പരിശുദ്ധന്മാരോടുള്ള വണക്കം

പരിശുദ്ധന്മാരുടെ കൂട്ടായ്മ എന്ന വിശ്വാസം സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് സഭയുടെ ഏറ്റവും മനോഹരവും അർത്ഥവത്തായതുമായ പഠിപ്പിക്കലുകളിലൊന്നാണ്. മരണം സഭയെ വിഭജിക്കുന്നില്ലെന്നും, സമയത്തിനും നിത്യതയ്ക്കും അതീതമായി ക്രിസ്തുവിൽ അത് ഏക ശരീരമായി നിലനിൽക്കുന്നുവെന്നും ഇത് വ്യക്തമാക്കുന്നു. നിഖ്യാ വിശ്വാസപ്രമാണത്തിൽ "ഏകവും വിശുദ്ധവും കാതോലികവും ശ്ലൈഹികവുമായ സഭയിൽ" നാം വിശ്വസിക്കുന്നുവെന്നും "പരിശുദ്ധന്മാരുടെ കൂട്ടായ്മ" ഏറ്റുപറയുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, സഭ എന്നത് ഭൂമിയിൽ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവർ മാത്രമല്ല, ഈ ലോകം വിട്ടുപിരിഞ്ഞ് ദൈവസിംഹാസനത്തിന് മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന വിശുദ്ധരും ഉൾപ്പെട്ടതാണെന്ന് നാം ഉറപ്പിച്ചു പറയുന്നു. ഈ ബോധ്യം നമ്മുടെ ആരാധനയെയും പ്രാർത്ഥനയെയും ക്രിസ്തീയ ജീവിതത്തെയും മാറ്റിമറിക്കുന്നു. കാരണം, നാം ഒരിക്കലും തനിച്ചല്ലെന്നും, ദൈവരാജ്യത്തിലേക്കുള്ള നമ്മുടെ തീർത്ഥാടനത്തിൽ "സാക്ഷികളുടെ വലിയൊരു സമൂഹം" (എബ്രായർ 12:1) നമ്മോടൊപ്പമുണ്ടെന്നും നാം തിരിച്ചറിയുന്നു.

പരിശുദ്ധന്മാരുടെ കൂട്ടായ്മ എന്നത് ഒരു വൈകാരിക സങ്കൽപ്പമോ ഭക്തിനിർഭരമായ ഉപമയോ മാത്രമല്ല, മറിച്ച് മനുഷ്യാവതാര രഹസ്യത്തിലും ക്രിസ്തുവിന്റെ ശരീരമായ സഭയുടെ സ്വഭാവത്തിലും വേരൂന്നിയ ഒരു ദൈവശാസ്ത്ര യാഥാർത്ഥ്യമാണ്. ക്രിസ്തു മനുഷ്യപ്രകൃതി സ്വീകരിച്ച് അതിനെ തന്റെ ദൈവീക വ്യക്തിത്വവുമായി ഒന്നിപ്പിച്ചതിനാലും, മാമോദീസയിലൂടെ നാം അവന്റെ ശരീരത്തിൽ ചേർക്കപ്പെട്ടതിനാലും, ക്രിസ്തുവിനുള്ളവർ എല്ലാവരും ഒരേ ജീവന്റെ ഭാഗമാണ്. മരണം ഈ ഐക്യത്തെ വേർപെടുത്തുന്നില്ല; മറിച്ച്, ക്രിസ്തുവിൽ മരിക്കുന്നവർ പോരാളികളായ സഭയിൽ (ഭൂമിയിൽ കഷ്ടപ്പെടുന്നവർ) നിന്ന് വിജയശ്രീലാളിതരായ സഭയിലേക്ക് (സ്വർഗ്ഗത്തിൽ ക്രിസ്തുവിനോടൊപ്പം വാഴുന്നവർ) കടന്നുപോകുന്നു. എന്നാൽ ഇരുവരും ഒരേ ശരീരത്തിന്റെ ഭാഗങ്ങളായി തുടരുന്നു. വി. പൗലോസ് എഴുതുന്നതുപോലെ, "ഒരു അവയവം കഷ്ടപ്പെട്ടാൽ, അവയവങ്ങളെല്ലാം കൂടെ കഷ്ടപ്പെടുന്നു; ഒരു അവയവം മാനിക്കപ്പെട്ടാൽ, അവയവങ്ങളെല്ലാം കൂടെ സന്തോഷിക്കുന്നു" (1 കൊരിന്ത്യർ 12:26). ഈ ഐക്യദാർഢ്യം ഭൗമിക ജീവിതത്തിനപ്പുറം നിത്യതയിലേക്കും നീളുന്നു.

രക്ഷയുടെ സാമൂഹിക സ്വഭാവത്തെയും വിശ്വാസികൾ തമ്മിലുള്ള പരസ്പര ബന്ധത്തെയും സുറിയാനി പാരമ്പര്യം എപ്പോഴും ഊന്നിപ്പറയുന്നു. വി. എഫ്രേം പലപ്പോഴും സഭയെ ഒരു പൂന്തോട്ടമായിട്ടാണ് ചിത്രീകരിക്കുന്നത്, അവിടെ പലതരം പൂക്കൾ വിരിയുകയും ഓരോന്നും അതിന്റേതായ ഭംഗി നൽകുകയും ചെയ്യുന്നു. ഈ തോട്ടത്തിലെ ഏറ്റവും ശോഭയുള്ള പൂക്കളാണ് പരിശുദ്ധന്മാർ, അവർ മുപ്പതും അറുപതും നൂറും മേനിയായി ഫലം പുറപ്പെടുവിച്ചവരാണ്. അവരുടെ വിശുദ്ധി അവരെ നമ്മിൽ നിന്ന് അകറ്റുന്നില്ല, മറിച്ച് നമ്മെ അവരിലേക്ക് അടുപ്പിക്കുന്നു. കാരണം പൂർണ്ണമായ സ്നേഹം സ്വാർത്ഥതയെ പുറത്താക്കുന്നു, സ്നേഹത്തിൽ തികഞ്ഞവരായ പരിശുദ്ധന്മാർ, ഈ ലോകത്തിൽ കഷ്ടപ്പെടുന്ന തങ്ങളുടെ സഹോദരങ്ങളുടെ രക്ഷയല്ലാതെ മറ്റൊന്നും ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല.

