സഖറിയാ പുരോഹിതൻ

സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് സഭയുടെ വിശുദ്ധ പാരമ്പര്യത്തിൽ, സഖറിയാ പുരോഹിതൻ (Syriac: ܙܟܰܪܝܳܐ) പഴയ നിയമത്തിലെ അവസാനത്തെയും ഏറ്റവും ഉൽകൃഷ്ടനുമായ പുരോഹിതന്മാരിൽ ഒരാളായി ആദരിക്കപ്പെടുന്നു. പുതിയ നിയമ വെളിപാടിന്റെ പുലരിക്ക് അദ്ദേഹം നേരിട്ട് സാക്ഷ്യം വഹിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതം ന്യായപ്രമാണത്തിനും സുവിശേഷത്തിനും ഇടയിലുള്ള ഒരു പാലമായി വർത്തിക്കുന്നു; ബലികളാൽ അലംകൃതമായ യെരൂശലേം ദൈവാലയത്തിനും ക്രിസ്തുവിന്റെ നിത്യമായ പൗരോഹിത്യത്താൽ നയിക്കപ്പെടുന്ന സഭയ്ക്കും ഇടയിലുള്ള കണ്ണി. കാനോനിക ഗ്രന്ഥങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തെ കേവലമൊരു ചരിത്ര പുരുഷനായല്ല, മറിച്ച് തന്റെ വിശ്വാസം, അനുസരണം, ഒടുവിൽ രക്തസാക്ഷിത്വം എന്നിവയിലൂടെ മിശിഹായുടെ വരവിന് വഴിയൊരുക്കിയ നീതിമാനായ പുരോഹിതനായി അവതരിപ്പിക്കുന്നു. മിശിഹായുടെ പ്രബോധകനും വഴിനടത്തുക്കാരനുമായ (Forerunner) വി. യോഹന്നാൻ മാംദാനയുടെ പിതാവെന്ന നിലയിൽ സഖറിയായുടെ സ്ഥാനം അത്യന്തം മഹത്തരമാണ്.

സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് സഭ മോർ സഖറിയായെ അഗാധമായ ഭക്ത്യാദരവുകളോടെ വണങ്ങുന്നു. സ്നാപക യോഹന്നാന്റെ ഭൗമിക പിതാവെന്ന നിലയിൽ മാത്രമല്ല, രക്തസാക്ഷിയും പ്രവാചകനുമായ പുരോഹിതനെന്ന നിലയിലും അദ്ദേഹം വന്ദിക്കപ്പെടുന്നു. ന്യായപ്രമാണത്തിന്റെ നിശബ്ദതയിൽ നിന്ന് മരുഭൂമിയിൽ മുഴങ്ങുന്ന ശബ്ദത്തിലേക്കുള്ള മാറ്റം അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതം വ്യക്തമായി വെളിപ്പെടുത്തുന്നു: "കർത്താവിന്റെ വഴി ഒരുക്കുവിൻ, അവന്റെ പാതകളെ നേരെയാക്കുവിൻ." പ്രാചീന പൗരോഹിത്യം ക്രിസ്തുവിന്റെ നിത്യമായ മഹാപൗരോഹിത്യത്തിന് വഴിമാറുന്നതും, മനുഷ്യന്റെ ബലഹീനതകളും മൗനവും എങ്ങനെ ദൈവത്തിന്റെ മഹത്തായ വെളിപാടിന്റെ ഉപകരണങ്ങളായി മാറുന്നു എന്നതും അദ്ദേഹത്തിന്റെ സാക്ഷ്യത്തിലൂടെ നാം കാണുന്നു.

വിശുദ്ധ ലൂക്കോസിന്റെ സുവിശേഷം (1:5) അനുസരിച്ച്, ദാവീദ് രാജാവ് ദൈവാലയ ആരാധനയ്ക്കായി ക്രമീകരിച്ച ഇരുപത്തിനാല് പുരോഹിത കൂറുകളിൽ ഒന്നായ അബീയാവിന്റെ (Syriac: ܦܶܠܓܳܐ ܕܰܐܒܺܝܳܐ) കൂറിലായിരുന്നു സഖറിയാ ഉൾപ്പെട്ടിരുന്നത് (1 ദിനവൃത്താന്തം 24:10). പുരോഹിതന്മാർ മാറിമാറി ശുശ്രൂഷ ചെയ്യത്തക്ക രീതിയിലാണ് ഈ വിഭാഗങ്ങൾ ക്രമീകരിച്ചിരുന്നത്, ഇത് വർഷം മുഴുവനും ദൈവാലയത്തിലെ ബലികളും വിശുദ്ധ ശുശ്രൂഷകളും തടസ്സമില്ലാതെ തുടരുന്നു എന്ന് ഉറപ്പാക്കി. ഓരോ കൂറും രണ്ടാഴ്ച വീതം ശുശ്രൂഷിക്കുകയും ദൈവാലയ ചുമതലകൾ പങ്കിടുകയും ചെയ്തു.

