സന്യാസ പാരമ്പര്യം

സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് സഭയുടെ സന്യാസ പാരമ്പര്യം ക്രിസ്തുമതത്തിലെ ഏറ്റവും സമൂലവും പരിവർത്തനപരവുമായ പ്രസ്ഥാനങ്ങളിലൊന്നാണ്. മൂന്നും നാലും നൂറ്റാണ്ടുകളിൽ സിറിയൻ മരുഭൂമികളിൽ നിന്ന് ഉത്ഭവിച്ച ഈ പ്രസ്ഥാനം, കോൺസ്റ്റന്റൈൻ ചക്രവർത്തിയുടെ കാലഘട്ടത്തിന് ശേഷം സഭയിൽ വർദ്ധിച്ചുവന്ന ലൗകികതയ്ക്കെതിരായ ഒരു പ്രവാചക പ്രതികരണമായിരുന്നു. ക്രിസ്തുമതം റോമൻ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ മതമായി മാറിയപ്പോൾ, വിശ്വാസത്തിന്റെ തീക്ഷ്ണതയും "ഈ ലോകത്തിന്റേതല്ലാത്ത" ദൈവരാജ്യത്തിന് നൽകുന്ന സാക്ഷ്യവും നഷ്ടപ്പെടുന്നു എന്ന് പല വിശ്വാസികൾക്കും അനുഭവപ്പെട്ടു. ഇതിനോടുള്ള പ്രതികരണമായി, പുരുഷന്മാരും സ്ത്രീകളും സിറിയ, മെസപ്പൊട്ടേമിയ, ഈജിപ്ത് എന്നിവിടങ്ങളിലെ മരുനാടുകളിലേക്കും മലകളിലേക്കും പിൻവാങ്ങി, പ്രാർത്ഥനയിലൂടെയും തപോജീവിതത്തിലൂടെയും ദൈവവുമായുള്ള ഐക്യം തേടി.

മരുഭൂമിയിലേക്കുള്ള ഈ പലായനം ഒളിച്ചോട്ടമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ആഴത്തിലുള്ള പോരാട്ടമായിരുന്നു. ക്രിസ്തീയ ജീവിതത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ യുദ്ധക്കളം ബാഹ്യലോകമല്ല, മറിച്ച് വികാരങ്ങളും പരീക്ഷണങ്ങളും നിറയുന്ന മനുഷ്യഹൃദയമാണെന്ന് മരുഭൂമിയിലെ പിതാക്കന്മാരും അമ്മമാരും തിരിച്ചറിഞ്ഞു. നഗരജീവിതത്തിന്റെ സുഖസൗകര്യങ്ങളിൽ നിന്ന് മാറിനിന്ന്, ഇരുട്ടിന്റെ ശക്തികളെ നേരിടാനും ഹൃദയത്തെ ദൈവത്തിന്റെ ആലയമായി മാറ്റാനും അവർ ശ്രമിച്ചു. സന്യാസജീവിതത്തിന്റെ പിതാവായി അറിയപ്പെടുന്ന വി. അന്തോണീസ് പറഞ്ഞതുപോലെ: "സന്യാസിയുടെ മുറി ബാബിലോണിലെ തീച്ചൂളയാണ്, അവിടെ മൂന്ന് യുവാക്കൾ ദൈവപുത്രനെ കണ്ടെത്തി; അത് മോശയോട് ദൈവം സംസാരിച്ച മേഘസ്തംഭം കൂടിയാണ്."