വണക്കത്തിന്റെ ശ്രേണിയിൽ, ദൈവമാതാവായ കന്യകമറിയാം (Theotokos) അതുല്യവും ഉന്നതവുമായ സ്ഥാനത്ത് നിൽക്കുന്നു. ദൈവവചനത്തിന്റെ മാതാവാകാൻ ദൈവം തിരഞ്ഞെടുത്തവൾ എന്ന നിലയിൽ സകല മാലാഖമാർക്കും പരിശുദ്ധന്മാർക്കും മീതെ അവൾ ആദരിക്കപ്പെടുന്നു. എ.ഡി. 431-ലെ എഫേസൂസ് സുന്നഹദോസിൽ നിർവചിക്കപ്പെട്ട 'ദൈവമാതാവ്' എന്ന പദവി വെറുമൊരു ബഹുമതിയല്ല, മറിച്ച് അഗാധമായ ഒരു ക്രിസ്തുശാസ്ത്ര സത്യമാണ്: മറിയാം സത്യമായും ദൈവത്തിന്റെ അമ്മയാണെങ്കിൽ, അവളുടെ മകൻ സത്യമായും മനുഷ്യാവതാരം ചെയ്ത ദൈവമാണ്. വി. കിറിലോസും സുറിയാനി പിതാക്കന്മാരും ഈ പദവിക്കായി നടത്തിയ പോരാട്ടം യഥാർത്ഥത്തിൽ മനുഷ്യാവതാര സത്യത്തിന് വേണ്ടിയുള്ളതായിരുന്നു.

സുറിയാനി പാരമ്പര്യത്തിൽ, മറിയാമിനെ വിശേഷിപ്പിക്കാൻ മനോഹരമായ നിരവധി പേരുകൾ ഉപയോഗിക്കുന്നു: 'യോൽദഥ് ആലോഹോ' (ദൈവമാതാവ്), 'ബെഥുൽതോ കാദീശോ' (വിശുദ്ധ കന്യക), 'മൽക്കത് ഷ്മായോ വ-അർഓ' (സ്വർഗ്ഗത്തിന്റെയും ഭൂമിയുടെയും രാജ്ഞി/റാണി), 'സിത്തെന' (ഞങ്ങളുടെ നാഥ). സഭയുടെ ആരാധനാക്രമങ്ങൾ അവളുടെ വിശുദ്ധിയെയും, അനുസരണത്തെയും, താഴ്മയെയും, മാതൃസഹജമായ മധ്യസ്ഥതയെയും പ്രകീർത്തിക്കുന്ന ഗീതങ്ങളാൽ സമ്പന്നമാണ്. വി. എഫ്രേം അവളെ "മനോഹരമായ പ്രാവ്", "വിശുദ്ധ വിളക്ക്", "ആത്മീയ മുന്തിരിത്തോട്ടം", "അത്യുന്നതന്റെ വാസസ്ഥലം" എന്നിങ്ങനെ വിശേഷിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് അനേകം ഗീതങ്ങൾ രചിച്ചിട്ടുണ്ട്.

സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് സഭയിൽ ദൈവമാതാവിനോടുള്ള വണക്കം പ്രത്യേക ആരാധനകളിലൂടെയും, പെരുന്നാളുകളിലൂടെയും, എല്ലാ സാഹചര്യങ്ങളിലും അവളുടെ മധ്യസ്ഥത തേടുന്നതിലൂടെയും പ്രകടമാകുന്നു. ദൈവമാതാവിന്റെ ജനനം (സെപ്റ്റംബർ 8), ദേവാലയ പ്രവേശനം (നവംബർ 21), വചനിപ്പ് (മാർച്ച് 25), വാങ്ങിപ്പ് (ആഗസ്റ്റ് 15) എന്നിവയാണ് പ്രധാന പെരുന്നാളുകൾ. ഇവയോരോന്നും രക്ഷാകരപദ്ധതിയിൽ അവളുടെ പങ്കാളിത്തത്തെ ആഘോഷിക്കുന്നു. ദൈവകൃപയുമായുള്ള സഹകരണത്താൽ പാപത്തിൽ നിന്ന് കാത്തുസൂക്ഷിക്കപ്പെട്ട മറിയാം, ഭൗമിക ജീവിതത്തിന്റെ അവസാനം ആത്മാവോടും ശരീരത്തോടും കൂടെ സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്ക് എടുക്കപ്പെട്ടു എന്ന് സഭ വിശ്വസിക്കുന്നു. ഇത് പുനരുത്ഥാനത്തിന്റെ ആദ്യഫലവും സകല മനുഷ്യർക്കും പ്രത്യാശയുടെ അടയാളവുമാണ്.

ക്രിസ്തുവുമായുള്ള അവളുടെ അതുല്യമായ ബന്ധം മൂലം മറിയാമിന്റെ മധ്യസ്ഥതയ്ക്ക് പ്രത്യേക ശക്തിയുണ്ടെന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു. ക്രിസ്തുവിന്റെ അമ്മയെന്ന നിലയിൽ അവൾക്ക് അവന്റെ സിംഹാസനത്തിന് മുന്നിൽ പ്രത്യേക സ്വാതന്ത്ര്യമുണ്ട്. "ദൈവവചനത്തെ ഉദരത്തിൽ വഹിച്ച കന്യകമറിയാമേ, ഞങ്ങളുടെ പാപമോചനത്തിനായി അവിടുത്തെ മുൻപാകെ മധ്യസ്ഥത വഹിക്കണമേ" എന്ന് സുറിയാനി ആരാധനാക്രമങ്ങൾ അവളോട് അപേക്ഷിക്കുന്നു. കാനായിലെ കല്യാണവിരുന്നിൽ മറിയാമിന്റെ അപേക്ഷ ക്രിസ്തുവിന്റെ ആദ്യ അത്ഭുതത്തിന് കാരണമായത് ഇതിന് തെളിവാണ്. അന്ന് ക്രിസ്തു തന്റെ അമ്മയുടെ അപേക്ഷ കേട്ടുവെങ്കിൽ, ഇപ്പോൾ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ മഹത്വീകരിക്കപ്പെട്ട് നിൽക്കുമ്പോൾ അവൾ പറയുന്നതെത്ര അധികം അവൻ കേൾക്കും?