സഖറിയായുടെ പത്നി വി. എലിസബത്ത് അഹരോന്റെ പൗരോഹിത്യ വംശത്തിൽ നിന്നുള്ളവളായിരുന്നു. അങ്ങനെ, സഖറിയായുടെ കുടുംബം അഹരോന്യ പൗരോഹിത്യത്തിന്റെ ആത്മീയ നൈരന്തര്യം പ്രതിനിധീകരിച്ചു. ആയിരത്തിലധികം വർഷങ്ങളായി യെരൂശലേം ദൈവാലയത്തിൽ വിശ്വസ്തതയോടെ ദൈവസേവനം അനുഷ്ഠിച്ചിരുന്ന ഒരു വംശപരമ്പരയായിരുന്നു അത്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഴുവൻ കുടുംബവും വിശുദ്ധ ശുശ്രൂഷയ്ക്കായി സമർപ്പിക്കപ്പെട്ടതായിരുന്നു; അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിളി വെറുമൊരു പാരമ്പര്യ പദവിയായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ഒരു ദൈവവിളിയായിരുന്നു.

സഖറിയായുടെയും എലിസബത്തിന്റെയും സ്വഭാവത്തെക്കുറിച്ച് ലൂക്കോസിന്റെ സുവിശേഷം ഇങ്ങനെ സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നു: "രണ്ടുപേരും ദൈവത്തിന്റെ മുൻപിൽ നീതിമാന്മാരും കർത്താവിന്റെ സകല കൽപ്പനകളിലും ചട്ടങ്ങളിലും കുറ്റമില്ലാത്തവരായി നടക്കുന്നവരും ആയിരുന്നു" (ലൂക്കോസ് 1:6, Syriac: ܦܽܘܩܕܳܢܰܘܗ݈ܝ ܘܙܰܕܺܝܩܽܘܬ݂ܶܗ ܕܡܳܪܝܳܐ). സഖറിയാ ഒരു സാധാരണ പുരോഹിതനായിരുന്നില്ല എന്ന് ഈ സാക്ഷ്യം അടിവരയിടുന്നു. അദ്ദേഹം അഗാധമായ ഭക്തിയും ന്യായപ്രമാണത്തോടുള്ള വിശ്വസ്തതയും ദൈവത്തോടുള്ള അചഞ്ചലമായ സമർപ്പണവുമുള്ള മനുഷ്യനായിരുന്നു. പൗരോഹിത്യത്തിൽ അഴിമതികൾ സാധാരണമായിരുന്ന ഒരു കാലഘട്ടത്തിലും സഖറിയാ തന്റെ വിശുദ്ധിയും നിർമ്മലതയും കാത്തുസൂക്ഷിച്ചു.

സുറിയാനി പിതാക്കന്മാർ, പ്രത്യേകിച്ച് പ്രശസ്ത ദൈവശാസ്ത്രജ്ഞനായ മോർ യാക്കോബ് ബുർദാന (St. Jacob of Serugh, d. 521 AD), സഖറിയായെ "നിശബ്ദമായ ന്യായപ്രമാണത്തിന്റെ അവസാന പുരോഹിതൻ" (Syriac: ܩܰܫܺܝܫܳܐ ܐܰܚܪܳܝܳܐ ܕܰܥܡܽܘܬ݂ܳാ ܘܬܶܟܒത݂ܳാ) എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കാറുണ്ട്. ഈ വിശേഷണത്തിന് ആഴമേറിയ ദൈവശാസ്ത്ര പ്രാധാന്യമുണ്ട്. സഖറിയായ്ക്ക് ശേഷം, മോശയുടെ പൗരോഹിത്യത്തിന്റെ ഉദ്ദേശ്യവും അർത്ഥവും നിത്യമഹാപുരോഹിതനായ ക്രിസ്തുവിൽ പൂർണ്ണത പ്രാപിക്കുകയും രൂപാന്തരപ്പെടുകയും ചെയ്യും എന്നതിനെ ഇത് സൂചിപ്പിക്കുന്നു. അതിനാൽ, ദൈവപുത്രന്റെ മനുഷ്യാവതാരത്തിന് തൊട്ടുമുമ്പ് പഴയ ഉടമ്പടിയുടെ അവസാനത്തെ ഉജ്ജ്വലമായ മാറ്റൊലിയായി സഖറിയായുടെ വിശ്വസ്തത നിലകൊള്ളുന്നു.