സിറിയൻ മരുഭൂമി ഈ പുതിയ ക്രൈസ്തവ സാക്ഷ്യത്തിന് വളക്കൂറുള്ള മണ്ണായിരുന്നു. കത്തുന്ന വെയിലും കാറ്റും വന്യമൃഗങ്ങളും നിറഞ്ഞ കഠിനമായ പ്രകൃതി, ആത്മീയ യുദ്ധത്തിന് അനുയോജ്യമായ വേദിയായി മാറി. ഗുഹകളിലും കുടിലുകളിലും തൂണുകളിലും മഠങ്ങളിലും ജീവിച്ചുകൊണ്ട് സിറിയൻ ക്രിസ്ത്യാനികൾ സന്യാസജീവിതത്തിന്റെ സവിശേഷമായ രൂപങ്ങൾ രൂപപ്പെടുത്തി. ഏകാന്ത സന്യാസിമാർ (hermits), സമൂഹമായി ജീവിക്കുന്നവർ (cenobites), തൂണുകളിൽ ജീവിക്കുന്നവർ (stylites), കഠിനവ്രതക്കാർ എന്നിവർ ഈ പാരമ്പര്യത്തിന്റെ ഭാഗമായി.

ലോകത്തോടുള്ള വെറുപ്പല്ല, മറിച്ച് ദൈവത്തോടുള്ള അളവറ്റ സ്നേഹമാണ് ഇവരെ നയിച്ചത്. ലൗകികമായ എല്ലാത്തിനേക്കാളും ഉപരിയായി ദൈവത്തെ സ്നേഹിക്കണമെന്ന തിരിച്ചറിവ് അവർക്കുണ്ടായിരുന്നു. സന്യാസ വിളി എന്നത് ദൈവവുമായുള്ള ഒരു പ്രണയബന്ധമായിരുന്നു, പ്രിയതമനെ മാത്രം തേടി മറ്റെല്ലാം ഉപേക്ഷിക്കുന്ന ഒരു യാത്ര.

സിറിയൻ മരുഭൂമി അനേകം ആത്മീയ വീരന്മാരെ സൃഷ്ടിച്ചു, അവരുടെ ത്യാഗവും പ്രാർത്ഥനയും ആത്മീയ ശക്തിയും പുരാതന ലോകത്തെ വിസ്മയിപ്പിച്ചു. വി. അന്തോണീസ് (251-356) ഈജിപ്തുകാരനായിരുന്നെങ്കിലും, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതം അനേകം സിറിയക്കാരെ സന്യാസജീവിതത്തിലേക്ക് ആകർഷിച്ചു. പിശാചുക്കളുമായുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ പോരാട്ടങ്ങളും ജ്ഞാനവും സന്യാസിയുടെ മാതൃകയായി മാറി.

എഡേസയ്ക്കടുത്തുള്ള ഗുഹയിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന വി. ജൂലിയൻ സാബസ്, രോഗശാന്തിക്കും പ്രവചനവരം കൊണ്ടും പ്രശസ്തനായിരുന്നു. വി. വലിയ എഫ്രേം (306-373), വേദശാസ്ത്രജ്ഞനും ഗാനരചയിതാവും എന്നതിലുപരി, എഡേസയിൽ ഒരു സന്യാസ സമൂഹം നയിക്കുകയും സന്യാസജീവിതത്തെ പുകഴ്ത്തുന്ന ഗീതങ്ങൾ രചിക്കുകയും ചെയ്തു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ "പറുദീസായെക്കുറിച്ചുള്ള ഗീതങ്ങൾ" സന്യാസിയുടെ മുറിയെ ഏദെനിലേക്കുള്ള മടങ്ങിവരവായി ചിത്രീകരിക്കുന്നു.

തൂണുകളിൽ ജീവിക്കുന്ന സന്യാസിമാർ (Stylites) സിറിയൻ സന്യാസത്തിന്റെ സവിശേഷതയായിരുന്നു. വി. ശിമയോൻ സ്തൂപികൻ (390-459) അലപ്പോയ്ക്കടുത്തുള്ള മലയിൽ 37 വർഷത്തോളം തൂണിന്മേൽ ജീവിച്ചു. ഇത് കേവലം ഒരു വിചിത്രമായ രീതിയല്ലായിരുന്നു, മറിച്ച് ഭൂമിക്കും സ്വർഗ്ഗത്തിനും ഇടയിൽ ദൈവത്തിനും മനുഷ്യർക്കും മധ്യസ്ഥനായി നിൽക്കുന്നതിന്റെ പ്രതീകമായിരുന്നു. ചക്രവർത്തിമാരടക്കം ആയിരക്കണക്കിന് ആളുകൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഉപദേശം തേടിയെത്തി.