സഭയുടെ ഘടനയിലും ആത്മീയതയിലും വിശുദ്ധ ശ്ലീഹന്മാർക്ക് അടിസ്ഥാനപരമായ സ്ഥാനമാണുള്ളത്. ക്രിസ്തു നേരിട്ട് തിരഞ്ഞെടുത്തവരും, അവന്റെ ഭൗമിക ശുശ്രൂഷയ്ക്ക് സാക്ഷ്യം വഹിച്ചവരും, പെന്തക്കോസ്ത് നാളിൽ പരിശുദ്ധാത്മാവിനെ ലഭിച്ചവരും, സുവിശേഷം ലോകത്തിന്റെ അതിർത്തികളോളം എത്തിച്ചവരും അവരാണ്. അന്ത്യോക്യൻ സിംഹാസനം സ്ഥാപിച്ച വി. പത്രോസിന്റെയും, കിഴക്കിനെ സുവിശേഷമറിയിച്ച് ഇന്ത്യയിൽ വിശ്വാസം എത്തിച്ച വി. തോമസിന്റെയും ശ്ലൈഹിക പാരമ്പര്യത്തിലാണ് സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് സഭ നിലനിൽക്കുന്നത്. അതിനാൽ ശ്ലീഹന്മാരുടെ ഓർമ്മ എന്നത് വെറുമൊരു ചരിത്രസ്മരണയല്ല, മറിച്ച് സഭ ഇന്നും നിലനിൽക്കുന്നതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തെ തിരിച്ചറിയലാണ്.

ഓരോ ശ്ലീഹായെയും അവരുടെ പ്രത്യേക പെരുന്നാൾ ദിവസങ്ങളിൽ ആദരിക്കുന്നു. കൂടാതെ, പെന്തക്കോസ്തിന് ശേഷമുള്ള വെള്ളിയാഴ്ചയും ശ്ലൈഹിക കാലഘട്ടത്തിലുടനീളവും അവരെ കൂട്ടമായി അനുസ്മരിക്കുന്നു. ലൗകിക നേട്ടങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ച് ക്രിസ്തുവിനെ അനുഗമിച്ചതും, അവന്റെ ഉയർപ്പിന് സാക്ഷ്യം വഹിച്ചതും, വിശ്വാസത്തെപ്രതിയും പീഡനങ്ങൾ സഹിച്ചതും, അവർ സ്ഥാപിച്ച കൂദാശകളിലൂടെയും ശ്ലൈഹിക പിന്തുടർച്ചയിലൂടെയും സഭയിൽ ഇന്നും തുടരുന്ന അവരുടെ സാന്നിധ്യത്തെയും ആരാധനാക്രമങ്ങൾ വാഴ്ത്തുന്നു. വി. യാക്കോബ് സാറൂഗ് ശ്ലീഹന്മാരെക്കുറിച്ച് മനോഹരമായ പ്രസംഗങ്ങൾ രചിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഓട്ടം തികച്ച് കിരീടം ചൂടിയ ആത്മീയ വീരന്മാരായും, സുവിശേഷമാകുന്ന വലയിൽ ലോകത്തെ പിടിച്ച ജ്ഞാനികളായ മത്സ്യത്തൊഴിലാളികളായും, വിജാതീയതയുടെ ഇരുട്ടിൽ പ്രകാശം പരത്തുന്ന നക്ഷത്രങ്ങളായും അദ്ദേഹം അവരെ വിശേഷിപ്പിക്കുന്നു.

"തലവന്മാരായ ശ്ലീഹന്മാർ" എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്ന വി. പത്രോസിനും വി. പൗലോസിനും പ്രത്യേക വണക്കം നൽകപ്പെടുന്നു. ജൂൺ 29-നാണ് ഇവരുടെ പെരുന്നാൾ. ക്രിസ്തു സഭ പണിത പാറയായ വി. പത്രോസ്, അന്ത്യോക്യയിലെ ആദ്യ പാത്രിയർക്കീസും അനുതാപത്തിന്റെയും ഇടയപരിപാലനത്തിന്റെയും മാതൃകയുമാണ്. വിജാതീയരുടെ ശ്ലീഹായായ വി. പൗലോസ്, തന്റെ ദൈവശാസ്ത്രപരമായ ആഴത്തിനും, അശ്രാന്തമായ സുവിശേഷ യാത്രകൾക്കും, സഭയെ ഇന്നും പഠിപ്പിക്കുന്ന ലേഖനങ്ങൾക്കും പേരുകേട്ടതാണ്. ഇരുവരും യഹൂദ-വിജാതീയ ക്രിസ്തീയതയുടെ ഐക്യത്തെയും സുവിശേഷ സന്ദേശത്തിന്റെ സാർവത്രികതയെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

വി. തോമസ് ശ്ലീഹായെ, പ്രത്യേകിച്ച് സഭയുടെ ഇന്ത്യൻ ശാഖയിൽ, വലിയ സ്നേഹത്തോടെ ആദരിക്കുന്നു. പുരാതന പാരമ്പര്യമനുസരിച്ച്, എ.ഡി. 52-ൽ ഇന്ത്യയിലെത്തിയ വി. തോമസ് മലബാർ തീരത്ത് ക്രൈസ്തവ സമൂഹങ്ങളെ സ്ഥാപിച്ചു. ഈ സമൂഹങ്ങൾ ഇന്നും സുറിയാനി ആരാധനാക്രമവും ദൈവശാസ്ത്ര പാരമ്പര്യവും കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്നു. മലങ്കരയിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പെരുന്നാൾ വലിയ ആഘോഷത്തോടെ കൊണ്ടാടുന്നു. അനേകം പുരാതന ദേവാലയങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ നാമത്തിൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു, അദ്ദേഹത്തിന്റെ സുവിശേഷ വേലകളുടെയും രക്തസാക്ഷിത്വത്തിന്റെയും ഓർമ്മ അവ നിലനിർത്തുന്നു.