സഖറിയായുടെ ജീവിതത്തെ മാറ്റിമറിച്ച നിമിഷം—നീതിമാനായ എന്നാൽ വാർദ്ധക്യത്തിലെത്തിയ ഒരു പുരോഹിതനെ പുതിയ ഉടമ്പടിയുടെ പ്രഘോഷകനാക്കി മാറ്റിയ നിമിഷം—യെരൂശലേം ദൈവാലയത്തിലെ പൗരോഹിത്യ ശുശ്രൂഷയ്ക്കിടെയാണ് സംഭവിച്ചത്. സാധാരണ രീതിയിലുള്ള ശുശ്രൂഷയായിരുന്നു അത്: കീഴ്വഴക്കമനുസരിച്ച്, അതിവിശുദ്ധ സ്ഥലത്തിന് (Holy of Holies) മുൻപിൽ ധൂപം അർപ്പിക്കാനുള്ള വിശുദ്ധ ചുമതലയ്ക്കായി ചീട്ടിട്ടാണ് പുരോഹിതരെ തിരഞ്ഞെടുത്തിരുന്നത്.

ദൈവാലയത്തിൽ ധൂപം അർപ്പിക്കാൻ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെടുന്നത് ഒരു പുരോഹിതന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഒന്നോ രണ്ടോ തവണ മാത്രം ലഭിക്കുന്ന വലിയ ബഹുമതിയായി കണക്കാക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. വലിയ മതപരമായ പ്രാധാന്യമുള്ള ഒരു ഗൗരവമേറിയ നിമിഷമായിരുന്നു അത്. പുരോഹിതൻ മദ്ബഹയുടെ പടികൾ കയറി, സുഗന്ധദ്രവ്യങ്ങൾ കത്തുന്ന ധൂപക്കലശവുമായി അതിവിശുദ്ധ സ്ഥലത്തിന്റെ മറയ്ക്ക് മുന്നിൽ ദൈവസാന്നിധ്യത്തിൽ നിൽക്കുന്നു. ജനങ്ങളുടെ വീണ്ടെടുപ്പിനും മിശിഹായുടെ വരവിനുമുള്ള പ്രാർത്ഥനകളോടൊപ്പം ദൈവത്തിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിലേക്കുള്ള നേരിട്ടുള്ള സമീപനമായിരുന്നു അത്.

ഈ പാവനമായ നിമിഷത്തിലാണ് ഗബ്ലിയേൽ മാലാഖ ധൂപപീഠത്തിന്റെ വലത്തുഭാഗത്ത് നിൽക്കുന്നത് സഖറിയാ കണ്ടത് (ലൂക്കോസ് 1:11). ദൈവാലയം മുഴുവൻ മാലാഖയുടെ സാന്നിധ്യത്താൽ—ദൈവിക ശക്തിയുടെ ദൃശ്യമായ വെളിപാടാൽ—നിറഞ്ഞു. ഗബ്ലിയേലിന്റെ വെളിപാട് സൂക്ഷ്മമായ ഒന്നായിരുന്നില്ല; അത് ചരിത്രത്തിലേക്കുള്ള സ്വർഗ്ഗത്തിന്റെ നാടകീയമായ ഇടപെടലായിരുന്നു, ദൈവവും തന്റെ ജനവും തമ്മിലുള്ള ദീർഘകാലത്തെ മൗനം അവസാനിക്കാൻ പോകുന്നു എന്നതിന്റെ അടയാളമായിരുന്നു. പ്രവാചകനായ മലാഖിയ്ക്ക് ശേഷം ഏകദേശം നാനൂറ് വർഷക്കാലം സ്വർഗ്ഗം നിശബ്ദമായിരുന്നു. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ, ദൈവാലയത്തിന്റെ ഹൃദയഭാഗത്ത്, പഴയ നിയമത്തിന്റെ ധൂപത്തിനും പ്രാർത്ഥനകൾക്കും ഇടയിൽ, ഇസ്രായേലിന്റെ സകല പ്രതീക്ഷകളും പൂർത്തീകരിക്കപ്പെടുമെന്ന് അറിയിക്കാൻ ദൈവത്തിന്റെ ദൂതൻ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