മരുഭൂമിയിലെ പിതാക്കന്മാരുടെ വചനങ്ങൾ (Sayings of the Desert Fathers) ഇന്നും ക്രൈസ്തവ ആത്മീയതയുടെ അടിസ്ഥാന ഗ്രന്ഥങ്ങളിലൊന്നാണ്. ഈ വചനങ്ങൾ ആത്മീയ യുദ്ധം, എളിമ, വിവേചനാധികാരം, പ്രാർത്ഥന എന്നിവയെക്കുറിച്ചുള്ള ആഴമേറിയ ഉൾക്കാഴ്ചകൾ നൽകുന്നു.

പുരുഷ സന്യാസിമാരെപ്പോലെ തന്നെ, സിറിയൻ സന്യാസ പ്രസ്ഥാനത്തിൽ സ്ത്രീകളും തങ്ങളുടെ വിശുദ്ധ ജീവിതത്തിലൂടെ ശ്രദ്ധേയരായി. ഈ "മരുഭൂമിയിലെ അമ്മമാർ" സ്ത്രീകളും ദൈവീകരണത്തിന് (theosis) തുല്യമായ ആത്മീയ കഴിവുള്ളവരാണെന്ന് തെളിയിച്ചു. മരുഭൂമിയിലെ ജനാധിപത്യത്തിൽ, യഥാർത്ഥ വിശുദ്ധി മാത്രമാണ് കാതലായ കാര്യം എന്ന് അവർ സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തി.

സിറിയയിലെ വനിതാ സന്യാസ പാരമ്പര്യം ആദ്യ നൂറ്റാണ്ടുകൾ മുതൽ തന്നെയുണ്ട്. "ഉടമ്പടിയുടെ പുത്രിമാർ" (bnath qyama) എന്നത് സുറിയാനി സഭയുടെ സവിശേഷമായ ഒരു സന്യാസ രൂപമായിരുന്നു. ഇവർ ബ്രഹ്മചര്യം പാലിക്കുകയും പ്രാർത്ഥനയിലും ഉപവാസത്തിലും മുഴുകുകയും ചെയ്തു. വി. എഫ്രേം ഇവരെ "ക്രിസ്തുവിന്റെ മണവാട്ടിമാർ" എന്നും "കത്തുന്ന വിളക്കുകൾ" എന്നും വിശേഷിപ്പിച്ചു.

ചില സ്ത്രീകൾ കൂടുതൽ കഠിനമായ സന്യാസ രീതികൾ സ്വീകരിച്ചു. നിസിബിസിലെ വി. ഫെബ്രോണിയ (നാലാം നൂറ്റാണ്ട്) പ്രാർത്ഥനയ്ക്കും വേദപഠനത്തിനുമായി സ്വയം സമർപ്പിച്ചു. ഡയോക്ലീഷ്യൻ ചക്രവർത്തിയുടെ കാലത്ത് രക്തസാക്ഷിത്വം വരിച്ച അവൾ സന്യാസികൾക്ക് മാതൃകയായി. വി. ഈജിപ്തിലെ മറിയം (St. Mary of Egypt) 47 വർഷം മരുഭൂമിയിൽ ഏകാന്തവാസം നയിച്ചു, പശ്ചാത്താപത്തിന്റെ ശക്തി വെളിപ്പെടുത്തി.