രക്തസാക്ഷികളോടുള്ള വണക്കം ക്രിസ്തീയ ഭക്തിയുടെ ഏറ്റവും പഴക്കമേറിയതും അടിസ്ഥാനപരവുമായ രൂപങ്ങളിൽ ഒന്നാണ്. പീഡനകളുടെ കാലഘട്ടത്തിൽ, വിശ്വാസത്തിന് വേണ്ടി രക്തം ചിന്തിയവരുടെ കല്ലറകളിൽ ക്രിസ്ത്യാനികൾ ഒത്തുകൂടിയിരുന്നു. "രക്തസാക്ഷി" (Martyr) എന്ന വാക്കിന്റെ അർത്ഥം "സാക്ഷി" എന്നാണ്. സ്വന്തം ജീവനെക്കാൾ അധികമായി ക്രിസ്തുവിനെ സ്നേഹിച്ച അവർ ക്രിസ്തുവിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ സാക്ഷികളാണ്. അവരുടെ സാക്ഷ്യം വാക്കുകളാൽ മാത്രമല്ല, പരമമായ ത്യാഗത്താൽ സ്ഥിരീകരിക്കപ്പെട്ടതിനാൽ അത് തികച്ചും വിശ്വസനീയമാണ്. ടെർടുള്ളിയന്റെ പ്രശസ്തമായ വാക്കുകളിൽ പറഞ്ഞാൽ, "രക്തസാക്ഷികളുടെ രക്തം സഭയുടെ വിത്താണ്."

സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് സഭ ചരിത്രത്തിലുടനീളം അസംഖ്യം രക്തസാക്ഷികളാൽ അനുഗ്രഹിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. റോമൻ ചക്രവർത്തിമാരുടെ കാലത്തെ പീഡനങ്ങൾ, മധ്യകാലത്തെ ഇസ്ലാമിക അധിനിവേശങ്ങൾ, മംഗോളിയൻ ആക്രമണങ്ങൾ, ഓട്ടോമൻ മർദ്ദനങ്ങൾ, ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ വംശഹത്യകൾ എന്നിവയിലെല്ലാം സുറിയാനി ക്രിസ്ത്യാനികൾ മരണത്തോളം വിശ്വസ്തരായിരിക്കാൻ വിളിക്കപ്പെട്ടു. 1915-ലെ 'സൈഫോ' (സുറിയാനി വംശഹത്യ) ലക്ഷക്കണക്കിന് സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് വിശ്വാസികളുടെ ജീവനെടുത്തു. കൊളോസിയത്തിൽ സിംഹങ്ങൾക്ക് ഇരയായ വി. ഇഗ്നാത്തിയോസ്, നാവ് ഛേദിക്കപ്പെട്ടിട്ടും ദൈവത്തെ സ്തുതിച്ച വി. റൊമാനോസ്, ക്രിസ്തുവിനെ തള്ളിപ്പറയാത്തതിന് സ്വന്തം പിതാവിനാൽ കൊല്ലപ്പെട്ട വി. ബാർബറ തുടങ്ങിയ പുരാതന സാക്ഷികളോടൊപ്പം ഈ ആധുനിക രക്തസാക്ഷികളും ചേരുന്നു.

രക്തസാക്ഷികളോടുള്ള വണക്കം സുറിയാനി പാരമ്പര്യത്തിൽ ആഴത്തിൽ വേരൂന്നിയതാണ്. അവരുടെ പെരുന്നാളുകൾ പ്രത്യേക ആരാധനകളോടെ ആഘോഷിക്കപ്പെടുന്നു. അവരുടെ തിരുശേഷിപ്പുകൾ ദേവാലയങ്ങളിലെ ത്രോണോസുകൾക്ക് (Morths) താഴെ സൂക്ഷിക്കുന്നു. ഇത് വി. കുർബ്ബാന അർപ്പിക്കപ്പെടുന്നത് അവരുടെ ആത്മധ്വാനങ്ങളോട് ചേർന്നാണെന്ന് സൂചിപ്പിക്കുന്നു. രോഗശാന്തിക്കും അനുഗ്രഹത്തിനുമായി വിശ്വാസികൾ അവരുടെ കബറിടങ്ങൾ സന്ദർശിക്കുന്നു. രക്തസാക്ഷികളുടെ വിശ്വാസവും ധൈര്യവും കുട്ടികൾക്ക് ഉണ്ടാകണമെന്ന ആഗ്രഹത്തോടെ മാതാപിതാക്കൾ മക്കൾക്ക് അവരുടെ പേരുകൾ നൽകുന്നു.

രക്തസാക്ഷിത്വത്തിന്റെ ദൈവശാസ്ത്രപരമായ പ്രാധാന്യം വ്യക്തിപരമായ രക്ഷയ്ക്കപ്പുറമാണ്. മരണം സ്വയം സ്വീകരിച്ചതിലൂടെ രക്തസാക്ഷികൾ ക്രിസ്തുവിന്റെ പീഡാനുഭവങ്ങളിൽ പങ്കുചേരുകയും അവന്റെ ക്രൂശുമരണത്തിന്റെയും ഉയർപ്പിന്റെയും ജീവനുള്ള ഐക്കണുകളായി മാറുകയും ചെയ്തു. അവരുടെ സഹനം അർത്ഥശൂന്യമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് സഭയുടെ വളർച്ചയ്ക്കും തിന്മയുടെ പരാജയത്തിനും കാരണമായി. സുറിയാനി ആരാധനാക്രമങ്ങളിൽ, രക്തസാക്ഷികളെ "ക്രിസ്തുവിന്റെ കായികതാരങ്ങൾ", "ധീരരായ പോരാളികൾ", "ശോഭയുള്ള വിളക്കുകൾ", "വിജയികളായ വീരന്മാർ" എന്ന് വിളിക്കുന്നു. അവരുടെ മരണം ദുഃഖത്തിന് കാരണമാകുന്നില്ല, മറിച്ച് ആഘോഷത്തിനുള്ള അവസരമാണ്, കാരണം അവർ പാപത്തിനും ലോകത്തിനും മരിച്ച് ഇപ്പോൾ ക്രിസ്തുവിനോടൊപ്പം നിത്യമായി ജീവിക്കുന്നു.