ഗബ്ലിയേൽ മാലാഖ സഖറിയായോട് പറഞ്ഞ സന്ദേശം അസാധാരണമായിരുന്നു. സഖറിയായുടെ പ്രാർത്ഥന കേട്ടിരിക്കുന്നു എന്ന് ദൂതൻ അറിയിച്ചു—ഈ പ്രാർത്ഥന വെറുമൊരു കുട്ടിക്കായുള്ളത് മാത്രമല്ല, ഇസ്രായേൽ നൂറ്റാണ്ടുകളായി കാത്തിരുന്ന മിശിഹായുടെ വരവിനായുള്ള പ്രാർത്ഥന കൂടിയായിരുന്നു എന്ന് നാം മനസ്സിലാക്കണം. ദൂതൻ പ്രഖ്യാപിച്ചു: "നിന്റെ ഭാര്യ എലീശബേത്ത് നിനക്ക് ഒരു മകനെ പ്രസവിക്കും; അവന് യോഹന്നാൻ (Syriac: ܝܽܘܚܰܢܳܢ) എന്ന് പേരിടണം."

എന്നാൽ ഇതൊരു സാധാരണ ജനന അറിയിപ്പായിരുന്നില്ല. കുട്ടി "കർത്താവിന്റെ മുൻപിൽ വലിയവനായിരിക്കും" എന്നും "അമ്മയുടെ ഗർഭപാത്രത്തിൽ വച്ചുതന്നെ പരിശുദ്ധാത്മാവിനാൽ നിറയപ്പെടും" എന്നും ഗബ്ലിയേൽ വെളിപ്പെടുത്തി. ഈ കുട്ടി "ഇസ്രായേൽ മക്കളിൽ പലരെയും അവരുടെ ദൈവമായ കർത്താവിലേക്ക് തിരിക്കും" എന്നും "കർത്താവിനായി ഒരുക്കപ്പെട്ട ഒരു ജനത്തെ തയ്യാറാക്കാൻ ഏലിയാവിന്റെ ആത്മാവോടും ശക്തിയോടും കൂടെ അവൻ അവന്റെ മുൻപിൽ പോകും" എന്നും മാലാഖ പ്രഖ്യാപിച്ചു (ലൂക്കോസ് 1:15–17).

ഈ രംഗത്തെ പഴയതും പുതിയതുമായ നിയമങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള സന്തുലിതാവസ്ഥ വെളിപ്പെടുത്തുന്ന ഒന്നായി സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് സഭ കാണുന്നു. ദൈവാലയത്തിലെ മാലാഖയുടെ പ്രത്യക്ഷത—നൂറ്റാണ്ടുകളായി മിശിഹായ്ക്കായി പ്രാർത്ഥനകൾ അർപ്പിക്കപ്പെട്ട ആ പാവന സ്ഥലം—ദൈവത്തിന്റെ വാഗ്ദാനം ഇപ്പോൾ നിറവേറാൻ പോകുന്നു എന്നതിന്റെ സൂചനയായിരുന്നു. സ്വർഗ്ഗത്തിന്റെ മൗനം ഭേദിക്കപ്പെട്ടു; മലാഖിയ്ക്ക് ശേഷം നിശബ്ദമായ പ്രവചനങ്ങൾ ഗബ്ലിയേലിലൂടെ വീണ്ടും വെളിപ്പെട്ടു.

ഈ അത്ഭുതകരമായ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ സഖറിയായുടെ മാനുഷിക മനസ്സ് അത് ഉൾക്കൊള്ളാൻ പ്രയാസപ്പെട്ടു. അദ്ദേഹം ഗബ്ലിയേലിനോട് ചോദിച്ചു: "ഞാൻ ഇത് എങ്ങനെ അറിയും? ഞാൻ വൃദ്ധനും എന്റെ ഭാര്യ പ്രായം ചെന്നവളും ആകുന്നുവല്ലോ" (ലൂക്കോസ് 1:18). മാനുഷിക യുക്തിപരമായി ഈ ചോദ്യം ന്യായമായിരുന്നു. സഖറിയായും എലിസബത്തും വാർദ്ധക്യത്തിലായിരുന്നു; ജനനം ജൈവശാസ്ത്രപരമായി അസാധ്യമായിരുന്നു. സഖറിയായുടെ സംശയം മനസ്സിലാക്കാവുന്നതാണെങ്കിലും, അത് നിർണ്ണായകമായ ഒരു നിമിഷത്തിൽ വിശ്വാസത്തിന്റെ പരാജയത്തെ വെളിപ്പെടുത്തി.