സിറിയൻ സന്യാസിമാരുടെ ദിനചര്യ മൂന്ന് പ്രധാന അച്ചടക്കങ്ങളിൽ അധിഷ്ഠിതമായിരുന്നു: പ്രാർത്ഥന, ഉപവാസം, ആത്മീയ പോരാട്ടം. ഇവ ഏകപക്ഷീയമായ ആചാരങ്ങളായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് പാപത്തിന്റെ അടിമയായ ആദാമിന്റെ ഛായയിൽ നിന്ന് ദൈവതേജസ്സുള്ള ക്രിസ്തുവിന്റെ സാദൃശ്യത്തിലേക്ക് (likeness of God) മനുഷ്യനെ രൂപാന്തരപ്പെടുത്താനുള്ള കൃത്യമായ മാർഗ്ഗങ്ങളായിരുന്നു.

പ്രാർത്ഥന സന്യാസ ജീവിതത്തിന്റെ ഹൃദയസ്പന്ദനമായിരുന്നു. സങ്കീർത്തനങ്ങൾ ചൊല്ലുക, ചെറിയ പ്രാർത്ഥനകൾ ആവർത്തിക്കുക, മൗനമായി ധ്യാനിക്കുക എന്നിവ ഉൾപ്പെടുന്ന വിപുലമായ പ്രാർത്ഥനക്രമങ്ങൾ സിറിയൻ സന്യാസിമാർ വികസിപ്പിച്ചു. "ഇടവിടാതെ പ്രാർത്ഥിക്കുവിൻ" (1 തെസ്സലൊനീക്യർ 5:17) എന്ന വി. പൗലോസിന്റെ കല്പന പാലിക്കുകയായിരുന്നു ഇതിന്റെ ലക്ഷ്യം. "കർത്താവായ യേശുക്രിസ്തുവേ, ദൈവപുത്രാ, പാപിയായ എന്നോട് കരുണ തോന്നണമേ" എന്ന യേശു പ്രാർത്ഥനയ്ക്ക് (Jesus Prayer) സിറിയൻ മരുഭൂമിയിൽ വേരുകളുണ്ട്.

രാത്രിയിലെ ജാഗരണ പ്രാർത്ഥനയ്ക്ക് (Vigil) സന്യാസിമാർ പ്രത്യേക പ്രാധാന്യം നൽകി. രാത്രിയിലെ നിശബ്ദത ദൈവവുമായുള്ള ആശയവിനിമയത്തിന് ഏറ്റവും അനുയോജ്യമാണെന്ന് അവർ വിശ്വസിച്ചു. ഏഴാം നൂറ്റാണ്ടിലെ വലിയ മിസ്റ്റിക് ആയ വി. ഇസഹാക്ക് (St. Isaac of Nineveh) രാത്രി പ്രാർത്ഥനയെ "പ്രാർത്ഥനയുടെ അമ്മ" എന്ന് വിളിച്ചു.

ഉപവാസം ശരീരത്തെ ആത്മാവിന് വിധേയമാക്കാനും ദൈവത്തിനായി ഉള്ളിൽ സ്ഥലം ഒരുക്കാനും സഹായിച്ചു. ചില സന്യാസിമാർ അപ്പം മാത്രം ഭക്ഷിച്ച് ജീവിച്ചു, മറ്റു ചിലർ സൂര്യസ്തമയത്തിന് ശേഷം മാത്രം ഭക്ഷണം കഴിച്ചു. വി. ശിമയോൻ സ്തൂപികനെപ്പോലുള്ളവർ നോമ്പുകാലത്ത് ഭക്ഷണം പൂർണ്ണമായും ഉപേക്ഷിച്ചു. ഇത് സ്വയം വെറുക്കലല്ല, മറിച്ച് വികാരങ്ങൾക്ക് അടിമപ്പെട്ട ശരീരത്തിന് അച്ചടക്കം ആവശ്യമാണെന്ന തിരിച്ചറിവായിരുന്നു.

