന്നാൾ. അന്നേദിവസം മൂന്നിന്മേൽ കുർബ്ബാനയും ആനന്ദകരമായ ഘോഷയാത്രയും നടക്കുന്നു. ഈ പെരുന്നാൾ നാളുകളിൽ ജാതിമതഭേദമെന്യേ സകലരും ഇവിടെ ഒത്തുചേരുന്നു എന്നത് ഈ വിശുദ്ധന്റെ ജനകീയതയെ കാണിക്കുന്നു.

2000 ഏപ്രിൽ 4-ന്, പരിശുദ്ധ ഇഗ്നാത്തിയോസ് സക്ക .ഒന്നാമൻ പാത്രിയർക്കീസ് ബാവ പുറപ്പെടുവിച്ച കൽപനപ്രകാരം, മോർ ഗ്രീഗോറിയോസ് അബ്ദുൽ ജലീലിനെ ഔദ്യോഗികമായി വിശുദ്ധനായി പ്രഖ്യാപിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പേര് സഭയുടെ അഞ്ചാം തുബ്ദേനിൽ (വിശുദ്ധ കുർബ്ബാനയിലെ ഓർമ്മപ്പട്ടികയിൽ) ചേർക്കാൻ നിർദ്ദേശിച്ചു. ഇത് സഭ അദ്ദേഹത്തിന് നൽകുന്ന ഏറ്റവും വലിയ ബഹുമതിയാണ്.

ഇതോടെ, മലങ്കരയിൽ കബറടങ്ങിയിരിക്കുന്ന പരിശുദ്ധ പിതാക്കന്മാരുടെ ഗണത്തിൽ പ്രമുഖനായി അദ്ദേഹം മാറി. സഭയുടെ കലണ്ടറിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പെരുന്നാൾ ദിനം ചുവന്ന അക്ഷരത്തിൽ രേഖപ്പെടുത്തുകയും, ലോകമെമ്പാടുമുള്ള സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് പള്ളികളിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഓർമ്മ ആചരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

വിശുദ്ധ മോർ ഗ്രീഗോറിയോസ് അബ്ദുൽ ജലീലിന്റെ പൈതൃകം മലങ്കര സഭയുടെ ചരിത്രത്തിൽ സുവർണ്ണ ലിപികളിൽ എഴുതപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അദ്ദേഹം ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ, ഒരുപക്ഷേ മലങ്കരയിലെ സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് സഭ ചരിത്രത്തിന്റെ താളുകളിൽ നിന്ന് മാഞ്ഞുപോകുമായിരുന്നു. "മലങ്കരയുടെ രക്ഷകൻ" എന്ന വിശേഷണം അദ്ദേഹത്തിന് തികച്ചും അനുയോജ്യമാണ്.

അദ്ദേഹം പുനഃസ്ഥാപിച്ച എപ്പിസ്കോപ്പൽ പിന്തുടർച്ചയിലൂടെയാണ് ഇന്നത്തെ മലങ്കര യാക്കോബായ സുറിയാനി സഭ നിലനിൽക്കുന്നത്. അദ്ദേഹം കൊണ്ടുവന്ന ആരാധനാക്രമങ്ങളും ആചാരങ്ങളും ഇന്നും നാം പിന്തുടരുന്നു. അദ്ദേഹം പഠിപ്പിച്ച വിശ്വാസമാണ് ഇന്നും നാം ഏറ്റുപറയുന്നത്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതം, സഹനം, ത്യാഗം എന്നിവ സഭയോടും വിശ്വാസത്തോടും നമുക്കുണ്ടാകേണ്ട പ്രതിബദ്ധതയെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.

നൂറ്റാണ്ടുകൾക്ക് ശേഷവും, വിശുദ്ധ മോർ ഗ്രീഗോറിയോസ് അബ്ദുൽ ജലീൽ തന്റെ ജനങ്ങളുടെ ഇടയിൽ ജീവിക്കുന്നു. വടക്കൻ പറവൂരിലെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കബർ ഒരു ശക്തികേന്ദ്രമാണ്. അവിടെ നിന്ന് പ്രവഹിക്കുന്ന അനുഗ്രഹം അനേകർക്ക് ആശ്വാസവും പ്രതീക്ഷയും നൽകുന്നു. സഭയുടെ ഓരോ ആരാധനയിലും, പ്രത്യേകിച്ച് വിശുദ്ധ കുർബ്ബാനയിൽ അഞ്ചാം തുബ്ദേൻ ചൊല്ലുമ്പോഴും, നാം അദ്ദേഹത്തെ ഓർക്കുന്നു.

വിശ്വാസികൾക്ക് അദ്ദേഹം ഒരു മധ്യസ്ഥനാണ്, സഭയ്ക്ക് അദ്ദേഹം ഒരു കാവൽക്കാരനാണ്, ചരിത്രത്തിന് അദ്ദേഹം ഒരു സാക്ഷിയാണ്.

വിശുദ്ധ മോർ ഗ്രീഗോറിയോസിന്റെ ജീവിതം നമുക്ക് നൽകുന്ന പാഠങ്ങൾ അനവധിയാണ്:

• സ്നേഹത്താലുള്ള ത്യാഗം: സ്വന്തം സുരക്ഷിതത്വം ഉപേക്ഷിച്ച്, അപരിചിതമായ ഒരു ദേശത്തേക്ക്, കഷ്ടപ്പെടുന്നവർക്കായി കടന്നുവരാൻ അദ്ദേഹത്തെ പ്രേരിപ്പിച്ചത് ക്രിസ്തുവിനോടും സഭയോടുമുള്ള സ്നേഹമാണ്.
• വിശ്വാസത്തിനായുള്ള സ്ഥൈര്യം: പ്രതികൂല സാഹചര്യങ്ങളിലും, എതിർപ്പുകൾക്കിടയിലും സത്യവിശ്വാസത്തിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കാനും അത് മറ്റുള്ളവർക്ക് പകർന്നു നൽകാനും അദ്ദേഹം കാണിച്ച ധൈര്യം നമുക്ക് മാതൃകയാണ്.
• എളിമയും സേവനസന്നദ്ധതയും: വലിയ പദവികൾ അലങ്കരിച്ചിട്ടും, എളിയവനായി ജീവിക്കാനും സാധാരണക്കാരായ ജനങ്ങൾക്കിടയിൽ പ്രവർത്തിക്കാനും അദ്ദേഹം മടികാണിച്ചില്ല.