ഗബ്ലിയേലിന്റെ മറുപടി പെട്ടെന്നുള്ളതും പ്രധാനപ്പെട്ടതുമായിരുന്നു: "ഞാൻ ദൈവത്തിന്റെ സന്നിധിയിൽ നിൽക്കുന്ന ഗബ്രിയേൽ ആകുന്നു... ഇതാ, തക്കസമയത്ത് നിറവേറാനിരിക്കുന്ന എന്റെ വാക്കുകൾ നീ വിശ്വസിക്കാഞ്ഞതുകൊണ്ട് ഇവ സംഭവിക്കുന്ന ദിവസം വരെ നീ സംസാരിക്കാൻ കഴിയാതെ ഊമനായിരിക്കും" (ലൂക്കോസ് 1:19–20).

തൽക്ഷണം സഖറിയാ സംസാരിക്കാൻ കഴിയാത്തവനായി മാറി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ സംസാരശേഷി നഷ്ടപ്പെട്ടു. ഈ ശിക്ഷ മാനുഷികമായി കഠിനമായി തോന്നാമെങ്കിലും, സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് സഭയുടെ ദൈവശാസ്ത്രത്തിൽ ഇതിന് ആത്മീയമായ അനേകം അർത്ഥങ്ങളുണ്ട്.

സുറിയാനി വ്യാഖ്യാനമനുസരിച്ച്, സഖറിയായുടെ മൗനം അദ്ദേഹം ജീവിച്ചിരുന്ന കാലഘട്ടത്തിന്റെ അടയാളവും പ്രതീകവുമായിരുന്നു. അത് ദൈവത്തിന്റെ സ്നേഹവും കരുണയും പൂർണ്ണമായി സംസാരിക്കാൻ കഴിയാത്ത പഴയ നിയമത്തിന്റെ നിശബ്ദതയെ പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്നു. സീനായ് മലയിൽ മോശയിലൂടെ ഭയത്തോടും ഇടിമുഴക്കത്തോടും കൂടെ നൽകപ്പെട്ട നിയമം ഒരു തയ്യാറെടുപ്പായിരുന്നു—എന്നാൽ തയ്യാറെടുപ്പിന് തന്നെ രക്ഷ നൽകാൻ കഴിയില്ല. നിയമത്തിന് അനുസരണം കൽപ്പിക്കാനും പാപത്തെ വെളിപ്പെടുത്താനും കഴിഞ്ഞു, പക്ഷേ ഹൃദയത്തെ മാറ്റാനോ നിത്യജീവൻ നൽകാനോ കഴിഞ്ഞില്ല. അങ്ങനെ, രക്ഷയെക്കുറിച്ചുള്ള അന്തിമവാക്ക് പറയുന്നതിൽ ന്യായപ്രമാണം നിശബ്ദമായിരുന്നു.

മഹാനായ സുറിയാനി സഭാപിതാവായ മോർ യാക്കോബ് ബുർദാന ഈ രഹസ്യത്തെക്കുറിച്ച് മനോഹരമായി എഴുതി:

"ശിശുവിന്റെ നാവ് സ്വാതന്ത്ര്യം പ്രസംഗിക്കേണ്ടതിന് പുരോഹിതന്റെ നാവ് കെട്ടപ്പെട്ടു.
മരുഭൂമിയിൽ കൃപ ഉറക്കെ സംസാരിക്കേണ്ടതിന് മൗനത്തിൽ ന്യായപ്രമാണം ബന്ധിക്കപ്പെട്ടു.
വഴിനടത്തുക്കാരന്റെ വിളിയാളത്താൽ സകലത്തിന്റെയും അടിത്തറ കുലുങ്ങേണ്ടതിന് വയോധികന് ശബ്ദം നഷ്ടമായി."

സഖറിയായുടെ മൗനം ന്യായപ്രമാണത്തിന്റെ ശബ്ദം മങ്ങുന്നതിനെയും സ്നാപക യോഹന്നാന്റെ പ്രവചന ശബ്ദം ഉയർന്നുവരുന്നതിനെയും മുൻകൂട്ടി കാണിക്കുന്നു. സഖറിയായുടെ ഊമത്തത്തിൽ നാം പഴയ നിയമത്തിന്റെ മൗനം കാണുന്നു; യോഹന്നാന്റെ ജനനത്തിൽ ദീർഘനിദ്രയിൽ നിന്ന് ഉണരുന്ന പ്രവചനത്തെ കാണുന്നു.