രക്തസാക്ഷികൾ രക്തം കൊണ്ട് ക്രിസ്തുവിന് സാക്ഷ്യം വഹിച്ചപ്പോൾ, മൗദ്യാനന്മാർ (Confessors) തങ്ങളുടെ ജീവിതം കൊണ്ട് സാക്ഷ്യം വഹിച്ചു. വിശ്വസ്തമായ നിസ്വാർത്ഥ സേവനം, വിശ്വാസത്തിന്റെ ദൈവശാസ്ത്രപരമായ പ്രതിരോധം, തപോജീവിതം, ഇടയപരിപാലനം എന്നിവയിലൂടെയാണവർ സാക്ഷികളായത്. "മൗദ്യാനൻ" എന്ന പദം കൊണ്ട് ആദ്യകാല ക്രിസ്ത്യാനികൾ ഉദ്ദേശിച്ചിരുന്നത് പീഡനങ്ങളെയും മർദ്ദനങ്ങളെയും അതിജീവിച്ചവരെയായിരുന്നു. പിന്നീട് വാക്കിലൂടെയോ പ്രവർത്തിയിലൂടെയോ ധീരമായി ക്രിസ്തുവിനെ ഏറ്റുപറഞ്ഞ എല്ലാവരെയും ഈ ഗണത്തിൽപ്പെടുത്തി. സത്യവിശ്വാസത്തെ തള്ളിപ്പറയാൻ വിസമ്മതിച്ചതിന്റെ പേരിൽ നാടുകടത്തലും ജയില്വാസവും കഷ്ടപ്പാടുകളും സഹിച്ച നിരവധി മൗദ്യാനന്മാരെ, പ്രത്യേകിച്ച് അഞ്ചും ആറും നൂറ്റാണ്ടുകളിലെ ക്രിസ്തുശാസ്ത്ര തർക്കങ്ങളുടെ കാലത്ത് ജീവിച്ചിരുന്നവരെ, സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് സഭ ആദരിക്കുന്നു.

മൗദ്യാനന്മാരിൽ, സഭയുടെ വലിയ ദൈവശാസ്ത്രജ്ഞരും മെത്രാപ്പോലീത്താമാരും ഗുരുക്കന്മാരുമായ പിതാക്കന്മാർക്ക് പ്രത്യേക സ്ഥാനമുണ്ട്. വിശ്വാസത്തെ കൃത്യമായ ഭാഷയിൽ അവതരിപ്പിക്കുകയും, പാഷണ്ഡതകളെ എതിർക്കുകയും, ആരാധനാക്രമങ്ങൾ രൂപപ്പെടുത്തുകയും, പ്രതിസന്ധികളിൽ സഭയെ നയിക്കുകയും ചെയ്തവരാണിവർ. "പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ വീണ" എന്നറിയപ്പെടുന്ന വി. എഫ്രേം, "പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ഓടക്കുഴൽ" എന്നറിയപ്പെടുന്ന വി. യാക്കോബ് സാറൂഗ്, വി. സേവേറിയോസ്, വി. ഫീലക്സീനോസ്, വി. യാക്കോബ് ബുർദാന തുടങ്ങിയ പിതാക്കന്മാരെ സുറിയാനി പാരമ്പര്യം പ്രത്യേകം വണങ്ങുന്നു.

ഈ പിതാക്കന്മാരുടെ സംഭാവനകൾ അവരുടെ കാലഘട്ടത്തിനപ്പുറം നിലനിൽക്കുന്നു. അവരുടെ ഗ്രന്ഥങ്ങൾ ഇന്നും പഠിക്കപ്പെടുന്നു, അവരുടെ ഗീതങ്ങൾ ഇന്നും ആലപിക്കപ്പെടുന്നു, അവരുടെ ആത്മീയ ജ്ഞാനം വിശ്വാസികളെ ഇന്നും നയിക്കുന്നു. അവരുടെ പെരുന്നാളുകൾ ആഘോഷിക്കുകയും മധ്യസ്ഥത അപേക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, അവരോടുള്ള കടപ്പാടും അവർ കൈമാറിയ പാരമ്പര്യവുമായുള്ള നമ്മുടെ തുടർച്ചയും നാം ഏറ്റുപറയുന്നു. വി. കുർബ്ബാനയിലെ തുബ്ദേനിൽ "മോർ സേവേറിയോസ്, മോർ ഫീലക്സീനോസ്, മോർ യാക്കോബ്" തുടങ്ങിയ പേരുകൾ ചൊല്ലുന്നത് ചരിത്രപരമായ ഒരോർമ്മപ്പെടുത്തൽ മാത്രമല്ല, ഈ വിശുദ്ധർ സഭയുടെ ജീവനുള്ള അംഗങ്ങളാണെന്നും, പ്രാർത്ഥനയിലും ദൗത്യത്തിലും സജീവമായി പങ്കുചേരുന്നുവെന്നുമുള്ള പ്രഖ്യാപനമാണ്.

പ്രാർത്ഥനയ്ക്കും തപോജീവിതത്തിനുമായി മരുഭൂമികളിലേക്കും മലകളിലേക്കും പിൻവാങ്ങിയ സന്യാസിവര്യന്മാർ മറ്റൊരു വിഭാഗം മൗദ്യാനന്മാരാണ്. വർഷങ്ങളോളം തൂണിൽ നിന്ന് പ്രാർത്ഥിച്ച വി. ശിമയോൻ ലിസ്തോയി, വി. അബ്രഹാം കിദുനായ, വി. മാറൂൻ തുടങ്ങി അനേകം പിതാക്കന്മാരും അമ്മമാരും മരുഭൂമികളിൽ താമസിച്ചു. ദൈവരാജ്യം നേടാൻ എന്ത് ത്യാഗവും സഹിക്കാമെന്നും, ക്രിസ്തുവുമായുള്ള ഐക്യത്തോട് താരതമ്യം ചെയ്യുമ്പോൾ ലോകം ഒന്നുമല്ലെന്നും അവരുടെ ജീവിതം തെളിയിക്കുന്നു. അവരുടെ തീവ്രമായ സമർപ്പണം ഓരോ കാലഘട്ടത്തിലെയും സുഖലോലുപമായ ക്രിസ്തീയ ജീവിതത്തെ വെല്ലുവിളിക്കുകയും, കുരിശെടുത്ത് ക്രിസ്തുവിനെ അനുഗമിക്കാൻ വിശ്വാസികളെ ക്ഷണിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

പരിശുദ്ധന്മാരോടുള്ള വണക്കം ഐക്കണുകളിലൂടെ ദൃശ്യമായി പ്രകടിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് പള്ളികളിലും വീടുകളിലും പ്രാർത്ഥനാ മുറികളിലും ഐക്കണുകൾ കാണാം. ഐക്കണുകൾ വെറും അലങ്കാരങ്ങളോ ചിത്രങ്ങളോ മാത്രമല്ല, മറിച്ച് അവ ചിത്രീകരിക്കുന്ന ആത്മീയ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളിലേക്കുള്ള "സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്കുള്ള ജാലകങ്ങളാണ്". ഐക്കണുകളുടെ ദൈവശാസ്ത്രം മനുഷ്യാവതാരത്തിൽ അടിസ്ഥാനമിട്ടതാണ്: ക്രിസ്തുവിലൂടെ ദൈവം ദൃശ്യനായതിനാൽ, അദൃശ്യനായ ദൈവത്തെ ചിത്രീകരിക്കാൻ കഴിയും. ദൈവം സത്യമായും ജഡം ധരിച്ചുവെന്നും കൃപയുടെ വാഹകനായി പദാർത്ഥത്തെ വിശുദ്ധീകരിച്ചുവെന്നും ക്രിസ്തുവിന്റെ ഐക്കൺ സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നു.