ഏകാന്ത സന്യാസം (Eremitic) ജനശ്രദ്ധ ആകർഷിച്ചെങ്കിലും, സമൂഹ സന്യാസം (Cenobitic) സഭയുടെ ദീർഘകാല വളർച്ചയ്ക്ക് നിർണ്ണായകമായി. ഒരു നിയമത്തിനും (Rule) ശ്രേഷ്ഠനും (Abbot) കീഴിൽ ജീവിക്കുന്ന സന്യാസ സമൂഹങ്ങൾ പഠനത്തിനും ആരാധനയ്ക്കും സ്ഥിരത നൽകി. സിറിയയിൽ വി. മാറോൻ (St. Maro), വി. ഔഗിൻ (St. Awgin) എന്നിവർ സന്യാസ സമൂഹങ്ങൾക്ക് അടിത്തറയിട്ടു.

തുർക്കിയിലെ ടൂറബ്ദീനിലുള്ള മോർ ഗബ്രിയേൽ മഠം (Mor Gabriel Monastery), AD 397-ൽ സ്ഥാപിതമായ ലോകത്തിലെ തന്നെ ഏറ്റവും പഴക്കമുള്ള ക്രൈസ്തവ മഠങ്ങളിലൊന്നാണ്. ഇസ്ലാമിക ഭരണകൂടങ്ങൾക്കും മംഗോളിയൻ അധിനിവേശങ്ങൾക്കും വംശഹത്യകൾക്കും ഇടയിലും 17 നൂറ്റാണ്ടുകളായി ഇത് നിലനിൽക്കുന്നു. സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് സന്യാസത്തിന്റെ ആത്മീയ കേന്ദ്രമായി ഇത് ഇന്നും പ്രവർത്തിക്കുന്നു.

മഠങ്ങൾ അറിവിന്റെ കേന്ദ്രങ്ങളായിരുന്നു. ഗ്രീക്ക് തത്വചിന്തകളും ശാസ്ത്രഗ്രന്ഥങ്ങളും സുറിയാനിയിലേക്ക് പരിഭാഷപ്പെടുത്തുകയും കൈയെഴുത്തുപ്രതികൾ പകർത്തുകയും ചെയ്യുന്നതിൽ സന്യാസിമാർ മുൻപന്തിയിലായിരുന്നു. മോർ ഗബ്രിയേൽ, കുർക്കുമാ (Deir al-Za'faran) തുടങ്ങിയ മഠങ്ങളിലെ എഴുത്തുശാലകൾ (scriptoria) സുറിയാനി സാഹിത്യത്തെ സംരക്ഷിച്ചു.

സിറിയൻ സന്യാസ പാരമ്പര്യം ക്രൈസ്തവ മിസ്റ്റിസിസത്തിലെ അമൂല്യവിഭവങ്ങളായ ആത്മീയഗ്രന്ഥങ്ങൾ സംഭാവന ചെയ്തു. സുറിയാനി ഭാഷയിൽ രചിക്കപ്പെട്ട ഈ കൃതികൾ പ്രാർത്ഥനയിലൂടെയും ശുദ്ധീകരണത്തിലൂടെയും ലഭിച്ച ദൈവാനുഭവത്തെ വിവരിക്കുന്നു.

വി. ഇസഹാക്ക് സുറിയാനി (St. Isaac the Syrian), ഏഴാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ഈ മഹാനായ താപസൻ, പൗരസ്ത്യ-പാശ്ചാത്യ ക്രൈസ്തവ ആത്മീയതയെ ഒരുപോലെ സ്വാധീനിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ രചനകൾ പ്രാർത്ഥന, തപോജീവിതം, ദൈവകാരുണ്യം എന്നിവയെക്കുറിച്ച് ആഴത്തിലുള്ള ഉൾക്കാഴ്ചകൾ നൽകുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ സത്ത കാരുണ്യമാണെന്നും അവിടുത്തെ ന്യായവിധി പോലും രക്ഷാകരമാണെന്നും അദ്ദേഹം പഠിപ്പിച്ചു.