ഒമ്പത് മാസത്തെ തന്റെ മൗനത്തിൽ സഖറിയായ്ക്ക് വിശ്വാസത്തോടെ മാത്രം ജീവിക്കേണ്ടി വന്നു. അദ്ദേഹം എലിസബത്തിന്റെ ഗർഭധാരണത്തിന് സാക്ഷ്യം വഹിച്ചു, അവളുടെ ശാരീരിക മാറ്റങ്ങൾ കണ്ടു, ദൂതന്റെ വാക്കുകളുടെ പൂർത്തീകരണത്തിനായി കാത്തിരുന്നു. വാക്കുകളില്ലാത്ത തന്റെ മൗനത്തിലൂടെ അദ്ദേഹം വിശ്വാസത്തിന്റെ ജീവിക്കുന്ന സാക്ഷിയായി മാറി.

എലിസബത്ത് മകനെ പ്രസവിച്ചപ്പോൾ, അയൽക്കാരും ബന്ധുക്കളും അവരോടൊപ്പം സന്തോഷിച്ചു. വാർദ്ധക്യത്തിലെ ഈ അത്ഭുത ജനനം ദൈവിക ഇടപെടലായി എല്ലാവരും തിരിച്ചറിഞ്ഞു. എട്ടാം ദിവസം, മോശയുടെ ധർമ്മമനുസരിച്ച്, കുഞ്ഞിനെ പരിച്ഛേദന കർമ്മത്തിനായി കൊണ്ടുവന്നു. കുടുംബപ്പേര് നിലനിർത്തുന്നതിനായി കുട്ടിക്ക് പിതാവിന്റെ പേരായ 'സഖറിയാ' എന്ന് പേരിടാനാണ് ബന്ധുക്കൾ ആഗ്രഹിച്ചത്.

എന്നാൽ, എലീശബേത്ത് പ്രവചനപരമായ അധികാരത്തോടെ പറഞ്ഞു: "അവന ഭ യോഹന്നാൻ എന്ന് പേരിടണം" (ലൂക്കോസ് 1:60). ജനം അമ്പരന്നു. "നിന്റെ ബന്ധുക്കളിൽ ആർക്കും ഈ പേരില്ലല്ലോ" എന്ന് അവർ തർക്കിച്ചു. അവർ സഖറിയായോട് ആംഗ്യരൂപേണ അഭിപ്രായം ചോദിച്ചു. സഖറിയാ ഒരു എഴുത്തുപലക ചോദിച്ചുവാങ്ങി അതിൽ ഇങ്ങനെ എഴുതി: "അവന്റെ പേര് യോഹന്നാൻ എന്നാണ്" (ലൂക്കോസ് 1:63).

ഈ വാക്കുകൾ എഴുതിയ നിമിഷംതന്നെ—തന്റെ മൗനത്തിലും എലീശബേത്ത് പറഞ്ഞ പ്രവചന വാക്കിനെ അദ്ദേഹം സ്ഥിരീകരിച്ചപ്പോൾ—അദ്ദേഹത്തിന്റെ നാവ് കെട്ടഴിഞ്ഞു. സുവിശേഷം രേഖപ്പെടുത്തുന്നു: "ഉടനെ അവന്റെ വായ് തുറന്നു നാവ് കെട്ടഴിഞ്ഞു അവൻ ദൈവത്തെ സ്തുതിച്ചു സംസാരിച്ചു" (ലൂക്കോസ് 1:64).

സഖറിയായുടെ മൗനം അവസാനിച്ചു. ഒമ്പത് മാസത്തെ നിശബ്ദതയ്ക്ക് ശേഷം പുനഃസ്ഥാപിക്കപ്പെട്ട ശബ്ദം വെറുമൊരു സംസാരമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ദൈവത്തെ സ്തുതിക്കുന്ന വലിയ പ്രവചനമായിട്ടാണ് പുറത്തുവന്നത്. പഴയ പുരോഹിതൻ പുതിയ യുഗത്തിന്റെ ആദ്യ വിളംബരക്കാരനായി മാറി.

സഖറിയായുടെ നാവിൽ നിന്ന് ഒഴുകിവന്ന വാക്കുകൾ തിരുവെഴുത്തുകളിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ ഭാഗങ്ങളിലൊന്നാണ്. ലത്തീൻ ഭാഷയിൽ 'Benedictus' (വാഴ്ത്തപ്പെട്ടവൻ) എന്നറിയപ്പെടുന്ന ഈ പ്രവചന ഗീതം ലൂക്കോസ് 1:68–79 ൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു.