ബൈസന്റൈൻ പാരമ്പര്യത്തോടും തദ്ദേശീയമായ സുറിയാനി കലാ പാരമ്പര്യത്തോടും ചേർന്നുനിൽക്കുന്ന തനതായ ശൈലി സുറിയാനി ഐക്കണോഗ്രഫിയിൽ കാണാം. സാധാരണ കാഴ്ചപ്പാടിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായ വിപരീത വീക്ഷണം (reverse perspective), ദൈവീക പ്രകാശത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്ന സ്വർണ്ണ പശ്ചാത്തലം, ഭൗതികതയെക്കാൾ ആത്മീയതയ്ക്ക് പ്രാധാന്യം നൽകുന്ന ശൈലീകൃതമായ രൂപങ്ങൾ എന്നിവ ഐക്കണുകളുടെ പൊതുവായ സവിശേഷതകളാണ്. എന്നാൽ വലിയ കണ്ണുകൾ (ആത്മീയ കാഴ്ചയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു), നേരെ നോക്കുന്ന രീതി (നേരിട്ടുള്ള കൂടിക്കാഴ്ചയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു), വിശുദ്ധരുടെ പേരുകൾ സുറിയാനിയിൽ എഴുതിയിരിക്കുന്നത് എന്നിവ സുറിയാനി ഐക്കണുകളുടെ പ്രത്യേകതകളാണ്.

ഐക്കണുകൾ നിർമ്മിക്കുന്നത് ഒരു ആത്മീയ അച്ചടക്കമാണ്. ഐക്കണോഗ്രാഫർമാർ ഉപവാസത്തോടും പ്രാർത്ഥനയോടും കൂടിയാണ് ഈ വേലയിൽ ഏർപ്പെടുന്നത്. ഇതൊരു കലാപരമായ സൃഷ്ടിയെന്നതിലുപരി ഒരു ആരാധനയാണ്. പാരമ്പര്യങ്ങളും ചിഹ്നങ്ങളും കൃത്യമായി പാലിച്ചുകൊണ്ടാണ് ഐക്കണുകൾ "എഴുതുന്നത്" (വരയ്ക്കുക എന്നല്ല, എഴുതുക എന്നാണ് പറയുന്നത്). പൂർത്തിയായ ഐക്കൺ വൈദികൻ ആശീർവദിച്ച ശേഷമേ വണക്കത്തിനായി നൽകൂ.

ഐക്കണുകൾക്ക് മുന്നിൽ കുമ്പിടുകയോ സാഷ്ടാംഗം പ്രണമിക്കുകയോ ചെയ്യുക, ചുംബിക്കുക, മെഴുകുതിരിയോ വിളക്കോ കത്തിക്കുക, ധൂപം അർപ്പിക്കുക, പ്രാർത്ഥിക്കുക തുടങ്ങിയവയാണ് വണക്കത്തിന്റെ രീതികൾ. ഈ പ്രവൃത്തികൾ ആ വസ്തുവിനെയല്ല, മറിച്ച് അത് ചിത്രീകരിക്കുന്ന വ്യക്തിയെയാണ് ലക്ഷ്യമാക്കുന്നത്. "ഞാൻ പദാർത്ഥത്തെ ആരാധിക്കുന്നില്ല, മറിച്ച് എനിക്കുവേണ്ടി പദാർത്ഥമായി മാറിയ സ്രഷ്ടാവിനെയാണ് ആരാധിക്കുന്നത്" എന്ന് വി. യോഹന്നാൻ ദമാസ്കസ് ഐക്കണുകളെക്കുറിച്ചുള്ള തന്റെ വിശദീകരണത്തിൽ പറയുന്നു. വിശുദ്ധന്റെ മധ്യസ്ഥത തേടുന്നതിനും ദൈവകൃപ പ്രാപിക്കുന്നതിനും ഐക്കൺ ഒരു ഉപാധിയായി വർത്തിക്കുന്നു.

സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് സഭയുടെ ആരാധനാക്രമ കലണ്ടർ വിശുദ്ധരുടെ ഓർമ്മകളാൽ ക്രമീകരിച്ചിരിക്കുന്നു. അവരുടെ പെരുന്നാളുകൾ സമയത്തെ വിശുദ്ധീകരിക്കുകയും ആത്മീയ ജീവിതത്തിന് ഒരു താളം നൽകുകയും ചെയ്യുന്നു. വർഷത്തിലെ ഓരോ ദിവസവും ഏതെങ്കിലും വിശുദ്ധന്റെ ഓർമ്മയ്ക്കായി സമർപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇത് നമ്മെ ചുറ്റിനിൽക്കുന്ന സാക്ഷികളുടെ സമൂഹത്തെക്കുറിച്ച് വിശ്വാസികളെ എപ്പോഴും ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. ദൈവമാതാവിന്റെയും പ്രധാന ശ്ലീഹന്മാരുടെയും പെരുന്നാളുകൾ, പ്രമുഖ പിതാക്കന്മാരുടെയും രക്തസാക്ഷികളുടെയും ഓർമ്മദിവസങ്ങൾ, മറ്റ് വിശുദ്ധരുടെ ദിവസങ്ങൾ എന്നിവ ഇതിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു.