വി. ജോൺ ഓഫ് ദല്യാത്ത (St. John of Dalyatha), എട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിലെ മറ്റൊരു മിസ്റ്റിക്, നിശബ്ദ പ്രാർത്ഥനയെക്കുറിച്ചും ദിവ്യപ്രകാശത്തിന്റെ അനുഭവത്തെക്കുറിച്ചും എഴുതി. ആത്മാവ് ശുദ്ധീകരണം (purification), പ്രകാശനം (illumination), ഐക്യം (union) എന്നീ ഘട്ടങ്ങളിലൂടെ ദൈവത്തിലേക്ക് ഉയരുന്നതിനെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹം വിവരിച്ചു.

ആത്മീയ പോരാട്ടത്തെക്കുറിച്ചുള്ള സന്യാസ കാഴ്ചപ്പാട് ക്രിസ്തീയ ആത്മീയതയ്ക്ക് ലഭിച്ച വലിയൊരു സംഭാവനയാണ്. വിശ്വാസികൾ അദൃശ്യരായ ആത്മീയ ശക്തികളുമായി (പിശാചുക്കൾ) യുദ്ധത്തിലാണെന്ന് മരുഭൂമിയിലെ പിതാക്കന്മാർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. പിശാചുക്കൾക്ക് മനുഷ്യരെ പാപം ചെയ്യിക്കാൻ കഴിയില്ലെങ്കിലും, ചിന്തകളിലൂടെയും പ്രലോഭനങ്ങളിലൂടെയും അവരെ വഴിതെറ്റിക്കാൻ ശ്രമിക്കും.

മനസ്സിൽ ഉയരുന്ന ദുഷിച്ച ചിന്തകളെ (logismoi) തിരിച്ചറിയുകയും അവ വേരുപിടിക്കുന്നതിന് മുമ്പേ തന്നെ നിരാകരിക്കുകയും ചെയ്യുക എന്നതായിരുന്നു ആത്മീയ യുദ്ധത്തിന്റെ രീതി. ആർത്തി, കാമം, അത്യാഗ്രഹം, വിഷാദം, കോപം, മടുപ്പ് (acedia), പൊങ്ങച്ചം, അഹങ്കാരം എന്നിങ്ങനെ എട്ട് പ്രധാന ചിന്തകളെ പിതാക്കന്മാർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. യേശുവിന്റെ നാമം ജപിച്ചുകൊണ്ടും കുരിശടയാളം വരച്ചുകൊണ്ടും സന്യാസിമാർ ഈ ശക്തികളെ നേരിട്ടു.

സന്യാസിമാർ സമൂഹത്തിൽ നിന്ന് അകന്നു ജീവിച്ചെങ്കിലും, അവർ സഭയിലും ലോകത്തിലും വലിയ സ്വാധീനം ചെലുത്തി. മഠങ്ങൾ വൈദ്യസ സഹായം നൽകുന്ന ആശുപത്രികളായും, യാത്രക്കാർക്ക് അഭയം നൽകുന്ന ഇടങ്ങളായും, തർക്കങ്ങൾ പരിഹരിക്കുന്ന കോടതികളായും പ്രവർത്തിച്ചു.

അഞ്ചും ആറും നൂറ്റാണ്ടുകളിലെ ക്രിസ്തുശാസ്ത്ര തർക്കങ്ങളിൽ, സുറിയാനി സന്യാസിമാർ വിശ്വാസം സംരക്ഷിക്കുന്നതിൽ മുൻപന്തിയിലായിരുന്നു. പീഡനകാലങ്ങളിൽ വി. യാക്കോബ് ബുർദാന (St. Jacob Baradaeus) സഭയെ നയിച്ചത് മഠങ്ങളിൽ ഒളിവിൽ കഴിഞ്ഞുകൊണ്ടായിരുന്നു. മിക്ക പാത്രിയർക്കീസുമാരും മെത്രാപ്പോലീത്തമാരും മഠങ്ങളിൽ നിന്ന് വന്നവരായിരുന്നു.

സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് സഭയുടെ സന്യാസ പാരമ്പര്യം ആയിരത്തിലധികം വർഷങ്ങളായി ആത്മീയ കേന്ദ്രങ്ങളായി നിലകൊള്ളുന്ന ചരിത്രപ്രസിദ്ധമായ മഠങ്ങളിൽ കാണാം. സാമ്രാജ്യങ്ങളുടെ ഉദയാസ്തമയങ്ങൾക്കും പീഡനങ്ങൾക്കും സാക്ഷ്യം വഹിച്ച ഈ മഠങ്ങൾ, അപ്പസ്തോലിക വേരുകളുമായി വിശ്വാസികളെ ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു.

മോർ ഗബ്രിയേൽ മഠം (Mor Gabriel Monastery): AD 397-ൽ സ്ഥാപിതമായ ഇത് ടൂറബ്ദീനിലാണ് സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്. ബൈസന്റൈൻ, പേർഷ്യൻ, അറബ്, ഓട്ടോമൻ ഭരണകൂടങ്ങളെ അതിജീവിച്ച ഈ മഠം സുറിയാനി ക്രിസ്ത്യാനികളുടെ ആത്മീയ കേന്ദ്രമാണ്. 1915-ലെ സൈഫോ (Sayfo) വംശഹത്യയിൽ ആയിരങ്ങൾക്ക് അഭയം നൽകിയതും ഈ മഠമാണ്.

കുർക്കുമാ മഠം (Deyrulzafaran Monastery): AD 493-ൽ സ്ഥാപിതമായ ഈ മഠം, മർദ്ദീനടുത്ത് (തുർക്കി) സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നു. 1160 മുതൽ 1932 വരെ സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് സഭയുടെ പാത്രിയർക്കീസ് ആസ്ഥാനമായിരുന്നു ഈ "കുങ്കുമ മഠം" (Saffron Monastery).

മോർ മത്തായി മഠം (St. Matthew’s Monastery): ഇറാഖിലെ മൊസൂളിനടുത്തുള്ള അൽഫാഫ് മലയിൽ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന ഈ മഠം നാലാം നൂറ്റാണ്ടിൽ വി. മത്തായി സ്ഥാപിച്ചതാണ്. ഇറാഖിലെ ക്രൈസ്തവ പാരമ്പര്യത്തിന്റെ കാവൽക്കാരായി ഈ മഠം നിലകൊള്ളുന്നു.

ജറുസലേമിലെ സെന്റ് മാർക്ക്സ് മഠം: വി. മർക്കോസിന്റെ ഭവനം എന്ന് വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്ന ഈ മഠം, അവസാന അത്താഴം നടന്ന മാളികമുറി സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന സ്ഥലത്താണ്. സുറിയാനി സഭയുടെ ആദ്യകാലം മുതൽക്കുള്ള സാന്നിധ്യം ഇവിടെയുണ്ട്.

ഇന്ത്യയിൽ, മലങ്കര സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് സഭ പിറമാടം സെന്റ് മേരീസ് മഠം പോലുള്ള പുരാതന കേന്ദ്രങ്ങളിലൂടെ ഈ പാരമ്പര്യം കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്നു. കേരളത്തിലെ ഈ മഠങ്ങൾ പൗരസ്ത്യ സന്യാസ പാരമ്പര്യത്തെ ഇന്ത്യൻ സാഹചര്യങ്ങളുമായി ഇണക്കിചേർത്തു.

സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് സഭയുടെ സന്യാസ പാരമ്പര്യം ഇന്നും സജീവമാണ്. മധ്യപൂർവ്വദേശം, യൂറോപ്പ്, വടക്കേ അമേരിക്ക, ഇന്ത്യ, ഓസ്ട്രേലിയ എന്നിവിടങ്ങളിൽ സന്യാസി-സന്യാസിനിമാർ പ്രാർത്ഥനയിലും തപോജീവിതത്തിലും മുഴുകുന്നു. ദിവസത്തിൽ ഏഴ് നേരത്തെ പ്രാർത്ഥന (യാമപ്രാർത്ഥനകൾ) സന്യാസ ജീവിതത്തിന്റെ താളക്രമം നിശ്ചയിക്കുന്നു.