"ഇസ്രായേലിന്റെ ദൈവമായ കർത്താവ് വാഴ്ത്തപ്പെട്ടവൻ;
അവൻ തന്റെ ജനത്തെ സന്ദർശിച്ചു വീണ്ടെടുപ്പുണ്ടാക്കി.
തന്റെ ദാസനായ ദാവീദിന്റെ ഗൃഹത്തിൽ
നമുക്ക് ഒരു രക്ഷാകൊമ്പ് ഉയർത്തിയിരിക്കുന്നു..."

തന്റെ മകന്റെ ജനനത്തിൽ സന്തോഷിക്കുക മാത്രമല്ല സഖറിയാ ചെയ്യുന്നത്; അബ്രഹാമിനോടുള്ള ഉടമ്പടിയുടെ നിവൃത്തിയും മിശിഹായുടെ വരവും അദ്ദേഹം പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. തന്റെ സ്വന്തം മകനെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹം പ്രവചിച്ചു:

"നീയോ കുഞ്ഞേ, അത്യുന്നതന്റെ പ്രവാചകൻ എന്ന് വിളിക്കപ്പെടും;
കർത്താവിന്റെ വഴികളെ ഒരുക്കുവാൻ നീ അവന്റെ മുൻപിൽ നടക്കും.
നമ്മുടെ ദൈവത്തിന്റെ ആർദ്രകരുണയാൽ
ഉയരത്തിൽ നിന്നുള്ള ഉദയസൂര്യൻ നമ്മെ സന്ദർശിച്ചിരിക്കുന്നു."

സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് ആരാധനാക്രമത്തിൽ ബെനഡിക്റ്റസ് സപ്രോ (പ്രഭാത പ്രാർത്ഥന) ശുശ്രൂഷയിൽ ആലപിക്കുന്നു. മനുഷ്യാവതാരത്തിന്റെ രഹസ്യത്തെ സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്ന പ്രധാന ഗീതങ്ങളിൽ ഒന്നാണിത്.

വിശുദ്ധ ലൂക്കോസിന്റെ സുവിശേഷം യോഹന്നാന്റെ ജനനത്തോടെ സഖറിയായുടെ ചരിത്രം അവസാനിപ്പിക്കുന്നുവെങ്കിലും, സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് പാരമ്പര്യം അദ്ദേഹത്തിന്റെ രക്തസാക്ഷിത്വത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വിവരങ്ങൾ കൈമാറുന്നു. ആദ്യകാല ക്രിസ്തീയ എഴുത്തുകാരും 'ബുക്ക് ഓഫ് ദി ബീ' (Book of the Bee) തുടങ്ങിയ ഗ്രന്ഥങ്ങളും ഈ ചരിത്രത്തെ സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നു.

മിശിഹാ ജനിച്ചുവെന്നും അവൻ രാജാവാകുമെന്നും ഭയപ്പെട്ട ഹേറോദേസ് രാജാവ് ബെത്‌ലഹേമിലെ രണ്ടു വയസ്സിൽ താഴെയുള്ള എല്ലാ ആൺകുട്ടികളെയും കൊല്ലാൻ ഉത്തരവിട്ടു. ഈ വധശിക്ഷയിൽ നിന്ന് വി. യോഹന്നാനെ രക്ഷിക്കാനായി എലീശബേത്ത് കുട്ടിയുമായി മലമ്പ്രദേശങ്ങളിലേക്ക് ഓടിപ്പോയി. ഹേറോദേസിന്റെ സൈനികർ സഖറിയായെ സമീപിച്ച് കുട്ടിയെ എവിടെയാണ് ഒളിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത് എന്ന് ചോദിച്ചു. പക്ഷേ നീതിമാനായ സഖറിയാ അത് വെളിപ്പെടുത്തിയില്ല.

സত্যത്തെ ഒറ്റിക്കൊടുക്കാൻ തയ്യാറാകാത്തതിനാലും തന്റെ മകനെ സംരക്ഷിച്ചതിനാലും സഖറിയാ കൊല്ലപ്പെട്ടു. പാരമ്പര്യമനുസരിച്ച്, ദൈവാലയത്തിനും ബലിപീഠത്തിനും ഇടയിൽ വച്ചാണ് അദ്ദേഹം വധിക്കപ്പെട്ടത്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ രക്തം ആ വിശുദ്ധ സ്ഥലത്ത് ചൊരിയപ്പെട്ടു. മത്തായി 23:35-ൽ യേശുക്രിസ്തു ഇതിനെക്കുറിച്ച് സൂചിപ്പിക്കുന്നു: "നീതിമാനായ ഹാബേലിന്റെ രക്തം മുതൽ ദൈവാലയത്തിനും ബലിപീഠത്തിനും നടുവിൽ വച്ച് നിങ്ങൾ കൊന്ന ബാരാക്കിയുടെ മകനായ സഖറിയായുടെ രക്തം വരെ..."