വിശുദ്ധരുടെ പെരുന്നാൾ ദിവസങ്ങളിൽ പ്രത്യേക പ്രാർത്ഥനകളും ഗീതങ്ങളും വായനകളും ഉണ്ടായിരിക്കും. വിശുദ്ധന്റെ ജീവിതം, പുണ്യങ്ങൾ, അത്ഭുതങ്ങൾ എന്നിവ ഈ ആരാധനാക്രമങ്ങളിൽ അനുസ്മരിക്കുന്നു. ഇത് വിശ്വാസികൾക്ക് അറിവും പ്രചോദനവും നൽകുന്നു. ഒരു വിശുദ്ധന്റെ പേരിലുള്ള ഇടവകകളിൽ, ആ വിശുദ്ധന്റെ പെരുന്നാൾ വലിയ ആഘോഷത്തോടെ നടത്തുന്നു. രാത്രി മുഴുവനും നീളുന്ന പ്രാർത്ഥന (Vigil), വി. കുർബ്ബാന, റാസ, നേർച്ചവിളമ്പ് എന്നിവ ഇതിന്റെ ഭാഗമാണ്. ഈ ആഘോഷങ്ങൾ ഇടവകയുടെ കൂട്ടായ്മയെ ശക്തിപ്പെടുത്തുകയും മധ്യസ്ഥതയിലുള്ള വിശ്വാസം വർദ്ധിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

ആരാധനകളിൽ പങ്കെടുക്കുക, ഉപവസിക്കുക, പ്രത്യേക ഭക്ഷണങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കുക, വിശുദ്ധന്റെ പേരിൽ ദാനധർമ്മങ്ങൾ ചെയ്യുക, കുടുംബമായി ഒത്തുകൂടി വിശുദ്ധന്റെ കഥകൾ പറയുക തുടങ്ങിയ രീതികളിലൂടെ വിശ്വാസികൾ പെരുന്നാളുകൾ ആചരിക്കുന്നു. കുട്ടികൾക്ക് തങ്ങളുടെ പേരിന് കാരണഭൂതരായ വിശുദ്ധരെക്കുറിച്ചും അവരുടെ പെരുന്നാളിനെക്കുറിച്ചും പറഞ്ഞുകൊടുക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ വിശുദ്ധരുടെ ഓർമ്മകൾ കുടുംബ, സാമൂഹിക ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമാകുന്നതിലൂടെ പരിശുദ്ധന്മാരുടെ കൂട്ടായ്മ എന്നത് ഒരു സിദ്ധാന്തം മാത്രമല്ല, നിത്യജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമായി മാറുന്നു.

വിശുദ്ധരുടെ പ്രാർത്ഥനയ്ക്ക് ശക്തിയുണ്ടെന്ന വിശ്വാസം സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് ആത്മീയതയുടെ മൂലക്കല്ലാണ്. വേദപുസ്തകപരവും ദൈവശാസ്ത്രപരവുമായ പല അടിസ്ഥാനങ്ങളും ഇതിനുണ്ട്. ഒന്നാമതായി, നീതിമാന്റെ പ്രാർത്ഥന വളരെ ഫലിക്കുന്നു എന്ന് വചനം സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നു (യാക്കോബ് 5:16). ഭൂമിയിലായിരിക്കുമ്പോൾ ഇത് സത്യമാണെങ്കിൽ, ദൈവസിംഹാസനത്തിന് മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന നീതിമാന്മാരുടെ കാര്യത്തിൽ ഇത് എത്ര അധികം സത്യമായിരിക്കും? രണ്ടാമതായി, സ്വർഗ്ഗത്തിലെ വിശുദ്ധർ വിശ്വാസികളുടെ പ്രാർത്ഥനകൾ ദൈവസന്നിധിയിൽ അർപ്പിക്കുന്നതായി വെളിപാട് പുസ്തകം (വെളിപാട് 5:8, 8:3-4) ചിത്രീകരിക്കുന്നു. മൂന്നാമതായി, ക്രിസ്തുശരീരത്തിലെ അവയവങ്ങൾ എന്ന നിലയിൽ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവർ തമ്മിലുള്ള പരസ്പര പ്രാർത്ഥന, മരിച്ചവർക്കും ബാധകമാണ്. കാരണം മരണം സഭയുടെ ഐക്യത്തെ തകർക്കുന്നില്ല.

വിശുദ്ധരുടെ മധ്യസ്ഥത തേടുന്നത് ക്രിസ്തുവിലൂടെ നേരിട്ട് ദൈവത്തെ സമീപിക്കുന്നതിന് തടസ്സമല്ല. മറ്റുള്ളവരോട് നമുക്കുവേണ്ടി പ്രാർത്ഥിക്കാൻ അപേക്ഷിക്കുന്ന വേദപുസ്തക മാതൃകയെയും, ദൈവത്തിന്റെ സ്നേഹിതരോടൊപ്പം ദൈവത്തെ സമീപിക്കുന്നതിന്റെ മഹത്വത്തെയും ഇത് അംഗീകരിക്കുന്നു. ദൈവമാതാവിനോടോ പരിശുദ്ധന്മാരോടോ പ്രാർത്ഥിക്കാൻ ആവശ്യപ്പെടുമ്പോൾ നാം ക്രിസ്തുവിനെ ഒഴിവാക്കുകയല്ല, മറിച്ച് വിശുദ്ധനോടൊപ്പം ക്രിസ്തുവിനെ സമീപിക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. ഇത് നമ്മുടെ എളിയ അവസ്ഥയെക്കുറിച്ചുള്ള ബോധ്യവും (വിനയം), ലക്ഷ്യപ്രാപ്തി നേടിയവരുടെ സഹായം തേടുന്നതിലെ വിവേകവുമാണ് കാണിക്കുന്നത്.

സുറിയാനി ആരാധനാക്രമങ്ങളിൽ വിശുദ്ധരുടെ മധ്യസ്ഥത അപേക്ഷിക്കുന്ന നിരവധി പ്രാർത്ഥനകളുണ്ട്. ഓരോ യാമപ്രാർത്ഥനയുടെയും അവസാനം ചൊല്ലുന്ന ഹൂത്തോയൊ പ്രാർത്ഥനയിൽ "ദൈവമാതാവായ മറിയാം, ശ്ലീഹന്മാർ, സഹദാക്കൾ, മൗദ്യാനന്മാർ, സകല പരിശുദ്ധന്മാർ" എന്നിവരുടെ പ്രാർത്ഥനയ്ക്കായി അപേക്ഷിക്കുന്നു. വി. കുർബ്ബാനയിലെ അനാഫോറകളിൽ വിശുദ്ധരെ പേരുചൊല്ലി ഓർക്കുകയും, അവരുടെ പ്രാർത്ഥനയും മധ്യസ്ഥതയും വഴി ദൈവം നമ്മുടെ ബലികൾ സ്വീകരിക്കട്ടെ എന്ന് പ്രാർത്ഥിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. "ജയശ്രീലാളിതനായ മാർ ഗീവർഗീസ് സഹദായെ, ഞങ്ങൾക്കുവേണ്ടി അപേക്ഷിക്കണമേ", "പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ വീണയായ മാർ എഫ്രേമേ, സഭയ്ക്കുവേണ്ടി പ്രാർത്ഥിക്കണമേ" തുടങ്ങിയ ഗീതങ്ങളും സാധാരണമാണ്. നാം തനിച്ചല്ല, മറിച്ച് ദൃശ്യവും അദൃശ്യവുമായ വലിയൊരു സഭയോടൊപ്പമാണ് പ്രാർത്ഥിക്കുന്നതെന്ന് ഇത് നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.