മധ്യപൂർവ്വദേശത്തെ രാഷ്ട്രീയ അസ്ഥിരതയും കുടിയേറ്റവും സന്യാസ ജീവിതത്തിന് വെല്ലുവിളികൾ ഉയർത്തുന്നുണ്ടെങ്കിലും, പുതിയ വിളികൾ ഉണ്ടായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഡയസ്പോറയിൽ (പ്രവാസലോകത്ത്) പുതിയ മഠങ്ങൾ സ്ഥാപിക്കപ്പെടുന്നത് പ്രതീക്ഷ നൽകുന്നു.

എല്ലാ സന്യാസ അനുഷ്ഠാനങ്ങളുടെയും ആത്യന്തിക ലക്ഷ്യം തിയോസിസ് (Theosis) അഥവാ ദൈവീകരണം ആണ്. "ദൈവസ്വഭാവത്തിന് പങ്കാളികളാകുക" (2 പത്രോസ് 1:4) എന്ന വചനത്തിൽ അധിഷ്ഠിതമായ ഈ ലക്ഷ്യം, മനുഷ്യൻ ദൈവകൃപയാൽ ദൈവമായി മാറുന്ന അവസ്ഥയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഇത് മനുഷ്യന്റെ വ്യക്തിത്വം ഇല്ലാതാകലോ ദൈവമായി മാറലോ അല്ല, മറിച്ച് ദൈവത്തിന്റെ ഊർജ്ജങ്ങളിൽ (Divine Energies) പങ്കുചേരലാണ്.

തീയിൽ ഇട്ട സ്വർണ്ണം തീയുടെ ഗുണങ്ങൾ സ്വീകരിക്കുന്നതുപോലെ, ദൈവകൃപയിൽ മുങ്ങിയ മനുഷ്യൻ ദൈവീക സ്വഭാവം കൈവരിക്കുന്നു. വി. ഇസഹാക്ക് ഇതിന്റെ ഘട്ടങ്ങളെ പശ്ചാത്താപം (repentance), ശുദ്ധി (purity), ശാന്തത (hesychia), ദർശനം (contemplation), ഐക്യം (union) എന്നിങ്ങനെ വിവരിക്കുന്നു.

ബഹളങ്ങളും തിരക്കുകളും നിറഞ്ഞ ആധുനിക ലോകത്ത്, സന്യാസ പാരമ്പര്യം നിശബ്ദതയുടെയും ഏകാഗ്രതയുടെയും സന്ദേശം നൽകുന്നു. ഭൗതിക നേട്ടങ്ങളിലല്ല, മറിച്ച് ദൈവത്തെ തേടുന്നതിലാണ് മനുഷ്യൻ പൂർണ്ണത കണ്ടെത്തുന്നത് എന്ന് മഠങ്ങൾ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.

സാധാരണ വിശ്വാസികൾക്കും സന്യാസ ആത്മീയതയിൽ നിന്ന് പാഠങ്ങൾ ഉൾക്കൊള്ളാം. നിത്യേനയുള്ള പ്രാർത്ഥന, ഉപവാസം, ആത്മപരിശോധന എന്നിവയിലൂടെ ദൈവവുമായുള്ള ബന്ധം ആഴപ്പെടുത്താൻ ഇത് സഹായിക്കുന്നു. ക്രിസ്തുമതം എന്നത് കേവലം സദാചാര നിയമങ്ങളല്ല, മറിച്ച് ദൈവവുമായുള്ള ജീനുള്ള ബന്ധമാണെന്ന് സന്യാസ ജീവിതം സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നു.