അങ്ങനെ സഖറിയാ ഒരു പുരോഹിതൻ മാത്രമല്ല, വിശ്വാസത്തിനായി രക്തം ചിന്തിയ ഒരു സാക്ഷിയുമായി (Hieromartyr) മാറി.

സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് സഭ മോർ സഖറിയായെ തന്റെ ഭാര്യ വി. എലിസബത്തിനോടും മകൻ വി. യോഹന്നാൻ മാംദാനയോടും ചേർത്ത് സ്മരിക്കുന്നു. ഡിസംബർ 7-നാണ് സഭ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഓർമ്മപ്പെരുന്നാൾ ആചരിക്കുന്നത്. ക്രിസ്തുമസിന് മുൻപുള്ള ഈ കാലഘട്ടം മിശിഹായുടെ വരവിനായി സഖറിയായെപ്പോലെ വിശ്വസ്തതയോടെ കാത്തിരിക്കാൻ വിശ്വാസികളെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.

വിശുദ്ധ കുർബാനയിൽ നീതിമാന്മാരായ പിതാക്കന്മാരുടെ ഗണത്തിൽ അദ്ദേഹത്തെ സ്മരിക്കുന്നു. പുരോഹിതന്മാർക്കും വിശ്വാസികൾക്കും തന്റെ ജീവിതം ഒരു മാതൃകയായി അദ്ദേഹം നൽകുന്നു.

ഒന്ന്: പഴയ പൗരോഹിത്യത്തിന്റെ അന്ത്യം. സഖറിയായുടെ മൗനം മോശയുടെ പൗരോഹിത്യത്തിന്റെ അവസാനത്തെയും restoration ക്രിസ്തുവിന്റെ നിത്യ പൗരോഹിത്യത്തിന്റെ വിളംബരത്തെയും കാണിക്കുന്നു.

രണ്ട്: പ്രവചനത്തിന്റെ പിതാവ്. യോഹന്നാൻ മാംദാനയുടെ പിതാവെന്ന നിലയിൽ പഴയ നിയമത്തിലെ പ്രവചനങ്ങളെ പുതിയ നിയമത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്ന കണ്ണിയാണദ്ദേഹം.

മൂന്ന്: വെളിച്ചത്തിന്റെ സാക്ഷി. വാർദ്ധക്യത്തിലും തന്റെ വിശ്വാസം കാത്തുസൂക്ഷിച്ച സഖറിയാ ദൈവത്തിന്റെ വെളിപാട് നേരിട്ട് കണ്ട ആദ്യത്തെ പുരോഹിതനായി.

നാല്: ദൈവാലയത്തിലെ രക്തസാക്ഷി. സത്യത്തിനായി തന്റെ ജീവൻ ബലികഴിച്ചതിലൂടെ അദ്ദേഹം പൗരോഹിത്യത്തെ രക്തസാക്ഷിത്വത്തോട് ചേർത്തുനിർത്തി.

മോർ സഖറിയാ കശീശ പഴയ നിയമത്തിന്റെ അവസാനവും പുതിയ നിയമത്തിന്റെ തുടക്കവുമായി നിലകൊള്ളുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതം വിശ്വാസം, ക്ഷമ, അനുസരണം എന്നിവ പഠിപ്പിക്കുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ വാഗ്ദാനങ്ങൾ എപ്പോഴും നിറവേറപ്പെടുമെന്നും അതിനായി നാം വിശ്വസ്തതയോടെ കാത്തിരിക്കണമെന്നും അദ്ദേഹം നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. നീതിമാനായ ആ പുരോഹിതന്റെ മദ്ധ്യസ്ഥത നമുക്ക് കോട്ടയായിരിക്കട്ടെ.

വിശുദ്ധ സഖറിയാ കശീശയേ, നീതിമാനായ രക്തസാക്ഷിയേ,
മിശിഹാ തമ്പുരാന്റെ സന്നിധിയിൽ ഞങ്ങൾക്കായി അപേക്ഷിക്കണമേ. ആമ്മീൻ.