വിശുദ്ധരെ വണങ്ങുന്നതിന്റെ ആത്യന്തിക ലക്ഷ്യം അവരെ സ്മരിക്കുകയോ അവരുടെ പ്രാർത്ഥനയുടെ ഗുണം ലഭിക്കുകയോ മാത്രമല്ല, മറിച്ച് ക്രിസ്തീയ ജീവിതത്തിന്റെ ലക്ഷ്യമായ തിയോസിസ് (Theosis) - ദൈവവുമായുള്ള ഐക്യം - പ്രാപിക്കുന്നതിന് അവരുടെ മാതൃക പിന്തുടരുക എന്നതാണ്. വിശുദ്ധർ ആത്മീയ പ്രഭുക്കന്മാരല്ല, മറിച്ച് ദൈവകൃപയോട് സഹകരിച്ചും, ആത്മീയ പോരാട്ടങ്ങളിലൂടെയും, വിശ്വസ്തതയോടെയും ജീവിച്ച് മനുഷ്യജന്മത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം കൈവരിച്ച സാധാരണ മനുഷ്യരാണ്.

"മനുഷ്യൻ ദൈവമായിത്തീരുവാൻ ദൈവം മനുഷ്യനായി" എന്ന് വി. അത്താനാസിയോസ് പ്രഖ്യാപിച്ചു. പിതാക്കന്മാരുടെ രചനകളിൽ ഉടനീളം കാണുന്ന ഈ ആശയം, മനുഷ്യാവതാരം മനുഷ്യന് ദൈവീക ജീവനിൽ പങ്കുചേരാനുള്ള വഴി തുറന്നു എന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്നു. വിശുദ്ധർ ഈ വഴിയിലൂടെ സഞ്ചരിച്ച് ലക്ഷ്യത്തിലെത്തിയവരാണ്. വിശുദ്ധി എന്നത് സാധ്യമാണെന്നും, രൂപാന്തരീകരണം യാഥാർത്ഥ്യമാണെന്നും, നിത്യജീവൻ എന്നത് വെറുമൊരു വാഗ്ദാനമല്ല മറിച്ച് പ്രാപിക്കാവുന്ന സത്യമാണെന്നും അവരുടെ ജീവിതം തെളിയിക്കുന്നു.

ഓരോ വിശുദ്ധനും വ്യത്യസ്ത സ്വഭാവക്കാർക്കും ജീവിതസാഹചര്യത്തിലുള്ളവർക്കും ചേർന്ന മാതൃക നൽകുന്നു. രക്തസാക്ഷികൾ ധൈര്യവും സമർപ്പണവും പഠിപ്പിക്കുന്നു. സന്യാസിമാർ ത്യാഗവും ആത്മനിയന്ത്രണവും പഠിപ്പിക്കുന്നു. പിതാക്കന്മാർ സത്യവിശ്വാസവും കരുതലും പഠിപ്പിക്കുന്നു. സാധാരണക്കാരായ വിശുദ്ധർ നിത്യജീവിതത്തെ എങ്ങനെ വിശുദ്ധീകരിക്കാമെന്ന് കാണിച്ചുതരുന്നു. അവരുടെ ജീവിതം പഠിക്കുകയും, വചനങ്ങളെ ധ്യാനിക്കുകയും, പെരുന്നാളുകൾ ആഘോഷിക്കുകയും, മധ്യസ്ഥത തേടുകയും ചെയ്യുന്നതിലൂടെ നാം അവരുടെ വിശുദ്ധിയാൽ സ്വാധീനിക്കപ്പെടുകയും ക്രിസ്തുവിന്റെ സാദൃശ്യത്തിലേക്ക് വളരുകയും ചെയ്യുന്നു.

അങ്ങനെ പരിശുദ്ധന്മാരുടെ കൂട്ടായ്മ വിശ്വാസികളെ വിശുദ്ധിയിലേക്ക് നയിക്കുന്ന ഒരു ചാലകശക്തിയായി മാറുന്നു. നാം വിശുദ്ധരെ അകലെയുള്ളവരായിട്ടല്ല, മറിച്ച് നമ്മുടെ യാത്രയിലെ സഹയാത്രികരായി, വിശ്വാസത്തിൽ മൂത്ത സഹോദരങ്ങളായി കാണുന്നു. ഓട്ടം തികച്ച് സ്വർഗ്ഗത്തിലിരുന്ന് നമുക്ക് വേണ്ടി അവർ പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു. അവരുടെ പ്രാർത്ഥന ബലഹീനതയിൽ നമ്മെ താങ്ങുന്നു, അവരുടെ മാതൃക നമ്മെ പ്രചോദിപ്പിക്കുന്നു, അവരുടെ മധ്യസ്ഥത ദൈവകൃപയെ നമ്മുടെ മേൽ ഒഴുക്കുന്നു. അങ്ങനെ, വിശുദ്ധരെ വണങ്ങുന്നത് നമ്മുടെ തന്നെ വിശുദ്ധീകരണവുമായി അഭേദ്യമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അവരെ ആദരിക്കുന്നതിലൂടെ, അവർ സഞ്ചരിച്ച ആ ഇടുങ്ങിയ വഴിയേ സഞ്ചരിക്കാനും, കുരിശിന്റെ വഴിയിലൂടെ ഉയിർപ്പിലേക്കും, ദൈവീകരണത്തിലൂടെ ത്രിയേക ദൈവവുമായുള്ള നിത്യ ഐക്യത്തിലേക്കും എത്തിച്ചേരാൻ നാം നമ്മെത്തന്നെ സമർപ്പിക്കുന്നു.